บทที่ 860 ผมก็หน้าตาเหมือนคุณ

หลินซินเหยียนเปิดไฟ ใส่ไปอีกชาม จงจิ่งห้าวก็เอาไป

ในตอนบ่าย ป้าหยูและจวงจื่อจิ่นเริ่มเตรียมอาหารค่ำเรอูนียงสำหรับของวันนี้ และพวกเธอก็ได้เตรียมอาหารอร่อยๆมากมายไว้บนโต๊ะขนาดใหญ่ ตอนนี้ไม่มีใครกิน เพราะพวกเขาไม่มีใครอยากอาหาร

จงฉีเฟิงกินเกี๊ยวไปสองชิ้นที่จงจิ่งห้าวนำเข้ามาในครั้งนี้และพูดว่า "ให้...ยู่เวินเข้ามา"

จงจิ่งห้าวออกมาและเรียกเฉิงยู่เวินเข้ามา

ดวงตาของเฉิงยู่เวินเป็นสีแดง และมีความชื้นในดวงตาเล็กน้อย เธอนั่งลงที่ขอบเตียง "คุณมีอะไรจะพูด บอกฉันได้"

จงฉีเฟิงกล่าวว่า "ผมมีอะไรจะบอกคุณ... ถ้าผมจากไป คุณควรดูแลพวกเขาดีๆ"

เฉิงยู่เวินรู้ว่าเขาหมายถึงใครและพูดกับเขาว่า “ไม่ต้องกังวล ลูกชายของคุณก็เป็นลูกของ ยู่ซิ่วด้วยไม่ใช่หรือ? แน่นอนว่าภรรยาและลูกของเขาเป็นญาติของฉัน ตราบใดที่ฉันยังอยู่ที่นี่ ฉันจะดูแลพวกเขาแทนคุณอย่างแน่นอน"

จงฉีเฟิงพยักหน้าเบาๆ ราวกับว่าพอใจ

“ผม...น่าจะไปหาเธอแล้ว”

เสียงของเขาอ่อนแอเป็นพิเศษ

เฉิงยู่เวินจับมือเขา ตัวสั่นอย่างอธิบายไม่ถูก พยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ร้องไห้ไม่หยุด

จงฉีเฟิงดึงริมฝีปากของเขา "คุณร้องไห้ทำไม?"

เฉิงยู่เวินเช็ดหน้า ตัวเธอเองก็อายุมากแล้ว ควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้ พูดว่า "ฉันก็ไม่ได้อยากร้อง แต่ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้"

จงฉีเฟิงใกล้ไปแล้ว และเขาก็คิดได้ "คนเราทุกคนก็ต้องผ่านขั้นตอนนี้ไม่ใช่เหรอ?"

ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงกฎแห่งการเกิด แก่ เจ็บ ตายได้

เขาหายใจแรง ดวงตาของเขามัว แต่สมองของเขาชัดเจนเป็นพิเศษ เขาพูดว่า "จิ่งห้าว..."

เฉิงยู่เวินเข้าใจในทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร และรีบไปเรียกจงจิ่งห้าวมา

เมื่อจงจิ่งห้าวเดินไปที่เตียง จงฉีเฟิงสับสนอยู่ครู่หนึ่งและถามว่า "ผมง่วงนอนใช่ไหม?"

พูดคำที่ไม่มีต้นสายปลายเหตุ

จงจิ่งห้าวไม่ได้ตอบ ดังนั้นเขาจึงมองดูอย่างเงียบๆ ดวงตาแดงก่ำเล็กน้อย

ตั้งแต่เฉิงยู่ซิ่วเข้ามาในครอบครั้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและจงฉีเฟิงก็เริ่มแย่ ต่อมาเขาออกจากบ้านและไม่ค่อยกลับไป พ่อกับลูกชายพลาดเวลาไปมาก

ในชีวิตการเติบโตของเขา การไม่พอใจเป็นซักส่วนใหญ่

นี่คือสิ่งที่ทำให้เขาปวดใจมากที่สุด

เพราะสิ่งที่พลาดไปนั้นมันมาก มากเกินไป ...

“ผมรู้ คุณโดดเดี่ยว…” ทันใดนั้น จงฉีเฟิงยกมือขึ้น นิ้วของเขาสั่นราวกับว่าเขากำลังจะจับอะไรบางอย่าง จงจิ่งห้าวก้มลง จับมือที่ยื่นออกไปแล้ว ฝ่ามือจับเข้าด้วยกัน

จงฉีเฟิงเสียงสั่นด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ"ตอนเด็กคุณไม่ค่อยมีช่วงเวลาที่มีความสุข ทั้งหมดเกิดจากผม....ผมไม่ควรปกปิดคุณ ปล่อยให้คุณพลาดไปมากมายขนาดนั้น ไม่ได้ใช้ชีวิตไปกับความอบอุ่นของครอบครัว”

ถ้าเขาสารภาพความลับนั้นแก่เขา ภาพสามคนในครอบครัวที่กลมกลืนกันจะเป็นอย่างไร?

เขาเป็นคนที่ทำให้เฉิงยู่ซิ่วเสียใจ และทำให้จงจิ่งห้าวเสียใจ

เขาก็เสียใจเช่นกัน