บทที่137มีเซ็กส์ก่อนหรือว่ามีความรักก่อน

จงจิ่งห้าวมองเข้าไปด้านในครู่หนึ่ง ในใจรู้ดีว่าหลินซินเหยียนจะต้องอยู่ด้านในแน่ๆ

ไฟแห่งความอยากรู้อยากเห็นในใจของ ซูจ้านก็ขึ้นปะทุขึ้น จงจิ่งห้าวให้คนอื่นยืมใช้รถงั้นเหรอ？

“ผู้หญิง หรือผู้ชาย？”ขณะที่ซูจ้านเดินเข้ามาก็ขยิบตาให้กับจงจิ่งห้าวครู่หนึ่ง“คุณกำลังตามจีบภรรยาเก่าอยู่ไม่ใช่เหรอ？ทำไมถึงได้เปลี่ยนสเปคแล้วล่ะ？”

“ไสหัวไป！”จงจิ่งห้าวจ้องเขม็งเขาครู่หนึ่ง

เสิ่นเผยซวนยิ้ม“คุณนี่ขี้โม้จริงๆ อายุขนาดนี้แล้วยังจะอ่อนต่อโลกอีก”

“คุณต่างหากที่อ่อนต่อโลก”ซูจ้านเขยิบเข้ามาข้างหน้าสองก้าว กระโดดขึ้นมาบนบ่าของเสิ่นเผยซวน พลางเกาะที่คอของเขาแน่น “เฮ้ คุณเคยเห็นภรรยาเก่าของเขาไหม？”

เสิ่นเผยซวนพยักหน้าด้วยความสัตย์จริง“เคยเห็น”

เมื่อหกปีก่อน จงจิ่งห้าวแต่งงาน เป็นการแต่งงานสายฟ้าแลบ อีกทั้งก็ไม่ใช่ว่าจงจิ่งห้าวอยากจะแต่งงาน จึงไม่ได้แนะนำเธอให้กับเขา ตอนนั้นเขากำลังจะได้เลื่อนขั้นจึงค่อนข้างยุ่งเป็นพิเศษ ต่อมาไม่นานก็หย่าร้าง ก็เลยไม่ได้มีโอกาสได้เจอกัน

หากไม่ได้เป็นเพราะกวนจิ้งขอให้เขาช่วย เขาก็คงจะไม่มีโอกาสได้เจอ

ได้ยินกวนจิ้งพูดว่า ตอนนี้จงจิ่งห้าวเหมือนกำลังมีใจให้กับแฟนเก่า แต่ว่าเขาก็รู้ดีว่าทำไมจงจิ่งห้าวถึงได้กลับไปมีใจ

น่าจะเป็นเพราะลูก

วันนั้นเขาได้เจอกับหลินซีเฉินน่าจะสักประมาณห้าหกขวบ คำนวณเวลาแล้วพอดิบพอดี

เมื่อเข้าไปด้านในโฮมสเตย์จวู้เสียน รอบๆศาลาพลับพลาทั้งสี่ด้าน มีระเบียงทางเดินลดเลี้ยว ระหว่างทางมีโคมไฟสีแดงประดับตกแต่งอยู่ตลอดทางเดินกระทั่งถึงห้องโถงใหญ่

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไป ก็มีพนักงานออกมาต้อนรับ

“ไม่ทราบว่าใช่คุณซูไหมคะ？”

“ใช่ครับ”ซูจ้านใช้ชื่อของเขาในการจองสถานที่

“เชิญตามฉันมาค่ะ”พนักงานเดินนำอยู่ด้านหน้าแล้วพาพวกเขาเข้าไปยังห้องวีไอพี

ห้องดูกว้างขวาง ใช้ต้นจันทน์ในการแกะสลักลวดลายต่างๆอย่างประณีตลงบนโต๊ะและเก้าอี้ บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโบราณ

ภายในห้องวีไอพีและบริเวณด้านนอกตกแต่งไม่เหมือนกัน แต่ละห้องไปได้ถูกกั้นอย่างแน่นหนา แต่เป็นลักษณะของทางเดินขนาดยาวที่ใช้ฉากกั้น รูปภาพที่ตกแต่งฉากกั้นในแต่ละด้านจะแตกต่างกันไป

เมื่อพนักงานนำเมนูมายื่นให้ ซูจ้านไม่แสดงทีท่าเกี่ยงงอนเลยแม้แต่น้อย“อาหารเดี๋ยวผมสั่งเอง กินอาหารที่ผมถนัดก็แล้วกัน”

เสิ่นเผยซวนยิ้ม

ซูจ้านเอียงสายตามองไปที่เขา“ยิ้มหาอะไร”

“ถึงยังไงก็เป็นคนที่มีการศึกษาสูง แล้วก็เป็นถึงทนายความ พูดจามีอารยธรรมหน่อยได้ไหม？”

