บทที่120 พวกเขาเป็นลูกของคุณ

“หนู...”

ในใจเธอโต้แย้งกันและซับซ้อน เธอต้องยอมรับเลยว่าเธอไม่ได้ไม่รู้สึกกับจงจิ่งห้าว เพียงแค่ไม่กล้ายอมรับก็เท่านั้น

แล้วก็ไม่อยากคิด

ดูเหมือนใกล้ก็ไม่ใกล้ ไกลก็ไม่ไกล เธอไม่อยากทำลายความรู้สึกไม่คลุมเครือเช่นนี้ ไม่อยากหาคำตอบ ว่าตกลงแล้วเป็นความรักหรือไม่ใช่ความรัก คิดมากไปก็เจ็บ

โดนจวงจื่อจิ่นถามแบบนี้เธอไม่รู้จะตอบยังไง หัวใจเหมือนถูกแช่อยู่ในขวดโหลที่มีหลายรสชาติ

“ทำไมไม่พูดล่ะ？”จวงจื่อจิ่นตาแดงก่ำ“บางที่ตอนนี้เขาอาจจะดีกับแกมาก แต่ก็เคยคิดถึงอนาคตนั้นไหม？เขาจะยอมรับเสี่ยวซีกับเสี่ยวลุ่ยได้ไหม？ไปสนใจไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ？”

“แม่ หนูไม่อยากคิดตอนนี้ จริงสิ พวกเราอาจต้องอยู่ที่นี่สักระยะ ที่ที่พวกเราเคยอยู่หนูกลัวว่าจะไม่ปลอดภัย”ประโยคหลังเธอจงใจเปลี่ยนเรื่อง

จวงจื่อจิ่นกลับไม่ยอมปล่อยผ่าน“ตอนนี้ที่แกอยากกลับจีนก็เป็นเพราะเขาใช่ไหม？”

ถ้าไม่กลับมาก็อาจไม่เกิดเรื่องพวกนี้

หลินซินเหยียนก้มหน้าไม่พูด

เห็นได้ชัดว่าคือการยอมรับโดยปริยาย

จวงจื่อจิ่นอยากต่อว่าเธอ จะให้ความดีตรงหน้ามาตบตาไม่ได้

พูดถึงตรงนี้ เธอก็เปลี่ยนความคิด“เรื่องของแก แกจัดการเองก็แล้วกัน”

เธอเป็นผู้ใหญ่แล้ว มีความคิดและวิธีของตัวเอง

ก้าวก่ายมากเกินไปจะกลายเป็นกดดันเธอเปล่าๆ

จวงจื่อจิ่นถอนหายใจ“อยู่ก็อยู่ ความปลอดภัยของเด็กๆสำคัญที่สุด”

เมื่อนึกถึงทุกสิ่งที่เหอรุ่ยเจ๋อทำ เธอก็ยังรู้สึกผวาอยู่

หลินซินเหยียนรู้ว่าเธอกังวลอะไร จึงพูดขึ้น“แม่ไม่ต้องห่วง หนูจะดูแลตัวเองดีๆ”

ในคฤหาสน์

จงจิ่งห้าวพาหลินซีเฉินที่หลับไปแล้วมานอนห้องชั้นล่าง

ป้าหยูยืนมองอยู่ตรงประตู

ตั้งแต่จงจิ่งห้าวเข้ามา เธอก็ตามติดตลอด เหมือนมีเรื่องอยากพูดมากมาย

“คุณรู้แล้วใช่ไหม？”ป้าหยูยืนถามตรงประตู

จงจิ่งห้าวห่มผ้าให้หลินซีเฉินเสร็จก็หันมามองเธอ“รู้อะไรครับ？”

ป้าหยูร้อนใจ“ก็ที่พวกเขาเป็นลูกของคุณไง”

จงจิ่งห้าวสายตาเคร่งขรึม ราวกับสิ่งที่ป้าหยูพูดกระทบเส้นตายของเขา

หรือจะเป็นสิ่งที่เขาตั้งใจเพิกเฉย จู่ๆก็มีคนถามขึ้นมา ก็ทำให้อดไม่ได้ที่จะหันไปมองและไม่พอใจ

ป้าหยูขมวดคิ้ว ท่าทีของจงจิ่งห้าวดูแปลกๆ หรือว่าไม่ใช่？

ทำไมความกดอากาศรอบตัวเขาจึงลดลงเรื่อยๆ？

ป้าหยูถอนหายใจ วิ่งไปหยิบรูปนั้นมา แล้วเดินไปข้างเตียง วางเทียบกับหน้าของหลินซีเฉิน“ดูสิ...”

หลินซีเฉินได้รับบาดเจ็บ หน้าบวม ไม่เหมือนที่เธอเห็นครั้งก่อน

ป้าหยู，“……”

“เขาได้รับบาดเจ็บได้ยังไง？”ป้าหยูเป็นห่วงมาก ตอนเจอกันครั้งก่อนทั้งน่ารักและฉลาดสุดๆ

จงจิ่งห้าวไม่อยากคุยเรื่องนี้กับคนอื่น“ต่อไม่อย่าพูดเรื่องสถานะของเขาอีก”

“แต่...”

ป้าหยูไม่ตัดใจ อยากพูดต่อ

“เธอท้องก่อนจะแต่งงานกับผม เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกผม”จงจิ่งห้าวพูดขัดเธอทันที

เขาเคยหรือไม่เคยทำอะไรเธอ เขาจะไม่รู้งั้นเหรอ？

เรื่องเกี่ยวกับอดีตของหลินซินเหยียนเขาไม่อยากรับรู้

พอนึกถึงเธอนอนเตียงเดียวกับผู้ชายคนอื่น ในใจเขาก็อึดอัดจนหายใจไม่ออก

ดังนั้นอย่าพูดถึงสถานะของเด็กสองคนนี้กับเขา

อย่าพูดเรื่องอดีตของหลินซินเหยียนกับเขา

เรื่องพวกนี้เขาไม่อยากรู้ทั้งนั้น！

“คุณ คุณ คุณหมายความว่าไง？”ป้าหยูตกใจจนอ้าปากค้าง มือสั่นทั้งสองข้าง ใช้เวลาพักหน้ากว่าจะพูดออก

ท้องก่อนแต่งงานกับจงจิ่งห้าว？

เป็นไปได้ยังไง？

“ฉันว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงไม่ระวัง ไม่รักตัวเองแบบนั้น เป็นไปได้ยังไง”ป้าหยูไม่อยากเชื่อว่าหลินซินเหยียนท้องก่อนจะแต่งงานกับจงจิ่งห้าว

“เรื่องนี้ผมเห็นเองกับตา แต่ผมไม่อยากได้ยินคนอื่นพูดถึง”พูดจบจงจิ่งห้าวก็เดินออกจากห้องไป