บทที่12 ต่อไปเรียกฉันว่าพี่ชาย

เธอเป็นผู้หญิงแบบไหน เขาย่อมรู้ดีที่สุด!

พอนึกถึงเอกสารที่ถูกกาแฟหกใส่เมื่อคืนนี้ เขาก็ไปที่ห้องทำงาน เอาไปที่บริษัท แล้วก็ให้คนปริ้นท์ให้ใหม่อีกฉบับ

พอเข้าประตูมา จงจิ่งห้าวก็พบว่าโต๊ะหนังสือนั้นถูกแตะต้อง

สถานที่นี้นอกจาก ป้าหยู กวนจิ้ง แม้แต่ไป๋จวู่เวยก็ยังไม่เคยเข้ามาก่อน

ใครกัน？

ผู้หญิงคนนั้นแอบเข้ามาในห้องทำงานของเขายังงั้นเหรอ?

เขาเดินไปที่โต๊ะ ก็พบเอกสารที่ถูกแปลด้วยลายมืออยู่ฉบับหนึ่ง เขายื่นมือออกไปหยิบมา ลายมือที่สวยงาม มันประณีตเรียบร้อยมาก

เขาขมวดคิ้ว ผู้หญิงคนนั้นเขียนยังงั้นเหรอ?

เธอรู้ภาษาประเทศA？

จงจิ่งห้าวรู้สึกไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

ตอนที่เขาวางเอกสารลง แล้วจะไปหาผู้หญิงคนนั้นเพื่อถามให้ชัดเจนนั้น ก็มีกระดาษโน๊ตหล่นออกมาจากเอกสารนั้น บนนั้นเขียนเอาไว้ว่า : ขอโทษที่เข้ามาในห้องทำงานของคุณโดยที่ไม่ได้ขออนุญาตก่อน แต่ว่าเมื่อวานนี้เอกสารของคุณต้องมาเปียกเพราะว่าฉัน ดังนั้น ฉันต้องการทำสุดความสามารถเพื่อแก้ไขมันกลับมาให้ได้ ภาษาของประเทศAนั้นไม่ง่ายที่จะเรียนรู้เลย ฉันแปลเป็นภาษาจีนโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต เพื่อให้คุณอ่านได้ง่าย ถือว่าเป็นการชดใช้ที่ทำเอกสารของคุณเปียก

——หลินซินเหยียน

จงจิ่งห้าวบีบกระดาษโน๊ตในมือ แล้วก็มองดูเนื้อหาในเอกสารที่ถูกแปลครบทั้งหมดสิบหน้า ทั้งหมดถูกเขียนด้วยมือ ความโกรธที่เธอแอบเข้ามาในห้องทำงานของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาตก็หายไปเล็กน้อย

เขาจ้องไปที่ลายมือที่สวยงาม ทันใดนั้นก็เกิดความสงสัยเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาเล็กน้อย

นี่เธอรู้ภาษาที่ไม่เป็นที่นิยมด้วยยังงั้นเหรอ

จงจิ่งห้าววางกระดาษโน๊ตลง แล้วก็เอาเอกสารฉบับนั้นไปที่บริษัท

ตอนที่หลินซินเหยียนตื่นขึ้นมานั้นก็เที่ยงแล้ว ป้าหยูเตรียมอาหารไว้ให้เธอเรียบร้อย เธอรู้สึกเกรงใจเล็กน้อยที่ตัวเองตื่นสายเกินไป

ป้าหยูยิ้ม “ที่นี่ ปกติมันเงียบเหงามาก คุณผู้ชายไม่นอนตื่นสาย หลังจากที่คุณเข้ามาอยู่ ที่นี่ก็ค่อยมีความเป็นคนธรรมดาขึ้นมาหน่อย”

หลินซินเหยียนยิ้ม “คุณไป๋ท่านนั้น ไม่ได้มาที่นี่บ่อยเหรอคะ? ”

สีหน้าของป้าหยูเปลี่ยนไป นี่เธอหึงงั้นเหรอ?

หลินซินเหยียนไม่ได้มีความหมายอื่นจริงๆ ก็แค่ถามออกไปเฉยๆ เท่านั้นเอง หลังจากถามไปแล้วก็รู้สึกเสียใจ

“ก็ไม่บ่อยเท่าไหร่หรอกค่ะ เมื่อก่อนคุณชายก็เย็นชากับเธอเหมือนกัน——”ป้าหยูเองก็ประหลาดใจเหมือนกัน ความคิดที่มีต่อเธอนั้นเปลี่ยนไปแล้วยังงั้นเหรอ?

หลายปีมานี้ไม่ได้ตกหลุมรักเธอ แล้วมาตกหลุมรักเอาในไม่กี่วันนี้ได้ยังไง?

ป้าหยูคิดยังไงก็คิดไม่ออก

หลินซินเหยียนคิด ว่ากันว่าความคิดของผู้หญิงนั้นยากแท้หยั่งถึง ผู้ชายเองก็เหมือนกันแหละ

โดยเฉพาะผู้ชายอย่างจงจิ่งห้าว

งานนั้นมันล้มเหลวลงไปแล้ว หลินซินเหยียนไม่อยากจะเอ้อระเหยลอยชายแบบนี้ต่อไป เธอต้องมีอาชีพที่มั่นคง ของของแม่ตอนนี้แน่นอนว่ายังเอากลับมาไม่ได้อย่างแน่นอน

เนื้อตัวนั้นก็เหลือเงินอยู่ไม่เยอะเท่าไหร่ เธออยู่ที่นี่ก็ไม่ได้จำเป็นต้องใช้เงินอะไร แต่ว่าแม่จำเป็นต้องใช้

พอกินข้าวเสร็จ เธอก็ออกจากบ้าน

คนที่ไม่มีวุฒิการศึกษา ไม่มีประวัติการทำงานแบบเธอ การหางานก็ถือว่าเป็นเรื่องยากมากจริงๆ

หลังจากหลังชนฝา หลินซินเหยียนก็หาได้แค่เพียงงานระดับล่างเท่านั้น

ร้านอาหารสุดหรูร้านหนึ่ง กำลังรับสมัครพนักงานเสิร์ฟ

ที่นี่ไม่ได้จำเป็นต้องมีวุฒิการศึกษา ขอแค่เธอมีเชาวน์ ตอบสนองอย่างรวดเร็วก็พอแล้ว ตอนนี้เธอต้องแน่ใจว่าเธอมีเงินอยู่ในมือ ดังนั้นก็เลยเข้าไปสมัคร

หลินซินเหยียนนั้นนอกจากเรื่องที่เธอไม่มีวุฒิการศึกษา แต่ว่าเธอเคยเข้าเรียนที่มหาลัยมาก่อน การพูดและกิริยาท่าทางของเธอนั้นมีตรรกะมาก การตอบสนองก็รวดเร็ว