บทที่ 831 เธอต้องให้อภัยเขา

ซูจ้านมองโทรศัพท์มือถืออย่างอึ้งๆอยู่นานมาก ไม่ได้กดเปิดดูข้อความตั้งแต่แรก จินตนาการถึงข้อความที่เธอส่งให้ตนเอง คือเพราะเธอคิดถึงเขาแล้ว ไม่ใช่จะพูดเรื่องหย่า

ภายในใจของเขาทั้งคาดหวังและหวาดกลัว

เขารวบรวมความกล้าเลื่อนเปิดหน้าจอ แม้ว่าจะลังเลแต่ก็กดเปิดอ่านเนื้อความ

ตัวอักษรในเนื้อความมีไม่เยอะ【ฉันจะไปพรุ่งนี้ คุณร่างหนังสือหย่าไว้ได้เลย】

ซูจ้านมองดูข้อความสั้นๆแค่ไม่กี่คำนั้น ยากที่ปิดบังความผิดหวังภายในใจ ตอบกลับไปโดยไม่ต้องคิดเลยว่า【คุณคิดดีแล้วเหรอ】

ความจริงแล้วเขาอยากจะบอกว่า คิดได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ

รู้ว่าไม่ควรถาม แต่ก็ควบคุมไม่อยู่

ในใจเขาเจ็บปวด

โทรศัพท์มือถือไม่ได้ส่งเสียงอีกเลย ฉินยาไม่ได้ตอบกลับ

ตอนที่ฉินยาส่งข้อความนี้ก็ได้ตัดสินใจเอาไว้แล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้ตอบกลับข้อความของซูจ้าน

ซูจ้านกดเปิดสมุดโทรศัพท์ อยากจะโทรศัพท์ไปหาเธอ ถามเธอว่าทำไมถึงทำใจได้เร็วขนาดนี้ เป็นเพราะมีใครบางคน คิดได้ว่าความน้อยเนื้อต่ำใจที่เธอได้รับ ต่อให้เจ็บปวดกว่านี้ก็ยังทนได้

เขาพิงพนักเก้าอี้ หลับตาทั้งสองข้าง

ผ่านไปสักพักจึงสะกดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านได้ เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาใหม่ ตอบกลับไปว่า【ผมร่างเสร็จแล้ว】

หลังจากส่งข้อความนี้เสร็จแล้ว เขาโยนโทรศัพท์มือถือไปบนเบาะข้างคนขับ จากนั้นก็ขับรถ กลับไปที่บ้านก็ได้ยินเสียงสิ่งของตกภายในบ้าน เขารีบผลักประตูเปิด ก็มองเห็นกำลังด่าว่าป้าจี๋ “แกมีสิทธิ์อะไรไม่ให้ฉันออกจากบ้าน แกเป็นใคร สั่งฉันได้เหรอ”

ซูจ้านรีบเดินเข้ามา พูดกับป้าจี๋ว่า “อย่าเป็นเหมือนเธอ”

ป้าจี๋พูดว่า “ฉันรู้ค่ะ ฉันไม่ถือสาค่ะ”

“ป้าไปทำงานเถอะครับ” ซูจ้านพูด

ป้าจี๋หมุนตัวเดินจากไป

“ซูจ้าน เขาไม่ย่าออกจากบ้าน” ท่านย่าดึงซูจ้านมาฟ้อง “แกรีบไล่เขาไปเลยนะ”

ซูจ้านนั่งบนโซฟา พูดว่า “คุณจะออกไปทำอะไร”

“ย่า……” สีหน้าท่านย่าเปลี่ยนเป็นมึนงง เมื่อครู่เธอคิดจะออกไปทำอะไร

ทำไมคิดไม่ออกแล้ว

ซูจ้านปลอบเธอว่า “ที่ป้าจี๋ไม่ให้คุณย่าออกไปเพราะหวังดีต่อคุณย่า ข้างนอกมีคนไม่ดี กลัวว่าคุณย่าจะมีอันตราย ไม่ใช่ความผิดเธอหรอกครับ ผมให้เธอทำแบบนี้เอง”

“นี่มันกลางวันแสกๆพูดบ้าอะไรของแก มีคนร้ายที่ไหน” ท่านย่าถลึงตาใส่เขา “หลอกฉัน”

ซูจ้านพูดอย่างจนปัญญา “ผมไม่ได้หลอกครับ”

“จริงเหรอ”

“จริงครับ”

กลางคืนกล่อมท่านย่าจนหลับแล้ว ซูจ้านก็กลับมาที่ห้องของตัวเอง เปิดคอมพิวเตอร์ เริ่มร่างหนังสือหย่า เรื่องแบบนี้ทำมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ครั้งนี้กลับไม่รู้ว่าจะเขียนอย่างไร

ทั้งสองคนไม่มีข้อโต้แย้งหรือข้อขัดแย้งกัน การลงนามในสัญญาหย่านี้เป็นแค่ทำไปตามรูปแบบขั้นตอนเท่านั้น

จู่ๆเขาก็หัวเราะอย่างขมขื่น สิ่งที่เลวร้ายที่สุดในโลกนี้คงจะเป็นการที่ตนเองร่างหนังสือสัญญาการหย่าของตัวเอง

บอกกับในใจตัวเอง หย่ากันแล้วฉินยาก็สามารถไปตามหาความสุขของตนเอง มองดูเธอมีความสุขก็พอ

แต่ไม่ว่าจะเตรียมใจอย่างไร พอนึกถึงว่าที่กำลังเขียนอยู่นั้นเป็นสัญญาการหย่าของตนเอง ก็เขียนไม่ออก

สุดท้ายเขาก็ยอมแพ้ ไปหาทนายคนอื่นในสำนักงานบอกว่ามีลูกค้าจะเอา ให้เขาเขียนให้หน่อย

อาการของท่านย่ากินยาแล้วดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น อาจจะต้องใช้เวลานานหน่อย เวลาที่ท่านย่าอาละวาดขึ้นมาป้าจี๋ก็เอาไม่อยู่ ซูจ้านไม่กล้าปล่อยเธอไว้ที่บ้าน จึงต้องพาเธอไปที่สำนักงานทนายความด้วย

ลูกความของเขามารอเขาอยู่ที่สำนักงานทนายความแต่เช้าแล้ว

“คนนี้” หญิงสาวเห็นซูจ้านประคองหญิงชราเข้ามา คิดว่าเขารับคดีอื่นมาอีกแล้ว