ตอนที่ 967
บทที่ 967 สวย
October 21, 2026
นียาปิดปากหัวเราะ
ซงเก้นจ้องเธอ “ลูกหัวเราะอะไร?”
“หัวเราะได้สง่างามไหมคะ?” นียาปิดปากหัวเราะต่อ
ซงเก้น “.....”
เขามองท้องฟ้าอย่างหมดคำพูด เด็กอะไรกันเนี่ย?
จงเหยียนซีหัวเราะขบขันกับเด็กคนนี้
ด้วยการนำทางของซงเก้น จงเหยียนซีและนียาที่นั่งอยู่ด้านหลังจึงไม่ต้องกังวลอะไร
“คุณจง มีที่ที่อยากไปไหมครับ?” ซงเก้นมองเธอจากกระจกมองหลัง
จงเหยียนซีครุ่นคิด “ฉันอยากไปไหว้พระค่ะ”
คนไทยเชื่อในพระพุทธ
“ได้ครับ” ซงเก้นขับรถต่อไป
ไม่นานรถก็หยุดลง
หลังจากลงจากรถจงเหยียนซีก็รู้สึกได้ถึงวัฒนธรรมชาวพุทธของประเทศไทย ทุกมุมของที่นี่ล้วนสะท้อนกลิ่นอายความเป็นพุทธศาสนาอย่างเข้มข้น เชียงใหม่มีวัดมากกว่า270แห่ง แทบจะอยู่ห่างกันไม่กี่ก้าวก็จะมีอีกวัดหนึ่งแล้ว นอกจากนี้แต่ละวัดต่างก็มีรูปแบบเฉพาะตัวที่สวยงามตระการตา วัดเก่าแก่บางแห่งยังคงอยู่ในการซ่อมแซมบูรณะอย่างต่อเนื่อง
ซงเก้นอุ้มนียาแล้วพาจงเหยียนซีมายังวัดพระสิงห์อันเป็นหนึ่งในสามวัดที่มีชื่อเสียงของเชียงใหม่
ยังไม่ทันเข้าไปก็สามารถได้กลิ่นธูปตลบอบอวลแล้ว
ดั่งมีเมฆหมอกฟุ้งกระจาย นักท่องเที่ยวจำนวนมากจุดธูปไหว้พระที่นี่
จงเหยียนซีซื้อธูปมา “ฉันจะเข้าไป พวกคุณพอเดี๋ยวนะ”
ซงเก้นพยักหน้า
เธอเดินเข้าไปในวิหาร สิ่งที่ดึงดูดสายตาของเธอก่อนสิ่งอื่นใดก็คือพระพุทธรูปสีทองอร่าม หัวเข่าทั้งสองนั่งไขว้ขัดสมาธิ มือบีบคลึงลูกประคำ มองลงมาจากข้างบนเหมือนกับกำลังมองผู้คน
จงเหยียนซีจุดธูปแล้วคุกเข่าลงบนฟูก พนมมือหมอบกราบ คิดขอพรในใจให้พ่อแม่อายุยืนสุขภาพแข็งแรง อีกอย่าง เด็กที่เกิดในครรภ์แต่กลับไม่มีโอกาสได้ออกมายังโลกใบนี้ หวังว่าเขาจะได้ไปผุดไปเกิดใหม่ในครอบครัวที่ดีและคลอดออกมาอย่างปลอดภัย
หลังจากก้มกราบเธอก็ปักธูปกระถางธูป
เมื่อเธอเดินออกมาก็เห็นซงเก้นกำลังซื้อของอยู่ มันห่อด้วยใบไม้สีเขียว ย่างอยู่บนไฟ ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
“กำลังซืออะไรอยู่เหรอ?” เธอถาม
นียาชิงตอบก่อน “มันคือมะกอกค่ะ อร่อยมาก”
“คุณลองชิมดูสิ” ซงเก้นยื่นให้กับเธอ
จงเหยียนซีรับมาแล้วเอ่ย “ขอบคุณ”
“ไม่ต้องเกรงใจค่ะ ไม่ต้องเกรงใจ พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกันนี่คะ” นียาโบกมือ
จงเหยียนซีหลุบตาลง รู้สึกเกรงใจ
แม้ว่าจะอยู่ร่วมกันมาหลายวันแล้วและถือว่าสนิทกับ ซงเก้น แต่ก็เป็นแค่เพื่อนธรรมดาเท่านั้น เมื่อถูกนียาทำให้‘คลุมเครือ’บ่อย ๆ มันทำให้เธอค่อนข้างอึดอัด
“ตอนกินอาหารอย่าพูดสิ” ซงเก้นอุ้มเธอขึ้นมา
นียาโน้มตัวไปที่ข้างหูขของเขา “คุณพ่อ พอขาของเธอหายดีก็ต้องไปแล้ว ถ้าพ่อไม่จีบเธอก็ไม่มีโอกาสแล้วนะคะ”
ซงเก้น “.....”
“อย่าพูดอะไรเพ้อเจ้อ”
“หนูพูดเพ้อเจ้อที่ไหนกัน ถ้าพ่อมีความเชื่อมั่นสักหน่อยก็คงไม่โสดมาถึงตอนนี้หรอก หนูช่วยพ่อเลยนะ” นียาถอนหายใจ “ดูเหมือนต้องให้หนูออกตัวสินะ”
“ลูกจะทำอะไร?” ซงเก้นเริ่มมีลางสังหรณ์ไม่ดี
วินาทีต่อมาก็เป็นไปตามนั้น เธอยิ้มร่าแล้วมองไปที่จงเหยียนซี “คุณจุดธูปขอพรอะไรเหรอคะ?”
สีหน้าของจงเหยียนซีชะงักไปเล็กน้อย ขณะที่ยังคิดไม่ได้ว่าจะตอบยังไงดีนั้น นียาก็พูดขึ้นอีกครั้ง “ขอคู่พรหมลิขิตหรือเปล่าคะ?”
จงเหยียนซี “.......”
ซงเก้น “.......”
ในใจคิดขึ้นมาพร้อมกัน เจ้าเด็กคนนี้
แก่แดดหรือยังไง?
แบบที่อายุยังน้อยแต่รู้มาก
“เปล่าหรอก” จงเหยียนซีบีบแก้มของเธอเบา ๆ “เป็นเด็กก็ทำตัวในเหมือนเด็กนะ”
นียาทำปากยื่นแล้วพูดต่อ “คุณพ่อของหนูเป็นยังไงบ้างคะ?”
ซงเก้น “.....”
เขาปิดปากของนียา
จงเหยียนซีรู้ว่านียาอยากจะบอกอะไร เธอตั้งใจจะหาภรรยาให้กับซงเก้น
“พ่อของหนูเป็นคนดีมากจ้ะ แต่ฉันไม่เหมาะสมกับพ่อของหนู ฉันไม่เหมาะจะเป็นแม่ของหนูหรอก” จงเหยียนซีตัดเยื่อใยอย่างชัดเจนเมื่อนียาพูดเรื่องกับเธออีกครั้ง