บทที่131จะโทษก็ต้องโทษที่ความสามารถไม่เท่าคนอื่น

เหอรุ่ยหลินตื่นขึ้นมาพร้อมกับร่างกายเปลือยเปล่า ท่ามกลางเตียงขนาดใหญ่ที่รกรุงรัง

เบื้องหน้าสายตาของเธอไม่เห็นเงาร่างคนแม้แต่คนเดียว

เธอลุกขึ้นนั่งแล้วค่อยๆใช้ผ้าห่มห่อร่างที่เปลือยเปล่าของตน และนึกย้อนถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ เธอใช้คลิบวิดีโอเปลือยกายของหลินซินเหยียนเป็นเครื่องมือในการล่อจงจิ่งห้าวให้มาที่นี่ เดิมทีคิดที่จะใช้คลิบวิดีโอเป็นหมากในการแลกกับการให้เขาละเว้นตระกูลเหอ แต่ว่าเธอยังไม่ทันได้พูดคุยเรื่องนี้กับเขาเลย ทั้งสองก็ดื่มเหล้ากันเสียก่อน

ต่อมาเมื่อเธอดื่มจนเมา

เธอจำได้ว่าเธอเป็นคนถอดเสื้อผ้าออกเอง

ตอนนั้นในห้องมีเพียงเธอกับจงจิ่งห้าวสองคน

หรือว่าเมื่อคืนนี้เธอกับจงจิ่งห้าวร่วมรักกัน？

เธอไม่ใช่เด็กไร้เดียงสา เธอรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของเธอ

ใบหน้าของเธอเริ่มแดง

จงจิ่งห้าวกลับใจแล้วจริงๆเหรอ？

เธอตื่นเต้นจนแทบจะกระโดด

เธอรู้สึกว่ามันจะต้องเป็นแบบที่เธอคิดแน่ จงจิ่งห้าวต้องการเธอเมื่อคืนนี้

เธอก็พอจะเข้าใจจงจิ่งห้าวอยู่บ้าง ในช่วงเวลานั้นเมื่อเขารู้ว่าเธอก็คือผู้หญิงในค่ำคืนนั้น เขาก็ดีกับเธอมาก

และหากต่อมาเขาไม่รู้เรื่องที่เธอโกหกว่าท้องและประสบอุบัติเหตุ เขาก็คงจะไม่เกลียดเธอมากขนาดนี้

ตอนนี้เขาต้องการเธอแล้ว นั้นก็หมายความว่า เขายอมที่จะคืนดีกับเธอแล้ว

เธอดึงผ้าห่มออกด้วยความดีอกดีใจ แล้วรีบใส่เสื้อผ้า

เธอจะต้องรีบบอกเรื่องนี้ให้กับเหอเหวินหวยรู้ให้เร็วที่สุด จงจิ่งห้าวยอมที่จะคืนดีกับเธอแล้ว แล้วจะยังไม่ยอมปล่อยเรื่องข่าวนั้นอีกเหรอ？

เมื่อใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอก็รีบออกไปจากโรงแรมอย่างรวดเร็ว

รถจอดอยู่ที่บริเวณด้านหน้าประตูตระกูลเหอ ขณะที่เธอลงจากรถ ก็เห็นรถของกวนจิ้งจอดอยู่ไม่ไกล

กวนจิ้งมาตระกูลเหอเหรอ？

กวนจิ้งเป็นคนที่อยู่ข้างกายของจงจิ่งห้าว

และเป็นคนที่เขาไว้ใจมาก

หรือว่าเขาจะมาบอกคนในตระกูลนี้เกี่ยวกับเรื่องที่เธอกับจงจิ่งห้าวคืนดีกัน？

ยิ่งคิดก็ยิ่งตื่นเต้น เธอเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อผลักประตูใหญ่ออก คนของตระกูลเหอต่างอยู่กันพร้อมหน้า เหอเหวินหวยนั่งอยู่ด้านหน้าสุดด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ สีหน้าของเหอ รุ่ยสิงและเหอรุ่ยเจ๋อก็ไม่ค่อยดีนัก เซี่ยเจินหยูที่นั่งอยู่ข้างๆก็ร้องไห้สะอึกสะอื้นเบาๆ ไม่กล้าร้องเสียงดัง

