บทที่ 836 ปิดบังได้เพียงชั่วคราว ปิดบังไปตลอดชีวิตไม่ได้

ไม่นานก็มีคนรับสายมีเสียงดังจากปลายสายว่า “หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้……”

หลินซินเหยียนหยิบโทรศัพท์มือถือออกมองไปยังฉินยา “อย่างกังวลใจมากเกินไป อาจจะแค่โทรศัพท์มือถือแบตหมดแล้ว”

ฉินยาพยักหน้า ยื่นมือไปอุ้มเด็กน้อยในอกเธอ “ให้ฉันอุ้ม”

ตอนนี้ลูกน้อยพอจะชันคอได้แล้ว อุ้มเข้าเอวให้ศีรษะตั้งตรง ดวงตากลมโตหมุนกลอกกลิ้งไปมา

ฉินยาลูบศีรษะของเขา “ผมของหนุ่มน้อยคนนี้ดำจริงๆ ทั้งยังเยอะด้วย”

หลินซินเหยียนเองก็รู้สึกว่าผมของลูกชายสวยมาก เหยียนเฉินกับเหยียนซีตอนเด็กๆไม่ได้มีผมสวยแบบนี้ พวกเขาโตแล้วจึงค่อยๆเปลี่ยนเป็นดีขึ้น

ตื๊ดๆ——

โทรศัพท์มือถือของหลินซินเหยียนดังขึ้นมา เธอล้วงโทรศัพท์ออกมาบนหน้าจอแสดงหมายเลขของจงจิ่งห้าว เธอรับสาย

ไม่นานเสียงของจงจิ่งห้าวที่อยู่ทางนั้นก็พูดว่า “คุณออกมา”

หลินซินเหยียนยังไม่ทันตั้งตัวในตอนแรก “หืม”

“ผมอยู่ที่ประตู”

นับตั้งแต่กวนจิ้งไม่อยู่ที่บริษัทเขาก็ยุ่งมาก ออกไปแต่เช้าตรู่กลับเข้ามาตอนดึกๆจนเป็นเรื่องปกติของเขา จู่ๆก็กลับมาตอนบ่ายเธอจึงแปลกใจมาก “ทำไมถึงกลับมาตอนนี้”

“คุณออกมา”

หลินซินเหยียน “……”

“เธอมีธุระก็ออกไปเถอะ ฉันจะช่วยเธอดูลูกน้อยให้” ฉินยายิ้มพลางพูดกับเธอ

หลินซินเหยียนพูดกับโทรศัพท์ว่า “ฉันรู้แล้ว” พูดจบก็วางสาย พูดกับฉินยาว่า “ถ้าเธอจะออกไป ก็เอาเขาไปให้แม่ฉันนะ”

“รู้แล้วหน่า เธอจะไปทำอะไรก็ไปเถอะ” ฉินยาพูด

หลินซินเหยียนไปชั้นบนหยิบเสื้อคลุมหนึ่งตัวแล้วออกจากบ้าน รถยนต์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่ข้างทาง เธอเดินมา ดึงประตูเปิดขึ้นไปนั่ง “มาที่บ้านแล้ว ไม่เข้าไปเหรอคะ”

จงจิ่งห้าวหันหน้ามา สายตามองพินิจพิจารณาอย่างละเอียด

หลินซินเหยียนถูกมองจนรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง “คุณมองอะไร”

“ผมกำลังดูว่าคุณไม่พอใจหรือเปล่า” ไม่อย่างนั้นก็คงไม่โทรศัพท์หาเขาแล้วพูดคำพูดแบบนั้น เขายื่นมือมาดึงมือของหลินซินเหยียน “เป็นเพราะช่วงนี้ผมยุ่งมาก ไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนคุณ คุณเลยโกรธใช่มั้ย”

หลินซินเหยียนตีมือของเขา พูดอย่างจริงจังว่า “อย่ากวน ฉันมีเรื่องจะพูดกับคุณ”

“อืม คุณว่ามา ผมฟังอยู่” ในชั่วพริบตานั้นสายตาของเขาก็ไม่ได้มองที่หลินซินเหยียน นี่ทำให้หลินซินเหยียนรู้สึกว่าเขาไม่ตั้งใจที่จะฟัง จึงพูดด้วยเสียงที่หนักแน่นจริงจังขึ้นมาว่า “ฉันจริงจังนะคะ”

จงจิ่งห้าวพูดว่า “ผมก็จริงจัง”

หลินซินเหยียนคิดใคร่ครวญแล้วพูดว่า “วันนี้คุณจะยังกลับไปที่บริษัทมั้ย”

จงจิ่งห้าวพูดว่า “ไม่กลับไปแล้ว”

“งั้นคืนนี้พวกเรานัดพ่อไปทานข้าวกัน ทานข้างนอกนะ”

“หืม มีเรื่องอะไร” จงจิ่งห้าวมองสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมของเธอ เธอต้องมีเรื่องอะไรแน่ ไม่อย่างนั้นจู่ๆคงไม่เสนอความคิดแบบนี้

“พ่อาจจะป่วยแล้ว เขาปิดบังคุณกับฉันมาตลอด” หลินซินเหยียนพูด

สีหน้าของจงจิ่งห้าวสงบนิ่งลง สายตามืดหม่นลง “คุณรู้ได้ยังไง”

ถ้าเป็นแค่โรคเล็กน้อย หลินซินเหยียนคงไม่โทรไปหาเขาโดยเฉพาะ ตอนนี้ยังเคร่งเครียดขนาดนี้

“ป้าหยูทำความสะอาดห้องเขา ไม่ทันระวังทำยาของเขากระจัดกระจาย…… ยานั้นฉันตรวจสอบแล้ว เป็นยารักษาโรคมะเร็ง” หลินซินเหยียนพูดเบาๆ