บทที่ 962 ฉันสามารถครอบครองนายได้ทุกเมื่อ

“ฉันเป็นอะไรไปเนี่?” เจียงโย่เชียนกุมหน้าผาก ร่างกายก็โงนเงนไปด้วย

เจียงโม่หานตระหนักอะไรได้บางอย่าง เขามองไปยังกาน้ำที่วางอยู่บนโต๊ะทันที “นายไม่ได้ชงชานี่มาเหรอ?”

“แม่ผมชงมาให้ ทำไม.....”

เขายังไม่ทันพูดจบร่างก็ล้มลงไป

เจียงโม่หานหันกลับไปมองเจียงโย่เชียนที่ล้มลงบนพื้น เขาเรียกอย่างตื่นตกใจ “เจียงโย่เชียน！”

ในตอนนี้เขาหมอสติไปแล้ว ไร้สติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง

ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของเจียงโม่หานนั่นคือต้องรีบไปจากที่นี่ ขาของเขาไม่สะดวกจึงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วต่อสายหาหนานเฉิงทันที

โทรศัพท์ดังอยู่หลายครั้งแต่ก็ไม่มีใครรับ ร่างกายของเขาเองก็เริ่มปรากฏความผิดปกติขึ้นแล้ว การมองเห็นของเขาค่อย ๆ เลือนราง

เขากำมือแน่น

ปัง

ทันใดนั้นประตูก็เปิดออก

ชิวหมิงเยี่ยนยืนอยู่ที่ประตู มองลูกชายที่ล้มอยู่บนพื้นแต่ก็ไม่ได้ตกใจอะไร เพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเดินเข้าช่วยประคองเขา “ลูกชายเอ๋ย แม่เองก็ทำเพื่ออนาคตที่ดีของลูกนะ”

ชิวหมิงเยี่ยนรู้จักนิสัยของเจียงโย่เชียนอยู่บ้าง ถ้าให้เขารู้ เขาต้องไม่ยอมให้ใช้วิธีการแบบนี้มาแย่งชิงทรัพย์สมบัติของตระกูลแน่

ยานี้ก็แค่ทำให้คนหมดสติเท่านั้น

ไม่มีผลข้างเคียงภายหลัง

ในตอนนี้ โทรศัพท์ของเจียงโม่หานต่อสายได้แล้ว เสียงของหนานเฉิงดังออกมา “ประธานเจียง....”

เมื่อชิวหมิงเยี่ยนได้ยินเสียงก็มองมาทันที ขณะเจียงโม่หานกำลังจะอ้าปากพูด มือถือก็ถูกชิวหมิงเยี่ยนแย่งไป ทั้งยังวางสายอีก

สติของเจียงโม่หานยิ่งเลือนรางไปเข้าไปทุกที ดวงตามืดมน และสุดท้ายเขาก็หมดสติไป

ชิวหมิงเยี่ยนปิดมือถือแล้วทิ้งลงถังขยะ แค่นเสียงเย็นชา “วันนี้ ฉันไม่อนุญาตให้ใครมาทำลายแผนของฉันทั้งนั้น”

หลังจากเธอประคองลูกชายไปที่เตียง เธอก็ไปที่ประตูเรียกผู้หญิงที่สวมหน้ากากคนหนึ่งเข้ามา

“เขาจะอยู่ที่นี่ไม่ได้” ชิวหมิงเยี่ยนพูด ที่อยู่นี้หนานเฉิงเองก็รู้

ถ้าหากเขาตามมาจะยุ่งยาก

“ฉันมีที่ที่หนึ่ง” หลิงเวยพูด

คนที่ชิวหมิงเยี่ยนเพิ่งเปิดประตูให้เข้ามานั้นก็คือหลิงเวย

ชิวหมิงเยี่ยนนั้นต้องการจะแย่งชิงทรัพย์สมบัติของตระกูลมาตลอด เธอยุยงให้เจียงจวิ้นตามหาเจียงโม่หานหลายต่อหลายครั้ง ทุกครั้งเจียงโม่หานไม่เคยปฏิเสธ เธอรู้ว่าเจียงโม่หานจะไม่อ่อนข้อ ตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาลเธอก็วางแผนอยู่ตลอดว่าจะทำยังไงถึงจะทำให้เจียงโม่หานลดละไปได้

ในตอนนั้นเอง หลิงเวยก็มาหาเธอ

เมื่อหลิงเวยกลับมาก็พบว่าจงเหยียนซีได้ไปจากเมืองBแล้ว เป็นไปไม่ได้เลยที่จะตามหาเธอเพื่อแก้แค้น เธอไม่มีทางออกจากเมืองBได้ เธอไม่กล้าแสดงหน้าตาที่แท้จริง หากประมาทเพียงนิดก็จะถูกพบตัวได้ ดังนั้นเธอจคงหันเป้าหมายไปที่เจียงโม่หาน

เธอรู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถทำได้

เธอรู้ว่าแม่เลี้ยงของเจียงโม่หาน ชิวหมิงเยี่ยนมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับเจียงโม่หานมาตลอด และยังคิดจะแย่งทุกอย่างที่เขามีทั้งหมดในตอนนี้ด้วย

เพียงแต่เจียงโม่หานในตอนนี้ไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไป จึงต้องปล่อยให้เธอจัดการ