บทที่ 957 ผมเองก็ถูกหลอก

“คุณอย่าบอกฉันนะคะว่าคุณชอบผู้ชาย” พายัมถลึงตามองเขา “ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคุณถึงไม่ชอบฉัน หน้าตาของฉันก็ไม่ได้น่าเกลียด ฐานะก็เหมาะสมกัน ฉันไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงปฏิเสธฉันมาตลอด”

ซงเก้นถอนหายใจอย่างเหนื่อยใจ ชอบหรือไม่ชอบมีเหตุผลมากมาย

ถ้าเขาชอบ ถึงจะเป็นคนธรรมดาแล้วจะยังไง?

“คงจะใช่ครับ”

ดวงตาของพายัมเบิกกว้าง เธอก้าวถอยหลังทันที “คงจะ คงจะใช่อะไรคะ?”

ซงเก้นมองสีหน้าที่ตกใจของเธอ แล้วตอบว่า “ชอบผู้ชาย”

พายัม “...”

เธอเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ

สำหรับพายัมแล้ว

“ข่าว ข่าวลือที่เขาร่ำลือเป็นเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอคะ? ดังนั้นคุณถึงไม่เคยคบกับผู้หญิงใช่ไหมคะ”พายัมกลืนน้ำลายอึกใหญ่

ซงเก้นไม่ต้องการให้เธอเสียเวลาอยู่กับเขา และอยากให้หูของเธอสบายด้วย ดังนั้นเขาจึงพยักหน้า “ใช่”

พายัมมองหน้าเธอโดยไม่พูดอะไร เหมือนตกใจกับคำตอบที่ได้ยินมาก

เธอไม่ยอมรับคำตอบนี้

ตอนที่ซงเก้นพูด เธอเชื่อที่เขาพูดทันที เพราะเขาอยู่คนเดียวมาตลอด เธอไม่เคยเห็นผู้หญิงปรากฏขึ้นมาข้างกายเขาเลย

แต่เธอชอบเขานี่นา

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณเป็นเกย์ ฉันก็จะทำให้คุณกลับมาชอบผู้หญิงให้ได้” พายัมกอดแขนไว้อีกครั้ง “ฉันชอบคุณ ไม่ว่ารสนิยมทางเพศของคุณจะเป็นยังไง ฉันก็ชอบคุณ”

ซงเก้น “...”

“พายัม...”

“ฉันไม่ฟัง ฉันไม่ฟัง” เธอปิดหูแล้วส่ายหน้าไปมา เธอรู้ว่าถ้าเขายังจะพูดปฏิเสธเธอ เธอไม่อยากฟัง “ยังไงฉันก็ชอบคุณ ฉันชอบคุณมาหลายทีแล้ว ชอบคนอื่นไม่ได้อีกแล้ว“

ซงเก้น “...”

เขานวดขมับ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงกับเธอแล้ว

“คุณชายคะ อาหารเช้าพร้อมแล้วค่ะ” ในเวลานี้เองแซลลี่ก็เดินเข้ามา

“อืม ไปเรียกนียากับคุณจงมากินข้าวได้แล้ว” พูดจบเขาก็ถอนหายใจ รอจนแซลลี่เดินจากไป เขาก็มองไปทางพายัม “ตามใจคุณเถอะ สิ่งที่รับประกันได้คือ ผมไม่ชอบคุณ ในอนาคตก็ไม่ชอบเช่นกัน”

พอพูดจบเขาก็หันหลังเดินไปทันที

พายัมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ไม่ได้สติกลับมาเป็นเวลานาน

หัวใจถูกทำร้ายอย่างรุนแรง

ตรงริมแม่น้ำ

จงเหยียนซีกำลังสอนนียาวาดรูปห่าน

เมื่อวานวาดต้นไม้หลายประเภท วันนี้วาดรูปสัตว์

นียาบอกว่าเธอชอบสัตว์ที่บินได้

จงเหยียนซีจึงสอนเธอวาดรูปห่าน

“นกตัวนี้ไม่สวยเลยสักนิด” นียาบ่นพึมพำ เธอเคยเห็นนกแก้วที่มีสีสันสดใส พอมาเห็นห่านที่มีแต่สีดำกับสีขาวและสีเทา เธอจึงรู้สึกว่ามันน่าเกลียดมาก

จงเหยียนซียกยิ้มแล้วบีบจมูกของเธอเบาๆ “นียา หนูชอบความงามที่อยู่ภายใน หรือความงามภายนอกจ๊ะ”

นียากะพริบตาปริบๆ

จงเหยียนซีอธิบายกับเธอว่า “อย่ามองว่ามันหน้าต่างไม่ดี แต่มันเป็นนกที่ซื่อสัตย์มาก ห่านไม่เคยใช้ชีวิตอยู่คนเดียว ในกลุ่มห่านมีเศษเหลือน้อยมาก ถ้าตัวหนึ่งตาย อีกตัวก็จะฆ่าตัวตายหรือซึมเศร้าจนตาย”

นียามองหน้าเธอ แล้วมองภาพวาดบนกระดาษ ก่อนจะพูดว่า “งั้นหนูชอบมันแล้วค่ะ”