“เวลาทำงานก็ทำหน้าอย่างกับพระโพธิสัตว์เฒ่า ตอนนี้พอถึงเวลาส่วนตัวก็ยังไม่ยอมให้ผมผ่อนคลายอีก？พวกคุณ พวกคุณมีใครเหนื่อยกว่าผมบ้าง？”

“ไสหัวไป”เสิ่นเผยซวนขี้เกียจพูดคุยกับเขาแล้ว หลังจากที่เปิดสำนักงานทนายความ คดีต่าง ๆ ก็ได้มอบหมายให้ทนายความในสำนักงานเป็นคนจัดการ นานแล้วที่เขาไม่ได้ไปศาลด้วยตนเอง？

ยังมีหน้ามาพูดอีกว่าเหนื่อยอีก？

ซูจ้านกระแอม“คุณพูดจามีอารยธรรมหน่อย ไม่เห็นเหรอว่ามีคนอยู่ที่นี่？”

เขาจงใจชักสีหน้าใส่เสิ่นเผยซวน ให้เขามองไปยังพนักงานสาวที่มารับรอง

“ประสาท”เสิ่นเผยซวนขี้เกียจที่จะสนใจเขา

ดูออกว่าจงจิ่งห้าวค่อนข้างเงียบขรึม แม้ว่าจะนั่งอยู่ตรงกลางระหว่างเขาทั้งสอง แต่กลับทำเหมือนกับตนเองไม่ได้อยู่ตรงนั้น ในมือของเขาถือโทรศัพท์อยู่พลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปมา เขาอยากจะโทรศัพท์หาหลินซินเหยียน ถามเธอว่าเธอก็มากินข้าวที่นี่ใช่ไหม แต่เมื่อเห็นเขาทั้งสองที่อยู่ข้างๆก็ล้มเลิกความคิดนี้ไป

หลังจากที่สั่งอาหารเรียบร้อยแล้ว ซูจ้านก็ยื่นเมนูอาหารให้กับพนักงานที่มารับรอง พร้อมกำชับว่า“รีบหน่อยนะครับ”

“ได้ค่ะ”

อาหารของที่นี่เสิร์ฟขึ้นโต๊ะค่อนข้างเร็ว เพียงครึ่งชั่วโมงอาหารก็มาเสิร์ฟจนครบทุกเมนู

ซูจ้านเปิดเหล้าหนึ่งขวดแล้วรินให้จนครบทุนคน“พวกเรามากันแค่สามคนน่าเบื่อจริงๆเลย”

“พวกคุณยังอยากจะเชิญใครมาอีกเหรอ？เฟยเฟย？”

“อย่าพูดถึงเรื่องที่ไม่ควรพูดเลย”ซูจ้านเบิกตากว้างขึ้นทันใด

เสิ่นเผยซวนยิ้ม“ยังวางไม่ลงอีกเหรอ？”

หลิวเฟยเฟยเป็นรักแรกของซูจ้าน คบกันสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ซูจ้านชอบหล่อนเป็นอย่างมาก แต่ต่อมาก็ได้เลิกลากันไป

กระทั่งตอนนี้ซูจ้านก็ยังไม่ยอมเผยออกมาว่าทำไมถึงได้เลิกกัน

รู้เพียงแต่ว่า ผู้หญิงคนนี้ได้กลายเป็นชื่อต้องห้ามของเขา ห้ามใครพูดถึงอย่างเด็ดขาด ส่วนตัวเขาเองก็ไม่ได้คบหากับใครอีกเลย ข้างกายเคยมีผู้หญิงสองสามคน แต่ก็ไม่เคยจริงจังมาก่อน ล้วนแต่คบหาเล่นๆทั้งนั้น

“คุณคิดว่าผู้ชายคนนี้มีความรักก่อน หรือว่ามีเซ็กส์ก่อน？”ซูจ้านดื่มเหล้าเข้าไปหนึ่งอึก พลางขมวดคิ้วแน่น“โล่ง”

“เรื่องนี้ต้องถามคุณไม่ใช่เหรอ？คุณมีประสบการณ์มากที่สุด”เสิ่นเผยซวนดื่มเป็นเพื่อนเขาหนึ่งแก้ว

ซูจ้านจับคางของจงจิ่งห้าวเงยขึ้น“เรื่องนี้ควรที่จะถามเขา ตอนนั้นที่คบหากับไป๋จวู่เวย ไม่ใช่เป็นเพราะมีเซ็กส์กับเธอ ก็เลยดีกับเธอไม่ใช่เหรอ？”

เพราะว่ามีสัมพันธ์กับเธอหนึ่งคืน ก็เลยต้องรับผิดชอบยอมคบหากับหล่อน ต่อมาเมื่อถูกหลอกแล้วครั้งหนึ่งก็เลยเลิกรากับหล่อน

นี่เรียกว่ามีความรัก？หรือไร้ความรู้สึก？

จงจิ่งห้าวเหลือบมองไปที่เขา“กินอิ่มแล้วก็ยุ่งเรื่องชาวบ้านงั้นเหรอ？”