บทที่105 คนดีๆ จะไม่ย้อนกลับไปหาอะไรที่ผ่านมาแล้ว

บทที่105 คนดีๆ จะไม่ย้อนกลับไปหาอะไรที่ผ่านมาแล้ว

จากนั้นก็มีข้อความเด้งขึ้นมา กวนจิ้งเป็นคนส่งมา เขาก้มหน้ามองโทรศัพท์หน้าจอ ข้อความที่ส่งมานั้นคือ；

【บาร์ส่วนตัวKSนั้นไม่มีกล้องวงจรปิดในห้องรับรอง เพื่อความเป็นส่วนตัวของลูกค้า เลยมีเพียงช่วงทางเดินเท่านั้น นี่เป็นสิ่งที่ถ่ายได้เมื่อคืนที่เกี่ยวกับคุณหลิน】

【ก่อนหน้านี้เหอรุ่ยหลินก็มาที่นี่】

สิ่งที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของกวนจิ้งนั้น จงจิ่งห้าวกลับฉลาดมาก เพราะการที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับหลินซินเหยียนมันต้องเกี่ยวกับเธอแน่นอน

หรือบางที การที่เกิดเรื่องแบบนี้กับหลินซินเหยียน เธอเป็นคนวางแผนทั้งหมด

หลินซินเหยียนรู้ว่าเธอระมัดระวังกับตัวเองมาก เลยน่าจะมีเกราะป้องกันระหว่างเธอมาก คงจะไม่มีทางตกหลุมพรางของเธอแน่นอน

เขาเปิดคลิปดู ด้วยใจที่อยากจะสืบหา

ดาวน์โหลด...100%

คลิปขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

หลินซินเหยียนกำลังวิ่งเซอยู่บริเวณทางเดิน ด้วยความร้อนรน และอ่อนแรงเป็นอย่างมาก

“เหยียนเหยียน...”

เพียงไม่นานเขาก็เห็นใครสักคนกำลังไล่ตามเธอ

เหอรุ่ยเจ๋อ！

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ในแววตามีความเย็นชา เหมือนกับมีเสียงออกมาจากในใจ “ดีเสียจริงเลยนะ！”

พวกเขาพี่น้องนี่ตัวดีจริงๆ ！

ร่วมมือกันทำร้ายเธอ

หลินซีเฉินตกใจเป็นอย่างมาก และคิดว่าเขากำลังว่าตัวเองอยู่

ทั้งที่กลัว แต่ก็ยังพยายาม ก่อนจะยืดคอขึ้นด้วยความไม่เกรงกลัว แต่ว่าเมื่อพูดออกมา กลับแสดงอารมณ์ออกมาทั้งหมด แล้วพูดซ้ำๆ ว่า “อย่า อย่า อย่าคิดว่าฉันจะกลัวคุณนะ！”

จงจิ่งห้าวชายตาขึ้น ก่อนจะจ้องเขา “เด็กน้อย หม่ามี๊คุณถูกคนแกล้งแล้ว คุณอยากจะแก้แค้นไหม？”

หลินซีเฉินกะพริบตาปริบๆ มีคนแกล้งหม่ามี๊งั้นเหรอ？

นอกจากเขาจะมีใครมาแกล้งหม่ามี๊ของเขาอีกเหรอ？

“ถึงฉันจะเป็นแค่เด็กสามขวบ แต่ฉันไม่ถูกหลอกง่ายๆ หรอก” หลินซีเฉินยังคงเชิดคอขึ้น

ใช่ เขาไม่ใช่เด็กสามขวบ เป็นเด็กห้าขวบ โตกว่าเด็กสามขวบตั้งสองปี ไม่ได้หลอกง่ายๆ แล้ว

“คุณมานี่หน่อย” จงจิ่งห้าวใช้นิ้วเรียกเขา

หลินซีเฉินยืนนิ่ง ก่อนจะมองเขาด้วยความระแวง

“……”

จงจิ่งห้าวหรี่ตาลง หลินซินเหยียนสอนเด็กคนนี้มาอย่างไรกันนะ ยังไม่โตเท่าไหร่ ก็คิดนู่นนี่เต็มไปหมด？

“ฉันไม่ได้โกหกคุณ” เขาเปิดคลิปก่อนจะส่งให้หลินซีเฉิน “คุณดูเองสิ”

เพราะว่าเปิดมาก็เห็นหลินซินเหยียนเลย ดังนั้นหลินซีเฉินเลยเห็นตั้งแต่แรก เขาเบิกตาโพลง

