บทที่ 914 เพื่อนฉันค่ะ

จงเหยียนซีรู้สึกได้ถึงสายตาของกวนจิ้ง จึงหันหน้ากลับไปมองแล้วอธิบายว่า “เพื่อนฉันคนหนึ่งค่ะ”

กวนจิ้งถาม “ผู้หญิงหรือผู้ชาย”

จงเหยียนซีเกาศีรษะ แต่ยังตอบตามจริง “ผู้ชายค่ะ”

กวนจิ้งให้คนที่ตามมารออยู่นอกห้อง ส่วนตัวเขาเดินเข้ามา และถามต่อว่า “ค้างคืนที่นี่เหรอ”

จงเหยียนซีปิดประตู แล้วตอบตามความจริง “ค่ะ”

กวนจิ้งมองเธอ สีหน้าเกินความคาดหมายอย่างเห็นได้ชัด

จงเหยียนซีกุมหน้าผาก แค่เห็นสีหน้าเขาก็รู้ว่าต้องคิดไปไกลแน่นอน

“เป็นเพื่อนฉันคนหนึ่งค่ะ คือคนนั้นที่ช่วยชีวิตฉันไว้ เมื่อวานเขาอารมณ์ไม่ดี มาหาฉันเพื่อดื่มด้วย ปรากฏว่าดื่มมากไปหน่อย ฉันไม่วางใจให้เขากลับไปคนเดียว จึงให้เขาค้างที่นี่คืนนึงค่ะ” พูดอย่างนั้นแล้วเธอก็ชี้ไปที่โซฟา ผ้าห่มบนนั้นเธอยังไม่ได้เก็บเลย ดูสภาพแล้วคือมีคนเคยนอน

กวนจิ้งก็รู้สึกว่าตนคิดมากไป เธอเคยเดือดร้อนจากการสูญเสียการควบคุมทางอารมณ์ จะไม่ทำเรื่องที่หุนหันพลันแล่นอีก

เขานั่งลง

จงเหยียนซีถามว่า “คุณอากวนทานข้าวหรือยังคะ”

กวนจิ้งบอกว่าทานแล้ว

“ฉันเห็นคุณพาคนมาสองคน พวกเขาเป็นใครคะ”

จงเหยียนซีถาม เวลานี้โทรศัพท์มือถือของเธอที่ว่างอยู่บนโต๊ะดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู ชื่อที่แสดงคือกู้เสียน เธอเลิกคิ้วคนคนนี้เพิ่งไปไม่ใช่หรือไง

เธอกดรับสาย

“เหยียนซีไม่เป็นอะไรใช่ไหม”

ทันทีที่สายเชื่อมต่อเสียงของกู้เสียนก็ดังมาทันที

จงเหยียนซี “……….”

เธองุนงง

“กู้เสียน คุณเป็นอะไร”

“อ้อ เปล่า ไม่มีอะไร” เวลานี้กู้เสียนเดินขึ้นมาถึงชั้นนี้แล้ว เห็นคนสองคนยืนอยู่หน้าประตู ได้ยินเสียงพูดที่สงบของเธอ ไม่เหมือนว่าพบเจอกับเรื่องอะไร จึงหยั่งเชิงถามว่า “คุณจะออกมาไหม”

จงเหยียนซี “………”

“ฉันบอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะทำงานอยู่ในโรงแรม”

“อ๋อ ผมลืม ตอนนี้คุณอยู่ในห้องคนเดียวเหรอ”