บทที่ 950 เข้าใจผิดมาตลอดเลย

พอเห็นจงเหยียนซีนียาก็ยิ้ม แล้ววิ่งเข้าไปช่วยพยุงเธอ “หนูช่วยพยุงค่ะ”

จงเหยียนซีมองมาที่เธอ แล้วรู้สึกว่าเมื่อตะกี้เธอพูดตรงเกินไป ไม่ใช่เรื่องผิดที่เด็กอายุเท่าเธอจะต้องการแม่ เธอไม่ควรตรงแบบนั้น เธอควรถามอย่างมีไหวพริบจะได้ไม่ทำร้ายจิตใจเธอ

“ปกติแล้วพ่อของหนูไม่มีเวลามาเล่นกับหนูเลยเหรอจ๊ะ” จงเหยียนซีรู้สึกว่าเธอพอใจง่ายมาก แค่ซงเก้นบอกว่าจะพาเธอไปที่สวนสนุก เธอก็ดีใจมากแล้ว

นียาพยักหน้า “เขายุ่งมาก ไม่มีเวลา”

จงเหยียนซีคิดในใจ ถึงแม้จะไม่มีเวลาก็ควรอยู่กับลูกบ้าง อีกทั้งยังเป็นลูกที่ไม่มีแม่ด้วย

“เขาพยายามแบ่งเวลามาอยู่กับหนูเยอะที่สุดแล้วค่ะ” นียาหลับตาลง ทันใดนั้นอารมณ์ของเธอก็เศร้าซึม

จงเหยียนซีทำตัวไม่ถูก เธอพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?

ทำไมถึงดูเศร้าไปเลยล่ะ?

อารมณ์เปลี่ยนเร็วเกินไป ทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน

“เอ่อนียา...”

นียาเงยหน้าขึ้นมอง “ฉันไม่เป็นไรค่ะ”

จงเหยียนซี “...”

เด็กคนนี้...

“พ่อแม่ของหนูเสียไปแล้ว เขารับหนูมาเลี้ยง” นียาบอก

จงเหยียนซีมองเธออยู่นาน นั่นหมายความว่า เธอเข้าใจผิดมาตลอดเลยอย่างนั้นเหรอ?

ที่จริงแล้ว เธอไม่ใช่ลูกนอกสมรสของซงเก้น?

เขาเองก็ไม่ใช่คนไม่รับผิดชอบ?

“พ่อกับแม่จากไปแล้ว ปู่กับย่าไม่ยอมเลี้ยงดูหนู หนูเลยกลายเป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีใครต้องการ เขาพาหนูมาที่บ้านหลังนี้ และกลายเป็นพ่อของหนู…”

เธอกะพริบตาปริบๆ “ที่จริงแล้วเขาน่าสงสารเหมือนกัน”

จงเหยียนซี “...”

ซงเก้นน่าสงสาร?

เขาน่าสงสารตรงไหน?

คนมีฐานะ มีทรัพย์สินเงินทอง มีอำนาจ มีบารมี จะน่าสงสารได้ยังไง?

หรือว่าเธอเข้าใจคำว่าสงสารผิดไป?

ถ้าหากแบบนี้ถือว่าน่าสงสาร คนธรรมดาในโลกนี้จะไม่น่าสงสารมากกว่าหรือไง?

“เขายุ่งมากจนไม่มีเวลาหาภรรยาของเขาเอง แบบนี้ไม่น่าสงสารเหรอคะ? ” นียากะพริบตาปริบๆ

จงเหยียนซี “...”

ดังนั้นเธอจึงตามหาแม่ไปทุกที่ ตามหาภรรยาให้เขาไปทุกที่อย่างนั้นเหรอ?

เด็กคนนี้...

จงเหยียนซีไม่รู้ว่าควรจะประเมินเธอยังไงดี

“นียา” ซงเก้นเดินเข้ามา “มานี่”

เขากวักมือเรียก

นียาวิ่งเข้าไปหาทันที เธอเงยหน้าขึ้นเรียกด้วยเสียงหวาน “คุณพ่อขา”

ซงเก้นอุ้มเธอขึ้นมา แล้ววางเธอไว้บนเก้าอี้หน้าโต๊ะอาหาร โต๊ะอาหารนั้นยาวมาก สามารถรองรับคนได้อย่างน้อยยี่สิบคน

“คุณจง มาทานอาหารได้แล้วครับ” ซงเก้นช่วยดึงเก้าอี้ออกให้เธอนั่งอย่างสุภาพบุรุษ

พอจงเหยียนซีรู้ว่านียาไม่ใช่ลูกนอกกฎหมายของเขา เธอจึงรู้สึกละอายใจกับความคิดก่อนหน้านี้ของเธอมาก ทำไมเธอถึงคาดเดาคุณธรรมของคนอื่นตามใจชอบ?

อีกทั้งยังพูดแบบนั้นกับเขาด้วย