บทที่114 เผยธาตุแท้

หลินซีเฉินหน้าบวม เหมือนโกรธจนป่องออกมา มันต่างกับด้านซ้ายอย่างชัดเจน

ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ได้เยอะ คิดแค่อยากให้ยายพาน้องสาวหนีไปก่อน

เขาโดนควบคุมคนเดียว ดีกว่าโดนควบคุมทั้งครอบครัวอยู่แล้ว

ตอนนี้จวงจื่อจิ่นหนีไปได้ไกลแล้ว

เหอรุ่ยหลินก็โทรตามมาเร่งอีก“เกิดอะไรขึ้น？นานแล้วนะยังไม่มาอีก เมื่อกี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น？”

เหอรุ่ยเจ๋อที่อยู่ในสายก็พูดอย่างไม่ชัดเจน แค่บอกว่าใกล้ถึงแล้วจากนั้นก็วางสายไป

เขาว่าจะไม่ตามจวงจื่อจิ่น เพราะเสียเวลามามากแล้ว มีอยู่ในกำมือคนเดียวก็สามารถขู่หลินซินเหยียนได้

เขากังวลว่าหลินซีเฉินว่าจะมีลูกไม้อะไรอีก จึงรวบผมเขาแล้วกระแทกไปที่ประตูรถ หลินซีเฉินรู้สึกเจ็บปวดมาก

หน้าผากมีของเหลวอุ่นๆไหลลงมา

ตรงหน้าเขามืดลง สติก็ค่อยๆหายไป เขาเป็นลมหมดสติไป

เหอรุ่ยเจ๋อโยนเขาไปไว้เบาะหลัง ไปนั่งที่นั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถ

เหอรุ่ยเจ๋อขับออกมาได้ครู่หนึ่งก็มีรถอีกคันขับมา ผลสรุปที่เขาให้กวนจิ้งตรวจสอบเมื่อครู่ บอกว่าแถวๆติงเฉียวมีหมู่บ้านอยู่หมู่บ้านหนึ่ง เขาจึงล็อคเป้าหมายไว้ที่หมู่บ้านนี้

นอกจากสถานที่นี้ก็ไม่มีที่อื่นซ่อนคนได้แล้ว

กวนจิ้งพาคนตามไป

“ไม่ต้องเป็นห่วง ลูกชายคุณฉลาดขนาดนั้น ไม่เป็นอะไรแน่”

ตอนกวนจิ้งโทรมา หลินซินเหยียนก็กดเปิดลำโพง จึงรู้แล้วว่าเหอรุ่ยเจ๋อจะลักพาตัวจวงจื่อจิ่นและเด็กทั้งสองคน

หลังจากรู้เรื่องเธอก็ตื่นตระหนกตลอดทาง ไม่พูดกับจงจิ่งห้าวสักคำ

“ฉลาด？”หลินซินเหยียนตาแดงก่ำ“เขาเป็นแค่เด็ก5ขวบ จะรับมือกับผู้ใหญ่คนหนึ่งได้ยังไง？”

เธอรู้ว่าตอนนี้เธอโกรธแล้วพาลใส่คนอื่น แต่เธอทนไม่ไหว

ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจะทำยังไง？

“เป็นความผิดฉันทั้งหมด ฉันไม่ควรไม่อยู่บ้าน ไม่ควรปล่อยพวกเขาไว้ที่บ้านอย่างไม่สนใจ มันจึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”เธอโทษตัวเองเต็มๆ

เธอไม่เคยคิดเลยว่าจู่ๆเหอรุ่ยเจ๋อจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้

เธอรู้จักเหอรุ่ยเจ๋อมา10ปีแล้ว

เขาลักพาตัวลูกฉันได้ยังไง？

จิตใจของคนเปลี่ยนไปขนาดนี้ได้จริงๆเหรอ？

เธอเจ็บปวดหัวใจมาก เหมือนถูกคนเฉือนหัวใจเธอด้วยเลื่อย

จงจิ่งห้าวรู้ว่าเธอกังวล จึงยื่นมือไปจับมือเธอ แล้วจับมือเธอไว้แน่น

ไม่ได้พูดปลอบใจเธอ เกรงว่าตอนนี้เธอคงไม่ฟังคำปลอบใจ

จวงจื่อจิ่นไม่ได้วิ่งตลอด เธออุ้มหลินลุ่ยซีแล้วซ่อนตัว

เมื่อเห็นมีรถผ่านมาเธอจึงวิ่งออกไปโบกมือ

กวนจิ้งขับรถเห็นคนตั้งแต่ไกลๆ เมื่อขับเข้าไปไกลเขาก็เห็นชัดว่าคนที่ยืนอยู่ข้างถนนเป็นใคร เขาเร่งความเร็วขับไปจอดข้างๆจวงจื่อจิ่น

“ช่วยฉันหน่อย ฉันเจอคนร้าย ช่วย...”จวงจื่อจิ่นพูดขอความช่วยเหลือยังไม่ทันจบ ก็เห็นหน้าตาเขาชัดๆ

แม้เคยเจอไม่กี่ครั้ง แต่จวงจื่อจิ่นก็รู้จักเขา คุณชายตระกูลจงคนที่อยู่ข้างๆ

กวนจิ้งลงจากรถแล้วเปิดประตูด้านหลัง“รีบขึ้นรถเถอะ”

“ขอบคุณ”จวงจื่อจิ่นอุ้มหลินลุ่ยซีขึ้นรถ

เธอเชื่อฟังมาก จวงจื่อจิ่นบอกเธอว่ามีคนร้ายจะจับตัวพวกเราห้ามพูด

ดังนั้นตอนซ่อนตัวจึงปิดปากสนิทไม่พูดอะไรสักคำ เป็นเด็กดีมาก

“เสี่ยวซีโดนจับไปแล้ว ช่วยแจ้งความให้ฉันได้ไหม？”จวงจื่อจิ่นมั่นใจว่าตัวเองปลอดภัย จึงหันไปถามกวนจิ้ง

“ไม่ต้องห่วง เราพาคนมาแล้ว”

กวนจิ้งบอกเป็นนัยนัยให้เธอมองด้านหลัง เธอตื่นตระหนกเกินไปจึงไม่ทันสังเกตมองด้านหลัง ตอนนี้มีรถหลายคันจอดอยู่ด้านหลังรถคันนี้ และมีรถตำรวจด้วย

จวงจื่อจิ่นไม่มีเวลาคิดว่ากวนจิ้งรู้ได้ยังไงว่าพวกเขามีอันตราย คิดแต่ว่าอยากให้เขาไปช่วยหลินซีเฉินเร็วๆ

เขาเป็นแค่เด็กอายุ5ขวบ ยังเด็กมาก