เหอรุ่ยหลินไม่ได้รับรู้เลยว่าบรรยากาศที่เคร่งเครียดและกดดันนี้มีสาเหตุเพราะเธอ

เธอเหลือบมองกวนจิ้งครู่หนึ่ง ยิ้มพลางถามขึ้นว่า“อะห้าวสั่งให้คุณมาที่นี่ใช่ไหม？”

กวนจิ้งมองข้ามแววตาของเธอและพูดขึ้นอย่างราบเรียบว่า“ใช่”

เขากับเหอรุ่ยหลินเคยทำงานด้วยกัน อีกทั้งเมื่อก่อนก็ยังรู้สึกดีต่อกัน ต่อมาเมื่อเธอกลายเป็นคนของตระกูลเหอ มีสถานะสูงขึ้น เธอก็เปลี่ยนไป

เขาไม่รู้ว่าเธอทำอะไรไว้บ้าง แต่ว่าเขารู้ว่าการที่จงจิ่งห้าวไม่เหลือเยื่อใยให้กับเธอแสดงว่า เธอคงทำเกินกว่าเหตุเป็นแน่

เหอรุ่ยหลินเกือบที่จะหัวเราะออกมา

เธอเดินมาอยู่เบื้องหน้าของเหอเหวินหวย“พ่อ……”

เพียะ！

เหอรุ่ยหลินถูกตบหน้าจนตัวสั่น และล้มลงไป เธอนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ไม่อยากจะเชื่อว่าจู่ๆเหอเหวินหวยจะตบเธอ

มือของเธอกุมใบหน้าที่เจ็บจนรู้สึกชา“พ่อ ตบหนูทำไมคะ？”

“ทำไมน่ะเหรอ？”เหอเหวินหวยที่ถูกถาโถมด้วยเรื่องน่าอับอายเรื่องแล้วเรื่องเล่าโมโหจนเดือดพล่าน เรื่องข่าวนั่นยังไม่ทันได้แก้ไข ตอนนี้ก็ข่าวฉาวขึ้นมาอีกแล้ว เขาโมโหจนเกือบจะบ้าตายอยู่แล้ว

ยังจะมาถามเขาอีกว่าตบเธอทำไม？

เขาตัวสั่นไปทั้งตัวพลางชี้ไปที่เธอ“ลูกยังจะมีหน้ามาถามว่าเพราะอะไรอีกเหรอ？”

“พ่อตบหนูพ่อก็ต้องมีเหตุผล ไม่อย่างนั้นแล้วหนูจะไม่ให้อภัยพ่อคุณเด็ดขาด！”เหอรุ่ยหลินน้ำตาไหลพรากพลางมองไปยังแม่สามี

เซี่ยเจินหยู

เซี่ยเจินหยูก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยปากขอร้องแทนเธอ

สายตาของเธอมองไปยังเหอรุ่ยเจ๋อ ดวงตาของเหอรุ่ยเจ๋อแดงก่ำ และเขาก็ไม่ได้ออกหน้าแทนเธอเช่นกัน

หลังจากที่เธอกลับมาที่ตระกูลเหอ ก็มีเพียงเซี่ยเจินหยูและเหอรุ่ยเจ๋อเท่านั้นที่ดีกับเธอ

ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนไม่มีใครออกหน้าแทนเธอเลย เธอรับรู้ได้ถึงความร้ายแรงนี้

“เหอะๆ”

น้ำเสียงของเหอเหวินหวยทุ้มต่ำ ราวกับเสียงฟ้าผ่า“พ่อเสียใจที่ตอนที่ลูกเกิดมาไม่ฆ่าลูกให้ตาย ลูกไม่ให้อภัยพ่อเหรอ？”