บทที่ 916 คุณรู้เหรอว่าในอดีตผมเป็นยังไง

จงเหยียนซีอยากตามไป แต่พบว่าตัวเองยังอยู่ในชุดนอน จึงชักเท้ากลับแล้วพูดกับเขาว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบังคุณ ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม”

พูดจบเธอก็หมุนตัวเข้าห้องไป

กู้เสียน “……….”

เธอเป็นคนผิด แต่ทำไมยังทำเหมือนตนทำผิดต่อเธอแบบนี้

ไม่อยากเชื่อเลยว่าจะกลับเข้าห้องไปแบบนี้เนี่ยนะ เธอถือว่าเขาเป็นเพื่อนหรือเปล่ากันแน่

ทำไมไม่ไล่ตามเข้ามา

เธอไม่สนใจตนเลยเหรอ

ยิ่งคิดยิ่งหายใจไม่ออก แล้วออกจากโรงแรมไปอย่างหงุดหงิด

ที่โรงแรม

จงเหยียนซีก็โกรธเช่นกัน

เพราะไม่ฟังคำอธิบายของเธอเลย จึงรู้สึกโกรธมาก

จะดีร้ายอย่างไรก็ควรให้เธอได้พูดบ้างไม่ใช่เหรอ

แต่จบลงที่โกรธมากจนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้พูดเลย

เถียนฉีเฟิงกับเถียนฉีลั่งเห็นอย่างชัดเจน รู้ว่าจงเหยียนซีกำลังอารมณ์เสีย ตอนที่เธอเข้ามาในห้อง พวกเขาสองคนจึงออกมา

เมื่อครู่ที่เธอกับกู้เสียนโต้เถียงกันพวกเขาได้ยิน เพียงแต่ไม่รู้ว่าตัวละครหลักในการโต้เถียงของพวกเขาเป็นใคร

พวกเขาถูกจัดให้อยู่ข้างกายจงเหยียนซี เพราะพวกเขาเคยอยู่กับจงเหยียนเฉินในหน่วยรบพิเศษมาก่อน และได้รับการดูแลโดยพลตรีเหวิน

ต่อมาเพราะจงเหยียนเฉินมีผลงานที่ดีมากจึงถูกย้ายไป ส่วนที่ว่าย้ายไปอยู่หน่วยไหนพวกเขาก็ไม่รู้ เพียงแต่ติดต่อเขาไม่ได้

ว่ากันว่าเข้าองค์กรลับ คนทั่วไปไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหนเป็นหลักแหล่งแน่ชัด และปฏิบัติภารกิจอะไร

และพวกเขาถูกเหวินเสี่ยวจี้เรียกหา บอกว่าต้องการให้พวกเขาช่วยงาน

เพราะแบบนี้พวกเขาสองคนจึงออกจากกองทัพ

ต่อเมื่อจงเหยียนซีไม่ต้องการคนข้างกายแล้ว พวกเขาจะยังคงกลับไป

ถูกจัดให้อยู่ข้างกายจงเหยียนซี กวนจิ้งได้บอกเล่าถึงแต่ละคนและสิ่งต่างๆ รอบตัวจงเหยียนซีอย่างละเอียดแล้ว

แม้แต่กู้เสียนเมื่อครู่ พวกเขาต่างรู้ว่าเป็นใคร

เป็นเพื่อนของจงเหยียนซี และเป็นคนที่ช่วยชีวิตจงเหยียนซีด้วย ดังนั้นตอนที่พวกเขากำลังโต้เถียงกัน พวกเขาจึงไม่ปรากฏตัวออกมา พวกเขาประเมินแล้วว่าจะไม่ทำร้ายจงเหยียนซี

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก จงเหยียนซีแต่งตัวเรียบร้อย เธอมองสองคนที่หน้าประตู “พวกคุณคนหนึ่งติดตามฉัน อีกคนอยู่ที่นี่ค่ะ”

มันจริงที่ว่าพาออกไปข้างนอกถึงสองคนมันสะดุดตาเกินไป ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ใส่ชุดทหาร แต่ออร่าที่ได้รับการฝึกฝนมาเป็นเวลาหลายปี มันไม่ได้เปลี่ยนไป

“นายอยู่ที่นี่” เถียนฉีเฟิงพูด

น้องชายค่อนข้างไม่เต็มใจ “ผมติดตามไปดีกว่า”

“ฉันเป็นพี่ นายเป็นน้อง นายต้องฟังฉัน” เถียนฉีเฟิงพูดอย่างแข็งกร้าว

จงเหยียนซี “……….”

“คุณเป็นพี่ แต่คุณตัดสินใจคนเดียวไม่ได้ คุณเกิดก่อนผมแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น”

“คุณพ่อคุณแม่ตั้งชื่อพวกเราว่าเฟิงลั่งที่หมายถึงลมพัดคลื่น เฟิงอยู่หน้า ลั่งอยู่หลัง ไม่มีลมพัดผลักหลัง คลื่นก็ไม่ขึ้น”

น้องชาย “………”

จงเหยียนซีรับคำพูด “พวกคุณสองคนล้วนแต่เก่งหมด เพียงแต่คนที่อยู่ที่นี่ ฉันก็มีแผนให้ด้วยค่ะ”

ทันทีที่ได้ยิน เถียนฉีลั่งก็ไม่ได้ต่อต้านนักที่ต้องอยู่เฉยๆ

จงเหยียนซียื่นการ์ดให้เถียนฉีลั่ง “พวกคุณติดตามฉัน ฉันทำกับพวกคุณอย่างไม่ยุติธรรมไม่ได้ คุณอยู่ที่นี่ ดูว่าข้างๆ ฉันมีห้องว่างไหมแล้วจองหนึ่งห้อง จัดการที่พักให้เรียบร้อยนะคะ”

เถียนฉีลั่งไม่รับบัตร และพูดอย่างค่อนข้างผิดหวังว่า “เรื่องพวกนี้จัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

พวกเขารับแค่ส่วนที่พวกเขาควรรับเท่านั้น มากกว่านั้นจะไม่รับ

จงเหยียนซีเพิ่งคิดได้ กวนจิ้นให้ทั้งสองคนแก่เธอ จะไม่มีทางไม่เตรียมการจุดนี้

เธอถอนหายใจเล็กน้อย ไม่ว่าอะไรก็จัดการเรียบร้อยหมดแล้ว เธอรู้สึกเซ็ง “โอเคค่ะ”

เธอเก็บการ์ดแล้วออกจากห้องไป

เป็นพี่ใหญ่เถียนฉีเฟิงที่ออกไปกับเธอ

“เอากุญแจรถให้ผมครับ ผมขับรถเอง” เถียนฉีเฟิงพูด