บทที่109 อย่าดีกับฉันมาก

บทที่109 อย่าดีกับฉันมาก

จงจิ่งห้าวเงยหน้าขึ้นมา พลางมองไปบนมือที่กำลังกุมหน้าอกของเธออยู่ จากนั้นก็ถามไปตรงๆ “ลวกถูกหรือเปล่า？”

“……”

หลินซินเหยียนหันไป เพราะรับกับสายตาเขาที่มองมาตรงๆ ไม่ได้ “เปล่า”

เมื่อพูดจบก็หันเดินไปทางห้องประชุม ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา พลางก้มหยิบกระดาษทิชชู แล้วมาเช็ดน้ำบนคอ

แสงด้านหน้า จู่ๆ ก็ถูกปิดกั้นไป ไม่รู้ว่าจงจิ่งห้าวเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ หลินซินเหยียนกระแอมเบาๆ “คุณมีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการไม่ใช่เหรอ？มาตรงนี้ทำไม？”

ตอนที่เธอเอาน้ำไปให้ บนโต๊ะทำงานของเขามีเอกสารที่ต้องเซ็น กองเป็นตั้งๆ

จงจิ่งห้าวทำเหมือนไม่ได้ยิน ก่อนจะหยิบกระดาษทิชชูในมือเธอไป “เดี๋ยวฉันช่วยคุณเช็ดเอง”

“ไม่ต้อง” หลินซินเหยียนคว้ามาจากมือเขา แต่เมื่อเขายกมือขึ้น เธอก็คว้าได้แต่อากาศ

“ฟังหน่อย” จงจิ่งห้าวนั่งยองลง ตรงหน้าขาทั้งสองข้างของเธอ ก่อนจะดึงปกคอเสื้อของเธอเบาๆ เพื่อเช็ดน้ำบนตัวเธอ

เขาก้มหน้าลง ก่อนจะเห็นขนตายาวๆ ทำให้เกิดเงาสาดมาที่ใบหน้าของเขา ท่าทีจริงจัง เหมือนกำลังเช็ดเครื่องเคลือบราคาแพงอยู่เลย มันทำให้หลินซินเหยียนนิ่งไปสักพัก

เธอหันหัวไปเบาๆ เพราะไม่อยากมองเขามากเกินไป

เธอกลัว

กลัวว่าทั้งหมดนี้ มันจะเป็นแค่ฝันที่สวยงามเท่านั้น

ไม่ใช่ความจริง

“อย่าทำดีกับฉันมากเกินไป” เธอไม่อยากหลงไปมาก

หลงความอบอุ่นของเขา

เธอลืมตำแหน่งของตัวเองไปสักพัก แต่ว่าเรื่องจริงมันก็ยังมีอยู่

หลังจากคืนนั้น เธอก็คิดว่าชาตินี้เธอคงไม่มีความรักแล้ว

เธอสูญเสียคุณสมบัติที่สวยงามไปเสียแล้ว

เธอเองก็ปฏิเสธไม่ได้ ว่าจงจิ่งห้าวนั้นสร้างบาดแผลลึกให้กับใจของเธอ ถึงจะไม่ถึงกับไม่มีทางหายไป แต่ก็กลับไม่สนใจมันไม่ได้ เธอเหมือนจะชินแล้ว กับความเอาแต่ใจของเขา ท่าทีที่ไม่เหมือนปกติ บางทีก็อบอุ่น ค่อยๆ เอาใจที่เธอไม่เปิดให้ใครไปทีละเล็กทีละน้อย

เขายิ้มเบาๆ “ฉันอยากทำดีกับคุณ”

หลินซินเหยียนตาแดงบริเวณรอบดวงตาเล็กน้อย เขาไม่อยากให้จงจิ่งห้าวรู้ เลยพูดเสียงแข็ง “ตาไม่ถึง”

“……”

ครั้งแรกที่ได้ยินคนดูถูกตัวเองแบบนี้

เขายิ้มมุมปากขึ้นมา “ตาไม่ถึงจริงๆ ด้วย ถึงสวยแต่ก็ไม่ควรมอง”

ทำไมถึงเสียดายอย่างน่าประหลาดใจขนาดนี้นะ？

เขามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียด หน้าตา จมูก ริมฝีปาก คาง แก้มของเธอ ไม่ได้โดดเด่นมากเท่าไหร่ แต่เมื่อมารวมกัน มันกลับน่ามองมากจริงๆ

หกปีก่อนหน้านี้เธอให้คนรู้สึกถึงความบริสุทธิ์ เหมือนผู้หญิงใสๆ

แต่เมื่อเธอผ่านเรื่องราวมากมายมาในชีวิต ความนิ่งและความอ่อนโยนยิ่งทำให้มีความเป็นหญิงมากขึ้น

ก็อกๆ...

ประตูใหญ่ของห้องทำงานถูกเคาะ ท่าทีของจงจิ่งห้าวเลยชะงักไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอสักพัก เขาเลยยืนขึ้น ก่อนจะเอาสูบบนโซฟาส่งให้เธอ “ใส่ซะ”

หลินซินเหยียนก้มหน้ามองท่าทีของตัวเอง ก่อนจะรับมา คลุมบนตัว

เธอจัดการจนได้ดี จงจิ่งห้าวถึงจะพูดเสียงต่ำ “เข้ามา”

กวนจิ้งพาหยูโต้วโต้วเดินเข้ามา

หยูโต้วโต้วมาที่นี่เป็นครั้งแรก ตอนเดินเข้ามาก็สอดส่องอะไรมากมาย เมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานของจงจิ่งห้าวแล้ว ก็ยิ่งตกใจมากขึ้นไปอีก และคิดว่าคนมีเงินก็สามารถมีความสุขความบันเทิงได้

ครอบครัวทั้งหมดของเขา ยังไม่ใหญ่เท่าห้องทำงานเขาเลย

“นั่งลงเถอะ” กวนจิ้งเตือนเขา

หยูโต้วโต้วยิ้มไม่ออก เพราะรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่ เมื่อครู่เหมือนจะเสียมารยาทไปสักหน่อย

เขานั่งลงตรงข้ามหลินซินเหยียน “ของที่คุณต้องการฉันเอามาให้แล้ว คุณคิดดีแล้วว่าจะทำอย่างไรใช่ไหม？”

หลินซินเหยียนเงยหน้าขึ้นมามองจงจิ่งห้าว พลางพยักหน้า “ใช่ คุณเอาของมาให้ฉันเถอะ”

หยูโต้วโต้วไม่ได้หยิบออกมาทันที แต่พลางถามให้ถึงที่สุด “คุณอยากจะทำอย่างไรเหรอ？ฉันบอกคุณก่อนนะ คุณเพิ่งกลับมาเลยไม่รู้สถานการณ์ภายในประเทศ ที่ทำการของทนายในเมืองBนั้นมีชื่อเสียงเป็นอย่างมาก ทนายในนั้นมีแต่คนเก่งๆ ทั้งนั้นเลย ถ้าพวกเราสามารถเชิญมาได้หนึ่งคน แล้วมาเป็นทนายให้กับพวกเรา ก็มีโอกาสชนะได้มากขึ้น”

เมื่อพูดไป แววตาของเขาก็มืดลง “จริงๆ ฉันอยากจะเชิญมาสักคน แต่ว่าได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นคนของตระกูลเหอ เลยปฏิเสธไป”

หลินซินเหยียน เข้าใจความหมายของจงจิ่งห้าวได้ในทันที