ตอนที่ 893
บทที่ 893 ความเมตตาที่คุณมีต่อหล่อน
October 21, 2026
เขาวางโทรศัพท์ลง“คุณหลินจากบ้านมาไกล คงอาจจะยังไม่คุ้นเคยกับที่นี่ ผมในฐานะหุ้นส่วน แน่นอนว่าจะไม่ยอมปล่อยให้คุณได้รับความไม่ยุติธรรมแน่ๆ”
จงเหยียนซียืนอยู่ข้างประตูมองไปที่เขา“ไม่กลัวหล่อนมาโวยวายกับคุณเหรอ？”
“ผมไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับหล่อน”พูดจบเขาก็นึกได้ว่าจะเกี่ยวหรือไม่เกี่ยวข้องกันเขาก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟัง
เขารู้สึกว่าตัวเองใช้อารมณ์มากเกินไปจึงขมวดคิ้วแน่นขึ้น เขาเกลียดความรู้สึกที่ควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้
จงเหยียนซีเดินเข้ามาแล้วเลื่อนเก้าอี้ออกมานั่งลงอีกรอบ
ก๊อกก๊อก——
เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น หลิงเวยอยู่ในชุดทำงาน ใบหน้าถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางดูสวยงาม เมื่อได้รับสายจากเลขา เธอก็รู้สึกไม่พอใจมาก ทว่าขณะที่เปิดประตูออกไปบนใบหน้ากลับยังคงรอยยิ้มไว้อยู่ แต่พอเห็นว่าจงเหยียนซีก็อยู่ในห้องด้วย รอยยิ้มบนใบหน้าก็ค่อยๆหายไป
“ประธานเจียง”หล่อนเหลือบมองหลินลุ่ยซีแวบหนึ่ง จากนั้นก็หันไปหาเจียงโม่หาน“เรียกฉันมีเรื่องอะไรเหรอคะ？”
“วันนี้คุณไปหาคุณหลินมาเหรอ？”เจียงโม่หานถามออกไปตรงๆ
หลิงเวยกำหมัดแน่น แล้วฝืนยิ้มออกมา “คือ……”
“ขอโทษคุณหลินซะ”
หล่อนยังไม่ทันได้ตอบ เจียงโม่หานก็ออกคำสั่งแล้ว
หลิงเวยไม่อยากจะเชื่อ เธอรู้สึกว่าตัวเองหูฝาดไป“โม่หาน นี่คุณกำลังพูดอะไรอยู่？ให้ฉันขอโทษหล่อนงั้นเหรอ？”
“วันนี้คุณมาหาฉันที่โรงแรมแถมยังปัดโทรศัพท์ฉันตกแตกอีก ฉันไม่ได้ใส่ร้ายคุณหรอกใช่ไหม คุณหลิง？”จงเหยียนซีนั่งไขว่ห้างอยู่ในท่วงท่าอันสง่างามแล้วมองหล่อนอย่างเฉยเมย
“ฉันไม่รู้ว่าคุณหลินกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
จงเหยียนซีฟุบลงบนโต๊ะแล้วมองเจียงโม่หานด้วยความสนใจ จากนั้นก็ยิ้มพูดขึ้น“ประธานเจียง ดูเหมือนผู้หญิงที่ชอบคุณคนนี้จะนิสัยไม่ค่อยดีนะ เพิ่งจะก่อเรื่องไปเมื่อกี้ ทว่าตอนนี้กลับไม่ยอมรับซะแล้ว คนแบบนี้ทำไมเป็นถึงหัวหน้าได้นะ？”
เจียงโม่หานสีหน้าแย่ลงทันที“มันไม่เกี่ยวกับการทำงาน”
เธอแสร้งทำเป็นเข้าใจขึ้นมาทันที“อ๋อ ที่แท้เหิงคังกรุ๊ปก็ให้ความสนใจแต่เรื่องความสามารถ ไม่ได้สนใจเรื่องนิสัยส่วนตัว ในเมื่อมีนิสัยต่ำๆแต่ก็ยังอยู่ตำแหน่งสูงๆได้ในเหิงคังกรุ๊ปฉันชื่นชมการบริหารการจัดการคนของประธานเจียงจริงๆเลย”
หลิงเวยที่อยู่ข้างๆทำหน้าบูดบึ้งไปตั้งนานแล้ว นี่ถ้าเจียงโม่หานไม่อยู่ที่นี่ เธอคงตะโกนลั่นใส่หลินลุ่ยซีไปแล้ว“มากไปแล้วนะ อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นที่นี่ ฉันไปหาคุณเมื่อไหร่……”
“หลิงเวย！”เดิมเจียงโม่หานอยากจะให้เธอขอโทษเรื่องนี้ให้มันจบๆไป แต่ไม่นึกเลยว่าเธอจะปฏิเสธหัวเด็ดตีนขาด เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มอารมณ์โกรธที่กำลังจะปะทุออกมา“ขอโทษคุณหลินซะ”
หลิงเวยยืนนิ่ง แข็งทื่อไปทั้งตัว“ฉันไม่ขอโทษ ฉันไม่ผิด”
จงเหยียนซีเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วทำท่าเหมือนกับกำลังดูละคร“คุณหลิงทำแบบนี้กับเจ้านายไม่กลัวว่าจะโดนไล่ออกเหรอ？หรือว่าเพราะว่าคิดว่าตัวเองสำคัญและมีคนหนุนหลังอยู่ก็เลยไม่กลัว？”
เจียงโม่หานมองหลินลุ่ยซี“คุณหลินอยากเห็นผมเป็นตัวตลกเหรอ？”
“ไม่ใช่ฉันนะ คุณหลิงต่างหากที่อยากจะแสดงให้ฉันดู เพราะงั้นฉันก็เลยจำเป็นต้องดู”เธอดูท่าทางผ่อนคลายสบายอารมณ์ สีหน้ามีความสุขราวกับว่ากำลังดูละครดีๆเรื่องหนึ่งเลย
“หลิงเวย ถ้าหล่อนไม่มีหลักฐาน ผมจะสั่งให้คุณขอโทษหล่อนโดยไม่มีเหตุผลไหม？”เจียงโม่หานไม่ได้ชอบหลิงเวย แต่ก็ไม่คิดเลยว่าหล่อนจะเป็นพวกโกหก แถมยังไม่ยอมรับเรื่องที่ตัวเองทำอีก
นี่มันทำให้เขาผิดหวังซะยิ่งกว่าการไปทำเรื่องอับอายขายขี้หน้าต่อหน้าคนอื่นซะอีก
“ฉัน……”
หลิงเวยอยากจะอธิบาย ทว่าจงเหยียนซีก็พูดขัดขึ้น“เร็วๆหน่อยเถอะคุณหลิง ฉันไม่มีเวลาให้คุณมากหรอกนะ”
หลิงเวยรู้สึกว่าเลือดในตัวกำลังเดือดพล่านไปทั่วร่าง ถ้าไม่ใช่เพราะยังมีสติอยู่ หล่อนคงจะปรี่เข้าไปตบฉาดลงบนหน้าของหลินลุ่ยซีเป็นแน่
หล่อนไม่คิดเลยว่าเธอจะมาหาเจียงโม่หาน！