บทที่ 986 รับรู้ได้เหมือนเกิดกับตัวเอง

จากนั้นก็รั้งแขนของเธอ" พี่เราเข้าไปกันเถอะ"

จวงเจียเหวินอยู่ข้างหลังพร้อมถือกระเป๋าสัมภาระ

จงเหยียนซีพยักหน้าและพูดว่า " ไปกันเถอะ "

เพราะว่าเขาเข้าไปในบ้านแล้ว ก็เปิดไฟในห้องรับแค่ เพียงเสียงติ๊ก ไฟทั่วห้องก็สว่างไสวภายในชั่วพริบตา

จงเหยียนซีพูดขึ้นมาว่า " ว่าเธอไปนอนเถอะ เดี๋ยวฉันไปหาพ่อกับแม่เอง "

เธอรู้ว่าคืนนี้ พ่อแม่ยังไม่หลับอย่างแน่นอน

จวงเจียเหวินตอบ " โอเค "

เขาจึงยกสัมภาระไปวางไว้ในห้องนอนของเธอ จากนั้นก็ขึ้นชั้นสองไปกับเสิ่นซินเหยา

เสิ่นซินเหยาไม่วางใจจึงพูดว่า" พี่เขา..... "

" เธอจัดการได้น่า ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก" จวงเจียเหวินให้เธอกลับห้องไปนอน

เธอยืนอยู่หน้าประตูห้อง แล้วพูดกำชับว่า " อย่าให้มีเสียงมาถึงชั้นล่างล่ะ "

ห้องนอนของจวงเจียเหวินอยู่ข้างใน ถึงแม้ทั้งสองใกล้จะแต่งงานกันแล้ว แต่อย่างมากก็แค่จูบกัน ไม่มีการกระทำที่ข้ามเส้นมากกว่านั้นแต่อย่างใด

สำหรับจวงเจียเหวินแล้ว ถ้ายังไม่แต่งงานแล้วไปแตะต้องเธอ มันคือการกระทำที่ไร้ซึ่งความรับผิดชอบ แต่สำหรับเสิ่นซินเหยาแล้ว การเป็นผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานแล้วมาอาศัยอยู่ด้วยกัน เป็นเรื่องที่หน้าไม่อาย ถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองจะได้รับการยอมรับจากทุกคน พวกเขาก็แสดงอย่างชัดเจน แต่ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันก็สัญญาว่าจะไม่ทำเรื่องที่เกินงาม

ทั้งสองที่กำลังจะแต่งงานกันในไม่ช้า ก็ไม่ได้นอนด้วยกัน แต่แยกห้องอยู่ห้องใครห้องมันแทน

จวงเจียเหวินตอบอืมไปแล้วพูดต่อ " คุณก็รีบนอนล่ะ "

เสิ่นซินเหยาพยักหน้าแล้วเข้าห้องไป

เมื่อเห็นว่าเธอปิดประตูแล้ว จวงเจียเหวินจึงถอนหายใจออกมาแล้วมองลงไปยังชั้นล่าง แต่ก็ไม่ได้ลงไปก้าวก่ายอะไร จากนั้นก็กลับเข้าห้องตัวเองไป

ชั้นล่าง

จงเหยียนซียังคงยืนอยู่ที่เดิมสักพักเพื่อจัดการอารมณ์ของตัวเอง นี่คือครั้งแรกที่เธอไม่ได้เจอหน้าพ่อแม่มาหนึ่งปีแล้ว ถึงแม้จะได้ยินเรื่องราวของพวกเขาผ่านปากของจวงเจียเหวินมาโดยตลอด แล้วก็ได้เห็นรูปการใช้ชีวิตของพวกเขา แต่ในใจก็ยังรู้สึกหดหู่อย่างไรอย่างนั้น

ไม่ว่าเธอจะโตเท่าไหร่แต่ในสายตาของพ่อแม่เธอก็ยังคงเป็นเด็กเหมือนเดิม

ณ ตอนนี้ก็เป็นเพราะว่าเธอได้ทำเรื่องบางอย่างผิดพลาด จึงเกิดความคิดที่ว่าไม่กล้าสู้หน้าผู้ใหญ่

แต่เธอก็รู้ว่า ตัวเองเคยเอาแต่ใจไปแล้วครั้งหนึ่ง คงเอาแต่ใจตัวเองไม่ได้แล้ว เพราะมันจะทำให้พ่อแม่เป็นกังวล

เธอพยายามรวบรวมความกล้า แล้วพุ่งไปยังห้องนอนของพ่อกับแม่

เมื่อถึงหน้าประตูห้องแล้ว เธอก็สูดหายใจเข้าลึกๆ จึงยกมือขึ้นมาเคาะประตู

แต่ก็ไม่มีใครมาเปิดประตูให้เธอเลย