บทที่ 936 คุณกลัวผม

จงเหยียนซีขมวดคิ้ว ท่าทางเหมือนโกรธมาก “ประธานเจียง มักจะนำฉันไปเชื่อมโยงกับคนตายนั้นหมายความว่าอย่างไร หรือว่าต้องการที่จะสาปแช่งให้ฉันตาย”

“เธอยังไม่ตาย” เจียงโม่หานจ้องมองเธออย่างลึกซึ้ง

จงเหยียนซีหัวใจบีบรัดขึ้น น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “คุณ ภรรยาคุณยังไม่ตายเหรอ”

“ครับ เธอยังอยู่บนโลกใบนี้และอยู่ในใจผมตลอดไป” เมื่อพูดจบเจียงโม่หานก็หันหลังเข้าไปที่ห้องครัวอีกครั้ง

จงเหยียนซีมองดูแผ่นหลังของเขา และเกิดอาการลนลาน

ท่าทางของเขา มักจะทำให้เธอรู้สึกว่าเขานั้นเหมือนไปรู้อะไรมาบางอย่าง

แต่ว่าเกิดช่องโหว่ข้อผิดพลาดตรงไหนกัน

ห้องหนังสือ

หัวสมองของเธอจู่ ๆ ก็นึกถึงตรงนี้ขึ้น ก่อนหน้านั้นเธอเคยมา แต่หลังจากนั้นก็ช็อคเสียใจอยู่นานสองนานเพราะรู้ความจริง ก่อนจากไปลืมลบภาพที่เธอมานั้นทิ้ง หรือว่าเขาเห็นแล้ว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เธอก็ยิ่งกระสับกระส่าย

เธอลุกขึ้นแล้วเดินมาที่ห้องครัวมองแผ่นหลังที่คุ้นเคยนั้น “เจียงโม่หาน”

เจียงโม่หานตกใจตัวชะงักค้างชั่วครู่ เป็นเพราะที่จู่ ๆถูกเรียกเช่นนี้อย่างกะทันหัน

เขาค่อยๆหันกลับมา “คุณหลินเรียกชื่อผมแบบนี้ ชอบผมแล้วเหรอ”

จงเหยียนซี “……”

“ฉันมีแฟนแล้ว” เธอเพียงแค่ต้องการทดสอบ

ใครจะไปรู้ว่าท่าทางของเจียงโม่หานนั้นไม่เหมือนกับรู้

หรือเป็นเพราะเธอนั้นคิดมากไป

“ในความคิดของผม แฟนของคุณอายุอ่อนมาก ไม่เหมาะกับคุณสักนิด”

จงเหยียนซียิ้มเย็นชา “ความรักมีขอบเขตเรื่องอายุซะที่ไหน อีกอย่างรบกวนประธานเจียงเร็วๆหน่อย ตอนบ่ายฉันยังมีธุระ”

“ครับ”

เจียงโม่หานยิ้มจางๆ

เวลานี้ท่าทางเธอโมโหสุดขีด โมโหมาก ต่อให้ไปเปลี่ยนใบหน้ามา ก็จะไม่ทำให้เขารู้สึกไม่ลงรอยกัน

นี่ก็ตัวตนของจงเหยียนซี

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

เจียงโม่หานได้ทำอาหารเสร็จ ทั้งสองนั่งลงบนหน้าโต๊ะอาหาร

ล้วนเป็นอาหารที่จงเหยียนซีชอบทาน

เวลานี้พวกเขานั่งหันหน้าเข้าหากัน ที่เหมือนกันมากกับพวกเมื่อก่อน

เมื่อก่อนเจียงโม่หานก็ลงครัวเช่นกัน อาจเป็นเพราะด้วยสภาพแวดล้อมการเจริญเติบโต เขาจึงทำอาหารเป็นเยอะ และก็สามารถดูแลตัวเองได้ดีมาก

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาหารที่จงเหยียนซีชอบทาน ตอนนี้เขาล้วนเชี่ยวชาญช่ำชองแล้ว

ตอนนั้นเพื่อต้องการชนะใจของเธอ จึงลงทุนไปเรียน

ต่อมา เขาก็มักจะลงครัวบ่อย ๆ

สำหรับเพราะอะไรนั้นเขาเองก็ไม่รู้