หม่ามี๊……

เมื่อดูจนใกล้จบ เขาก็โกรธจนกำหมัดแน่น ใครแกล้งหม่ามี๊ของเขานะ？

เพียงไม่นานเขาก็รู้ว่าเป็นใคร

เขาเบิกตาโตกว่าเดิม

จนลูกตาแทบจะหลุดออกมา

เมื่อคืน เขาเป็นคนรับโทรศัพท์ที่โทรไปหาหม่ามี๊ เมื่อคืนเขาต้องได้เจอหม่ามี๊แน่นอน

ตอนนั้นเขาบอกว่าหม่ามี๊ไปเข้าห้องน้ำ เลยไม่มีเวลารับโทรศัพท์

เขาทำอะไรหม่ามี๊นะ？

จงจิ่งห้าวดึงโทรศัพท์กลับไป หลินซีเฉินจะเข้ามาจับเอาไว้ แต่จงจิ่งห้าวยกมือขึ้น เขาเขย่งอย่างไรก็ไมถึงสักที

เขายกขึ้นสูงพลางมองเด็กน้อยคนนั้น “เป็นอย่างไร อยากจะไปแก้แค้นกับฉันให้หม่ามี๊ไหม？”

หลินซีเฉินโกรธเป็นอย่างมาก เลยจ้องมองจงจิ่งห้าว

“คุณคิดให้ดีนะ คุณเป็นเด็กคนหนึ่ง ถึงในใจจะมีความแค้น แต่ไม่มีทางแก้แค้นได้หรอก” จงจิ่งห้าวเอาโทรศัพท์ใส่กระเป๋า ก่อนจะเปิดประตูรถ เหมือนกับว่าคิดอะไรขึ้นได้ เลยหันมามองเขา “จริงสิ เมื่อคืนหม่ามี๊คุณอยู่กับฉันจริงๆ แล้วพวกเราก็นอนเตียงเดียวกัน อีกสักพัก เธอยังให้ฉันไปกินข้าวด้วย”

หลินซีเฉินทำอะไรไม่ถูกแล้ว

เลยน้ำตาไหลออกมา

หม่ามี๊ไม่มีสมองแล้วเหรอ？

รู้ไหมว่าคนที่ดีๆ จะไม่ย้อนกลับมาหาสิ่งเก่าๆ แล้ว？

“เมื่อคืนฉันช่วยหม่ามี๊เอาไว้” จงจิ่งห้าวไม่ได้พยายามจะทำร้ายจิตใจเขา

เมื่อได้ยินแบบนั้น หลินซีเฉินก็รู้สึกดีขึ้นมาหน่อย

ที่แท้หม่ามี๊ก็ไม่ได้โง่นี่เอง

“คุณ เมื่อกี้คุณบอกว่า จะแก้แค้นแทนหม่ามี๊ฉันจริงๆ เหรอ？” เขาเบิกตาโตพลางมองไปที่จงจิ่งห้าว

จงจิ่งห้าวมองเขาเล็กน้อย “จริงน่ะสิ แต่ว่า……”

เขานั่งยองลงมาก่อนจะสบตากับหลินซีเฉินตรงๆ

หลินซีเฉินเองก็เชื่อฟังเป็นอย่างมาก เลยไม่ได้ปฏิเสธอะไรเขา เลยสบตากับเขาเงียบๆ

มือเล็กๆ ขยับเล็กน้อย ในใจก็ตื่นตกใจเป็นอย่างมาก นี่พ่อของเขานี่เอง

ถ้าเขาไม่ทิ้งพวกเขาไปจะดีขนาดไหนนะ

จะได้อยู่กันเป็นครอบครัวเดียวกับ

เขากับน้องสาวคงจะไม่ถูกตราหน้าว่าไม่มีพ่อ

“คุณต้องช่วยฉันจีบแม่ของคุณนะ”

หลินซีเฉิน “……”

เขาอยากจะอ้วก ในเมื่อชอบหม่ามี๊แล้วจะหย่าแต่แรก แถมยังทิ้งเธอทำไม

ทำให้เธอน่าสงสารขนาดนี้ แล้วคลอดเขากับน้องสาวออกมา ดูเป็นคนแปลกในสายตาคนอื่น แล้วเลี้ยงเขากับน้องสาวโตขึ้นมา

หลินซีเฉินเม้มปากแน่น “คุณ คุณยังชอบหม่ามี๊อยู่เหรอ？”

ตอนแรกที่แต่งงานกัน ต้องเป็นเพราะว่าชอบหม่ามี๊แน่นอน แต่เมื่อไปรักคนอื่นหรือไม่รักหม่าหมี้แล้ว ถึงได้หย่ากัน

ตอนนี้จะมาจีบหม่ามี๊ใหม่ เพราะรักเธออีกแล้วงั้นเหรอ？