บทที่​ 814 ผมไปโทรศัพท์​

ซูจ้านพูด “ผมรู้ ผมรู้ดี”

เขาจะไม่เข้าใจอารมณ์ของเธอได้ยังไง?

ในเวลานี้เขารู้สึกเจ็บปวดนี้ นับประสาอะไรกับเธอ

“ฉันกินอะไรไม่ลงค่ะ” หัวใจของฉินยาถูกปิดสนิท

“หรือจะให้ผมพาไปหาพี่สะใภ้ดี คนในครอบครัวของเธอเยอะ จะได้มีคนคุยด้วย” ตอนนี้พวกเขาอยู่กันแค่สองคนดูบรรยากาศหดหู่มาก เธออยู่คนเดียวจะต้องคิดมากไปสารพัด เขาเองก็ไม่รู้จะพูดยังไง จึงคิดว่าหลินซินเหยียนน่าจะพูดให้กำลังใจเธอได้

ฉินยากะพริบตาไม่พูดอะไร เธอไม่อยากไป ตอนนี้เธอไม่อยากไปไหนทั้งนั้น เธออยากซึมซับความเศร้าที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง

“ครั้งนี้เชื่อที่ผมพูดนะ ไปเถอะ” ซูจ้านทำอะไรไม่ได้ ตัวเองปลอบเธอไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงได้แต่พึ่งพาคนอื่นเท่านั้น

“สภาพของฉันในตอนนี้จะดูไม่ดีหรือเปล่าคะ?” ฉินยาไม่กลัวว่าหลินซินเหยียนจะเห็นเธอในสภาพแบบนี้ แต่กลัวว่าคนอื่นเห็นมากกว่า

เพราะในบ้านมีคนเยอะ ถ้าเห็นเธอในสภาพแบบนี้จะต้องถามแน่ๆ “เสี่ยวยา เป็นอะไรไป ทำไมสีหน้าไม่ดีเลยล่ะ”

“เสี่ยวยา เธอร้องไห้เหรอ”

เธอไม่ต้องการจะตอบคำถามพวกนี้

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมจะขอให้พี่สะใภ้มาหาคุณที่นี่ ตกลงไหม” ซูจ้านถาม

สุดท้ายฉินยาก็พยักหน้ารับ

ซูจ้านลูบแก้มของเธอ “ผมไปโทรศัพท์”

หลังจากพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ห้องนั่งเล่นเพื่อโทรศัพท์

วันนี้หลินซินเหยียนตื่นเช้ามาก หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ เธอก็พาลูกทั้งสองคนไปโรงเรียน ปกติจะเป็นจงฉีเฟิงไปส่งพวกเขา แต่หลินซินเหยียนรู้ว่าเขาป่วย ดังนั้นเธอจึงให้เขาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน

จงฉีเฟิงบอกว่าหลินซินเหยียนกังวลเกินเหตุ เขาแค่เป็นหวัดเล็กน้อย ทำเหมือนเขากำลังป่วยหนักมาก

แต่หลินซินเหยียนยังคงยืนกรานที่จะไปส่งลูกๆ ด้วยตัวเอง แล้วให้เขาพักผ่อนอยู่ที่บ้าน เพราะเขาอายุมากแล้ว

เธอยังอยากหาโอกาสให้จงฉีเฟิงไปตรวจสุขภาพที่โรงพยาบาล อายุมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าตรวจเจอโรคร้ายจะได้รับการรักษาเร็วกว่านี้

จงฉีเฟิงพูดกับหลินซินเหยียน “แม้แต่ไปส่งเด็กๆ หนูยังไม่ยอมให้ไปส่ง แล้วปู่จะมีอะไรทำอีกล่ะ”

หลินซินเหยียนพูด “ก็คุณปู่ป่วยอยู่นี่คะ ถ้าคุณปู่หายดีแล้ว งานนี้ก็ยังเป็นหน้าที่ของของคุณปู่ จะไม่มีใครแย่งคุณปู่ทำแน่นอนค่ะ”

จงฉีเฟิงไม่มีอะไรจะพูดจึงกลับไปที่ห้องเพื่อพักผ่อนสักหน่อย

หลินซินเหยียนสั่งงานกับป้าหยู ให้เธอดูแลอาการป่วยของจงฉีเฟิงให้ดี ป้าหยูตอบรับ พอสั่งงานเสร็จเธอก็ตั้งใจจะไปที่ห้องลูกชายคนคนเล็กของเธอ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่นดังขึ้นมา เธอจึงเดินไปหยิบมันขึ้นมากดรับสาย

“พี่สะใภ้ครับ” เสียงของซูจ้านฟังดูไม่ค่อยดีนัก มันเคร่งขรึมและแหบแห้ง​เล็กน้อย

หัวใจของหลินซินเหยียนบีบตัว กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเขาและฉินยา จึงรีบถามขึ้นมา “เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“คุณมีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวยาไหมครับ” เขาหยุดไปสักพักก็พูดขึ้นมาอีกครั้ง “ผมอยากให้คุณช่วยมาปลอบใจเธอ”