บทที่​ 816 เธอจะพาเสี่ยวยาไปไม่ได้

“ฉันพอเข้าใจเรื่องการบริจาคนะคะ แต่ฉันไม่ค่อยเข้าใจเรื่องการอุ้มท้องแทนสักเท่าไหร่” ทุกคนล้วนเป็นคนฉลาด พวกเขาจะไม่เข้าใจได้อย่างไรว่าการอุ้มท้องแทนมันหมายความว่ายังไง เธอแค่อยากให้ท่านย่าพูดออกมาให้ชัดเจน

ในเมื่อพูดออกมาแล้ว ก็พูดออกมาให้หมด

ใช้โอกาสนี้ทำให้ทุกอย่างชัดเจนไปเลย

ท่านย่าก็รู้ว่าทำแบบนี้มันมากเกินไป ดังนั้นเธอจึงใช้เวลาสักพักถึงได้พูดออกไป “ในเมื่อรังไข่ของเสี่ยวยาใช้งานไม่ได้ ก็มีลูกกับซูจ้านไม่ได้ แต่มีคนอีกมากที่ยินดียอมขายรังไข่ให้ ถ้าทำแบบนี้แล้วยังไม่สำเร็จ งั้นก็ต้องตั้งครรภ์ตามธรรมชาติ คุณหมอบอกว่าการปฏิสนธิตามธรรมชาติดีที่สุด เด็กที่เกิดมาจะได้เป็นเด็กฉลาด”

หลินซินเหยียนถอนหายใจ

“คุณย่า……”

“ซูจ้าน” หลินซินเหยียนระงับความเย็นชาในใจไว้ แล้วมองไปทางซูจ้าน “คุณล่ะคิดยังไง?”

“ผมจะไม่ทำอะไรที่ผิดต่อฉินยาเด็ดขาด” ท่าทางของซูจ้านแน่วแน่และมั่นคงมาก

“เจ้าหลานบ้า แค่มีลูกจะทำผิดต่อเธอยังไงกัน” ท่านย่าตะโกนด้วยท่าทางโกรธจัด

ฉินยาหลับตาลง หลังจากฟังคำพูดของหมอในวันนี้ เธอก็รู้ว่าสักวันต้องเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แต่เธอคิดไม่ถึงว่าจะมาถึงเร็วขนาดนี้

เธอพยายามลืมตาขึ้นอย่างสุดแรง ก่อนจะมองไปที่ซูจ้าน “เราหย่ากันเถอะค่ะ...”

“ผมไม่หย่า!” ซูจ้านรีบพูดขัดขึ้นมาทันที เขานั่งยองๆ ตรงหน้าเธอ “ท่านพูดว่ายังไง ผมก็จะไม่ทำตาม ฉันจะไม่มีทางทรยศคุณเด็ดขาด”

ฉินยายกยิ้มอย่างเย็นชา เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและเศร้าหมอง

“เรื่องมาจนถึงจุดนี้แล้ว คุณพูดแบบนี้จะมีประโยชน์อะไรอีกคะ มันแก้ไขอะไรได้บ้าง” ฉินยาเข้าใจขึ้นมาทันที “มันผิดตั้งแต่แรกแล้ว”

ขนตาของเธอกะพริบปริบๆ หยาดน้ำตาเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ “ซูจ้าน คุณคือวิบากกรรมของฉัน ทำให้ฉันต้องยอมตกอยู่ในเงื้อมมือคุณถึงสองครั้ง”

“ฉินยา...”

ซูจ้านจับมือเธอไว้ “คุณเชื่อใจผมสิครับ...”

ฉินยาส่ายหน้า “นี่เป็นสถานการณ์ที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้วค่ะ”

หลินซินเหยียนจินตนาการไม่ออกจริงๆ ว่าตลอดช่วงที่ผ่านมาฉินยาผ่านมาได้ยังไง การใช้ชีวิตที่น่าอึดอัดแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ ซูจ้านกับฉินยาจะย้ายออกมาอยู่ข้างนอก

เธอกวาดสายตามองไปที่ซูจ้านแล้วสุดท้ายก็มองไปที่ท่านย่า “ไม่ว่าผลในวันนี้จะเป็นยังไง ฉันก็ขอพูดสักหน่อยนะคะ”