บทที่ 868 ไร้ผู้สืบสกุล

จู่ๆหลินซินเหยียนที่นอนอยู่บนเตียงก็เพ้อออกมา เสียงเบาจนจงจิ่งห้าวได้ยินไม่ชัดเจน จึงเอียงหูไปใกล้ริมฝีปากเธอ ครั้งนี้เขาได้ยินแล้ว เธอกำลังเรียกชื่อของตัวเอง

จงจิ่งห้าวจับมือเธอเอาไว้ เอ่ยเสียงเบาว่า “ผมอยู่นี่”

หลินซินเหยียนไม่ได้ยิน เอ่ยเรียกอีกครั้ง “จิ่งห้าว...”

จงจิ่งห้าวเอนตัวลงข้างเตียง โอบเธอมาไว้ในอ้อมกอด อ้อมกอดนี้คุ้นเคยเป็นอย่างมาก ร่วมเรียงเคียงหมอนทุกคืนวัน จึงคุ้นเคยกับทั้งสองฝ่ายไปนานแล้ว

นี่เป็นกลิ่นอายของเขา เธอรู้ จึงคลอเคลียอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างสะลึมสะลือ “จิ่งห้าว คุณอย่าเสียใจเลยนะคะ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนคุณ”

เธอไม่ได้ลืมตา เหมือนกับละเมออย่างไรอย่างนั้น

จงจิ่งห้าวเบิกตากว้าง แพขนตาหนาเป็นแพกระพริบอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ปิดตาลง หลับไปได้ครู่หนึ่งก็ตื่นขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หลายวันมานี้เหนื่อยเกินไป อดทนมากเกินไป ไม่อย่างนั้นภายใต้สถานการณ์ที่ลูกน้อยหายไป กระทั่งครู่หนึ่งก็เกรงว่าเขาจะหลับไม่ลง

ฟ้าด้านนอกยังคงมืดอยู่ เขาห่มผ้าให้หลินซินเหยียนเรียบร้อยแล้ว แตะหน้าผากเธอ ไข้ลดลงไปแล้ว ไม่ร้อนแล้ว ตอนนี้เขาไม่สามารถอยู่เป็นเพื่อนข้างกายเธอได้ เขาต้องไปหาลูกน้อย

เขามองเธออย่างลึกซึ้งอยู่แวบหนึ่งแล้วลุกขึ้น เดินออกไปและปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

ซูจ้านรู้สึกว่าผิดปกติ “เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่”

เขาลุกขึ้นมานั่งบนเตียง

ในห้องไม่ได้เปิดไฟ จงจิ่งห้าวยืนอยู่หน้าประตู “ลูกน้อยหายไปแล้ว”

“อะไรนะ?!” ซูจ้านร้องออกมาตามสัญชาตญาณ

“เสียงเบาหน่อย” จงจิ่งห้าวไม่ได้อธิบายมากนัก “นายช่วยฉันดูแลที่นี่ให้ดี”

ซูจ้านพยักหน้า “นายวางใจเถอะ”

จงจิ่งห้าวเอ่ยว่าอืมแล้วเดินออกไป

ตอนเก้าโมงกว่า ทางด้านเสิ่นเผยซวนก็มีข่าวคราว เห็นจงหยุนเฉียงกับผู้หญิงคนนั้นเดินออกมาจากบ้านแล้วขึ้นรถ

เขาถามจงจิ่งห้าวว่าจะจับเอาไว้ไหม?

จงจิ่งห้าวเอ่ยว่า ตามต่อไป อย่าให้ถูกพบ

ตอนนี้สำหรับเขาแล้ว การหาลูกน้อยให้เจอก่อนนั้นสำคัญที่สุด

เสิ่นเผยซวนยุ่งตลอดเวลา เขาก็ไม่ได้อยู่ว่างๆ เขาตรวจสอบความเป็นมาของผู้หญิงที่อยู่ข้างกายจงหยุนเฉียงคนนั้น

สถานการณ์ยามปกติล้วนมีต้นสายปลายเหตุ จะต้องหาเบาะแสได้แน่ๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นผู้หญิงที่ชื่นชอบพูดจาเสียดสีคนหนึ่งด้วย

ไม่ได้เสียเวลาไปมากนัก จงจิ่งห้าวก็ตรวจสอบข้อมูลผู้หญิงข้างกายจงหยุนเฉียงคนนั้นจนหมด หญิงสาวจากสถานบันเทิง ก่อนที่จะมาอยู่กับจงหยุนเฉียงก็ถูกเสี่ยเลี้ยงมาก่อน จงหยุนเฉียงเป็นเสี่ยคนที่ N ของเธอ แผนการที่ผู้หญิงคนนี้ใช้กับผู้ชาย ก็ได้เงินจากเสี่ยคนก่อนหน้านี้มาไม่น้อย

ในวงการก็มีชื่อเสียงมาก แน่นอนว่าชื่อเสียงนี้เป็นเรื่องแผนการที่เธอใช้กับผู้ชาย คว้าเงินมาจากมือของผู้ชายได้ไม่น้อย

ครั้งนี้ตะกายขึ้นมายุ่งกับจงหยุนเฉียง ก็ทำให้พี่สาวน้องสาวในวงการอิจฉา คนแก่ไปหน่อย แต่ว่ามีเงินนี่นะ ถ้าหากว่าวันไหนคนตายไปแล้ว ก็ไม่แน่ว่าเธอจะได้รับมรดกก้อนใหญ่ได้ การที่จงหยุนเฉียงไม่สามารถมีลูกได้นั้นก็ไม่ได้เป็นความลับอะไร เพียงแค่ไม่มีใครกล้าพูดถึงมันต่อหน้าเขาเท่านั้นเอง

ความคิดของเหล่าหญิงขายบริการก็คือ ทรมานเขาจนตายก็จะได้รับเงิน เมื่อมีเงินแล้วจะหาผู้ชายที่เยาว์วัยขนาดไหนก็ได้ไม่ได้หรือ?

“ไอ้แก่น่าตายคนนี้ ผีเข้าหรือไง” กวนจิ้งเอ่ยเหยียดหยาม ในใจก็คิดว่าหาผู้หญิงขายบริการที่ผ่านคนมากมายนับไม่ถ้วนแล้วยังจะถูกหญิงขายบริการปลุกปั่นให้ทำเรื่องโง่ๆอีก ไม่ใช่ว่ารนหาที่ตายหรือ?

เดิมสามารถใช้ชีวิตบั้นปลายได้อย่างสงบ คราวนี้หาเรื่องหายนะให้กับตัวเอง ผู้หญิงล้วนไม่ใช่คนดีอะไรอย่างที่คิดเอาไว้เลยจริงๆ ยกตัวอย่างเช่น... กู้หุ้ยหยวน สร้างหายนะให้เขาแล้วก็หายตัวไปแล้ว

“จะจับเธอกลับมาไหมครับ” กวนจิ้งถาม