ตอนที่ 839
บทที่ 839 คุณเป็นโรคประสาทเหรอ
October 21, 2026
“งั้นคุณก็ให้ฉันตอนนี้เลย!” ฉินยาโกรธ
“ให้” ซูจ้านเดินมา อยากจะกอดเธอ แต่ถูกเธอผลักออก “ออกไปห่างๆฉันหน่อย พรุ่งนี้เอาหนังสือหย่าให้ฉันด้วย”
พูดจบก็หมุนตัวเดินไป ซูจ้านเดินไปจับเธอไว้ “เสี่ยวยา……”
“นี่ บะหมี่คุณเสร็จแล้ว คุณสั่งแล้วไม่กินก็ต้องจ่ายเงิน” เวลานี้เองเจ้าของร้านบะหมี่เดินออกมา บะหมี่ทำเสร็จแล้ว พบว่าคนไม่อยู่ที่โต๊ะ เดินออกมาก็เห็นว่าอยู่ตรงประตู
ซูจ้านพูดกับเจ้าของร้านว่า “ผมจะจ่ายเงินให้ครับ”
ฉินยาพยายามสะบัดเขาออก ซูจ้านรัดแน่น “ผมหิวแล้ว เข้าไปเป็นเพื่อนผมหน่อย”
“คุณหิวแล้ว คุณก็ไปกิน” ฉินยายังคงโกรธอยู่
ซูจ้านพูดอย่างมีนัยยะว่า “ผมอยากกินกับคุณ”
“ซูจ้าน ทำไมคุณทุเรศแบบนี้นะ”
“ผมขอโทษ”
ฉินยาที่ตอนแรกโกรธมาก จู่ๆพอได้ยินคำขอโทษก็ทำให้เธอใจเย็นลงบ้าง จ้องมองเขาครู่หนึ่ง ความโกรธที่จุกอยู่ในหัวใจก็ค่อยๆจางหายไปอย่างเงียบๆ ซูจ้านลากเธอเข้าไปในร้านก๋วยเตี๋ยวใหม่อีกครั้ง บะหมี่วางอยู่บนโต๊ะแล้ว เจ้าของร้านกลัวเขาจะหนี จึงเอาคิวอาร์โค้ดมาให้เขาจ่ายเงิน
ซูจ้านล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจ่ายเงิน จากนั้นก็วางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะ หยิบตะเกียบขึ้นมา เขายกชามมา คีบเนื้อหนึ่งชิ้นยื่นไปที่ปากฉินยา “คุณกินก่อนคำหนึ่ง”
ฉินยาขมวดคิ้ว “ฉันกินแล้ว ไม่หิว”
“ก็แค่คำนี้คำเดียว” ซูจ้านเขยิบไปข้างหน้าอีกหน่อย ยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจ
ฉินยาถลึงตาใส่เขา “คุณเป็นโรคประสาทหรือไง”
“คุณก็คิดว่าผมเป็นโรคประสาทแล้วกัน” ซูจ้านยิ้ม
ฉินยาไม่อยากถูกคนอื่นเหล่มองด้วยสายตาแปลกๆ จึงอ้าปากกินเนื้อชิ้นที่เขาคีบส่งมา
ซูจ้านยิ้ม ถามว่า “กินบะหมี่มั้ย”
ฉินยาถลึงตาใส่เขา “ถ้าคุณยังกวนประสาทอีก ฉันจะโกรธแล้วนะ”
ซูจ้านหยุดพูดทันที ก้มหน้าเอาบะหมี่ยัดเข้าไปในปาก ถามลอยๆอย่างไม่ได้ตั้งใจว่า “คุณอยู่ที่เมืองC ช่าวหยุนดูแลคุณอย่างดีมากสินะ”
ฉินยาไม่รู้ว่านี่เป็นการถามหยั่งเชิงของเขา พูดว่า “อืม เขาเป็นผู้ใหญ่ไง ดีกับฉันมาก”
ช่าวหยุนดีกับเธอตั้งแต่แรก ไม่มีความจำเป็นต้องโกหก
ซูจ้านยังคงก้มหน้า “แล้วคุณดีต่อเขามั้ย”
“เขาดีกับฉัน แน่นอนว่าฉันก็ต้องดีกับเขา ” ฉินยารู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ “อยู่ดีๆคุณพูดถึงเขาทำไม”
ซูจ้านเงยหน้าขึ้นมายิ้มกับเธอ “ไม่มีอะไร ก็แค่ถามไปอย่างนั้น”
สายตาของฉินยามองไปทางอื่น “คุณรีบๆกินเข้าเถอะ อย่ามัวแต่พูดเรื่องไร้สาระพวกนี้”
ซูจ้านกินอย่างไม่รู้รสชาติอะไร พูดว่า “ฉินยา……”
เขาอยากจะบอกกับฉินยาว่า แม้จะหย่ากันแล้ว เธอจะไปหาคู่ชีวิตใหม่ก็ได้ แต่เขาหวังว่าจะไม่ใช่ช่าวหยุนคนนั้น อายุห่างกันมากเกินไป เธอยังสวยสะพรั่ง ช่าวหยุนก็แก่แล้ว ช่วงเวลาที่สวยงามมีไม่มาก อย่างน้อยก็หาคนที่อายุใกล้เคียงกัน
ติ๊งต่องหน้าจอโทรศัพท์เขามีข้อความเด้งขึ้นมาหนึ่งข้อความ ฉินยาเหล่มองเห็นว่าเป็นคุณเฉิน เป็นลูกความของซูจ้าน เขาเหล่มอง ไม่ได้สนใจ
อยากจะพูดกับฉินยาต่อในหัวข้อที่เขายังไม่ได้เอ่ยปาก ฉินยาถามว่า “มีคนส่งข้อความมาให้คุณ คุณไม่อ่านเหรอ”
ซูจ้านเหลือบมองแล้วพูดว่า “ไม่เร่งด่วน ฉินยาถ้าคุณ……”
ครั้งนี้คำพูดเขาก็ยังไม่ได้พูดออกมาอีก ถูกเสียงของโทรศัพท์ขัดอีกคราวนี้ไม่ใช่ข้อความ แต่เป็นการโทรมา
ซูจ้านขมวดคิ้วไม่ชอบโทรศัพท์ที่มาไม่ถูกเวลาแบบนี้ ฉินยาพูดว่า “รับเถอะ ไม่แน่ว่ามีธุระด่วนกับคุณ”
ซูจ้านวางตะเกียบลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจนัก รับสายแล้วแต่ปลายสายกลับไม่มีเสียงพูด ได้ยินเพียงเสียงดังเอะอะ จากนั้นยังมีเสียงร้องด้วยความตกใจ ดูเหมือนเป็นเสียงลูกความของเขา เขาเงยหน้ามองฉินยา “อาจจะเกิดเรื่องกับลูกความผมแล้ว”
ฉินยาขมวดคิ้ว “แล้วยังไง”
ซูจ้านวางตะเกียบลง พูดว่า “ผมไม่มีเวลาอธิบายอย่างละเอียดกับคุณ แต่ผมคิดว่าสามีเขาคงถูกบีบจนเป็นสุนัขจนตรอกแล้วแน่นอน”
ฉินยาตามเขาไป “ฉันไปกับคุณด้วย”
ซูจ้านไม่ค่อนอยากให้เธอไป กลัวจะมีอันตรายอะไร