บทที่ 984 ไม่คิดอะไรกับเรื่องที่คุณเคยแต่งงานมาก่อน

เหมือนว่าข้างๆ เธอจะมีผู้ชายคนหนึ่ง

เหมือนเขาเคยเห็นคนคนนี้มาก่อน เขาคือคนที่อยู่คฤหาสน์ไม่ไกลจากพ่อแม่เท่าไหร่

ขณะเดียวกันในหัวของเขาและเกิดคำถามขึ้นมากมาย

ทำไมพวกเขาถึงไม่อยู่ด้วยกัน?

" หาเจอยัง? " เสิ่นซินเหยายังคงมองหาไปทั่ว ในขณะที่มือก็พยายามดึงชายเสื้อของเขา

จวงเจียเหวินหรี่สายตา " เจอแล้ว "

" ไหนล่ะ.... " ยังไม่ทันที่เธอจะพูดจบ ก็เห็นสองคนนั้นเดินตรงเข้ามา ก่อนหน้านี้เธอกับจวงเจียเหวินไปประเทศไทยก็เคยเจอหลินซินเหยียนกับจงจิ่งห้าวแล้ว แต่คับ คลับคล้ายคลับคลาว่าเธอเหมือนจะเคยเห็นผู้ชายที่อยู่ข้างๆ จงเหยียนซี

" ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่เพื่อนบ้านที่อยู่ละแวกเดียวกับพ่อแม่คนที่ไทยหรอกเหรอ? ทำไมถึงมาอยู่กับพี่สาวได้ล่ะ? " เสิ่นซินเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนกำลังจะพูดเดาอะไรขึ้นมาบางอย่าง " หรือว่าพี่สาวกับเขา..... "

" เป็นไปไม่ได้! " เสิ่นซินเหยายังไม่ทันจะได้พูดจบ ก็ถูกจวงเจียเหวินตัดบทไปเสียก่อน

จริงๆ แล้วจงเหยียนซีก็เคยถูกความรักทำร้ายมาก่อน ทำไมถึงมูฟออนได้เร็วขนาดนี้?

เสิ่นซินเหยาเงยหน้าขึ้นมามองเขา เธอไม่ได้จงใจจะพูดให้มันเป็นอื่น เพียงแค่คิดอะไรขึ้นมาได้ก็พูดออกมาเท่านั้น

จวงเจียเหวินหันมามอง เขาก็ไม่ได้ตั้งใจจะดุเธอ แต่แค่ไม่ชอบให้เธอเดาไปเรื่อย " ผมไม่ได้ตั้งใจ "

" ฉันรู้ " เสิ่นซินเหยาคว้าแขนของเขาเอาไว้

เมื่อจงเหยียนซีเห็นพวกเขาแล้ว ก็หยุดฝีเท้า จากนั้นก็รีบวิ่งเข้ามา " ลูกน้อย เหยาเหยา "

อันที่จริงจวงเจียเหวินก็อยากจะวิ่งเข้าไปกอดเธออยู่เหมือนกัน แต่พอได้ยินประโยคที่ว่าลูกน้อย ก็ทำให้เขาไปยืนนิ่งอยู่กับที่

เสิ่นซินเหยาเดินไปแล้วไปกอดเธอ จากนั้นก็พูดว่าในที่สุดพี่ก็กลับมาแล้ว

จงเหยียนซีตาแดงขึ้นมาแบบแปลกๆ เธอพยายามหายใจเข้า แล้วเก็บอารมณ์ความรู้สึกเอาไว้ " พวกเธอเป็นครอบครัวของฉัน ฉันก็ต้องกลับมาอยู่แล้วสิ "

" เราคิดถึงพี่มาก แล้วก็เป็นห่วงพี่มากๆ ด้วย ตอนนี้พอเห็นว่าพี่สบายดี พวกเราก็ดีใจไปด้วย "

" เอาละที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เอาไว้คุยกันนะ " จวงเจียเหวินตัดบทสนทนาของพวกเธอทั้งสอง สายตาก็มองไปยังซงเก้นที่ถือสัมภาระอยู่" พี่ ไม่คิดจะแนะนำหน่อยเหรอ? "

เขารู้จักซงเก้น แต่ตอนนี้เขาแค่อยากจะรู้ว่าทำไมซงเก้นถึงไม่อยู่กับพี่สาวของเขาได้

จงเหยียนซีทำตัวลุกลน ใช่แล้ว ซงเก้นมากับเธอด้วย

กับน้องชายคนนี้แล้ว จงเหยียนซีไม่มีอะไรที่จะต้องปิดบังเขา เธอจึงตอบไปว่า " เจียงโม่หานไปที่โน่นเพื่อตามหาพี่ เพื่อที่จะไม่ให้เขาต้องเข้ามายุ่งอีก พี่ก็เลยขอให้ซงเก้นมาทำหน้าที่เป็นแฟนชั่วคราวของพี่ เพื่อให้เขาเชื่อ เราก็เลยต้องกลับมาด้วยกัน "

" อ้อ " จวงเจียเหวินยิ้มพร้อมโบกมือทักทายจวงเจียเหวิน " ยินดีต้อนรับนะครับ "

ซงเก้นพยักหน้าพร้อมพูดต่อ " ได้ยินว่าคุณจะแต่งงาน ยินดีด้วยนะ "

" งั้นพวกเราไปกันเถอะ " จวงเจียเหวินรับกระเป๋าเดินทางที่ซงเก้นถืออยู่ " ผมถือให้ "

ซงเก้นก็ส่งมันให้เขา

เมื่ออยู่บนรถแล้ว จวงเจียเหวินก็ให้เสิ่นซินเหยาจองโรงแรมให้กับซงเก้น

เมื่อได้ยินแล้ว ซงเก้นก็ตอบกลับไป " ไม่ต้องหรอก ผมจองเรียบร้อยแล้วล่ะ "

" คุณช่วยพี่สาวผม ก็หมายความว่าเราเป็นเพื่อนกัน แล้วก็นับว่าเป็นแขก พวกเราก็ควรจะต้อนรับคุณให้ดี ถ้ายังงั้นพรุ่งนี้ผมขอเชิญคุณมากินข้าวด้วยนะครับ " จวงเจียเหวิน พูดขึ้นมา

" ผมกับพี่สาวคุณเราเป็นเพื่อนกัน ไม่ต้องเกรงใจหรอก "

" แต่ยังไงก็ต้องแสดงความขอบคุณอยู่ดี " จงเหยียนซีพูดเสริม จวงเจียเหวินมองจงเหยียนซีจากกระจกหลัง มุมปากของเขาก็ค่อยๆ ยกรอยยิ้มขึ้น