บทที่ 841 ความคิดของผู้ชายทั้งสองคน

“คุณอย่าเสียใจก็พอแล้ว”ฉินยาพูดขึ้น ในเวลานี้ในใจของเธอก็รู้สึกกลัวเหมือนกัน กลัวว่าท่านย่าจะฟื้นขึ้นมา แล้วกลับไปเป็นแบบเมื่อก่อน

ซูจ้านยื่นแขนออกมาโอบเธอเอาไว้“ผมจะไม่เสียใจแน่นอน”

เขาจะพิสูจน์ให้เธอเห็นเอง！

“คุณหลับในอ้อมกอดของผมเถอะ”ซูจ้านลูบหน้าของเธอ ฉินยาตีมือของเขา ไม่ชอบที่เขามาทำเรื่องที่ไม่รู้กาลเทศะแบบนี้

ซูจ้านแสร้งทำเป็นถูกเธอตีโดนแผลของตัวเอง ทำท่าทำทางเจ็บปวด ฉินยาใบหน้าเกร็งทันที“โดนแผลของคุณเหรอ?”

“อื้อ”ซูจ้านพยักหน้า

ฉินยารู้สึกโทษตัวเองไม่น้อย เขาได้รับบาดเจ็บเพราะเธอ เพิ่งจะเย็บไปสิบกว่าเข็มแค่สองวันจะหายได้ยังไง“ไหนให้ฉันดูหน่อย”

ฉินยาจะดูว่ามีเลือดออกไหม

ซูจ้านพูดขึ้น“ไม่เป็นไร คุณให้ผมซบสักพักนะ”

ไม่นานฉินยาก็ตระหนักขึ้นมาได้“คุณแสร้งทำสินะ?”

ซูจ้านส่ายหน้าปฏิเสธทันที“เปล่า แผลตรงนี้ไง ผมจะแสร้งทำทำไมล่ะ?”

“ฉันไปโดนคุณเหรอ?”ฉินยาเพียงแค่กดบาดแผลของเขา ตอนนี้ซูจ้านเจ็บจริงๆ ร้องคร่ำครวญออกมา

ฉินยาก็ไม่ได้โหดเหี้ยมแล้ว สบถหึใส่เขาหนึ่งที“ถ้าหลอกฉันอีก คุณเจ็บจนตายไปแน่”

ซูจ้านซบหัวลงที่ไหล่ของเขา“คุณทำลงเหรอ?”

“ทำไมจะทำไม่ลง? ฉันแทบอยากจะให้คุณตายไปซะให้รู้แล้วรู้รอด”ฉินยาแสร้งทำเป็นพูดขึ้นอย่างหยาบคายรุนแรง

ซูจ้านยิ้ม เข้าไปใกล้หูของเธอ“ตายในอ้อมกอดของคุณ ผมยอม”

ฉินยาจ้องเขม็งเขา“ทำไมคุณถึงยังไม่ทำตัวให้ดีสักทีนะ?”

ซูจ้านกระพริบตาปริบๆ พร้อมกับพูดขึ้น“ผมหลับได้ไหม?”

ที่เขาพูดเป็นความจริงทั้งนั้น จะไม่ดีไม่ควรได้ยังไง?

พูดไปแล้วเธอก็ไม่ชอบ ถ้าอย่างนั้นก็หลับซะเลย

ฉินยาพยักหน้า“นอนสิ”

ผ่านไปสามชั่วโมงพวกเขามาถึงเมืองC ช่าวหยุนได้รับโทรศัพท์จากฉินยารู้ว่าวันนี้เธอกลับมา ก็มารอรับที่สนามบินตั้งนานแล้ว

วันนี้บังเอิญไม่ได้สวมชุดลายดอก ไม่มีสีสัน เรียกได้ว่าเรียบง่ายสะอาดสะอ้านสุดๆ

พอเห็นฉินยากับซูจ้านเดินออกมาด้วยกัน เขาอึ้งตะลึงไป ตอนที่ฉินยาไปเธอบอกว่าหย่ากับซูจ้านแล้ว นี่เป็นครั้งที่สองที่ฉินยาหย่ากับซูจ้าน เขานึกว่าครั้งนี้จะตัดขาดกันแล้วจริงๆซะอีก คิดไม่ถึงว่าซูจ้านจะกลับมาด้วยกันกับเธอ