บทที่180 ยัยคนไม่มีหัวจิตหัวใจ

“ง่วง” มือน้อยๆของหลินลุ่ยซีจับคอเสื้อของจงจิ่งห้าวไว้แน่นไม่ยอมคลาย อยากนอนแต่ก็เพราะเป็นที่แปลกใหม่เลยนอนไม่หลับ

ร่างเล็กๆคอยถูไถอยู่ในอ้อมกอดเขา

จงจิ่งห้าวกอดลูกสาวเข้ามาในอ้อมอก ฝ่ามือใหญ่ลูบหลังลูกสาวไว้ คอยกล่อมอย่างมีความอดทน “เด็กดี แด๊ดดี้อุ้มหนูนอนนะ”

หลินลุ่ยซีเอาหน้าซุกเข้าไปในอ้อมอกของเขา อ้อมอกของแด๊ดดี้อบอุ่นจังเลย มีเสื้อผ้ากั้นอยู่เธอก็สามารถรู้สึกได้ถึงร่างกายกำยำของแด๊ดดี้ อุณหภูมิที่ร้อนระอุ “แด๊ดดี้ยังจะทิ้งพวกหนูกับหม่ามี๊อีกมั้ยคะ? หนูไม่อยากแยกจากกับแด๊ดดี้ หนูอยากใช้ชีวิตอยู่กับแด๊ดดี้ หม่ามี๊แล้วก็พี่ชาย เหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่บ้านมีแด๊ดดี้หม่ามี๊ มีคุณปู่คุณย่า……”

เสียงของเด็กน้อยยิ่งอยู่ยิ่งเบา สุดท้ายแทบจะไม่ได้ยิน

จงจิ่งห้าวก้มหน้า เด็กน้อยเอาหน้าซ่อนอยู่ในอ้อมอกเขา หางตาที่โผล่มามีน้ำตาอยู่ลางๆ

“หนูเห็นเด็กคนอื่นถูกแด๊ดดี้อุ้มไว้ คอยผลักชิงช้าให้ หนูอิจฉามากเลยค่ะ……”

ตั้งแต่เด็ก โลกของเธอมีแค่หม่ามี๊ พี่ชาย คุณยาย ไม่เคยมีแด๊ดดี้ตัวละครตัวนี้เลย

หลังจากเจอจงจิ่งห้าว เธอติดเขางอมแงม ที่จริงคือกลัวเขาจะทิ้งเธออีกครั้ง

เธอก็จะกลายเป็นเด็กไม่มีพ่ออีก

จงจิ่งห้าวถอยร่างกายออกมาเล็กน้อย ยกใบหน้าเล็กๆของเธอมาซบที่ฝ่ามือ ไม่รู้ว่าเพราะอากาศอบอ้าว หรือเพราะความกล้ำกลืนของหลายปีนี้ เบ้าตาของเธอแดงก่ำ บนขนตางอนยาวมีน้ำตาห้อยอยู่ เขาโน้มตัวจูบน้ำตาของลูกสาว เสียงแหยบแห้ง “ไม่ครับ ต่อไปแด๊ดดี้จะไม่ไปจากพวกหนูอีก”

ริมฝีปากของเขาอบอุ่นแต่นิ่มนวล เด็กน้อยหลับตาลงด้วยสัญชาตญาณ กลิ่นอายของแด๊ดดี้ใกล้ขนาดนี้ เขาอุ้มตัวเองไว้ จู๊บตัวเอง ช่างมีความสุขจังเลย

เธอเป็นคนที่พึงพอใจอะไรง่ายมาก แค่จูบนี้จูบเดียว ก็ทำให้หัวใจเธอละลายไปหมดแล้ว

แต่เธอไม่รู้ว่าคำพูดของเธอ ก็ทำให้ผู้ชายคนนี้ไม่สามารถสงบเหมือนกัน

ตอนนั้นเขารู้ว่าหลินซินเหยียนตั้งครรภ์ เขาเป็นคนผลักเธอออกจากชีวิตของเขา พลาดมานานหลายปีแบบนี้

ตอนนี้ ความรักนี้ จะชดเชยให้ยังไง?

“ตัวแสบ ทำไมนายไม่ไปข้างหลัง” รถบ้านกว้างมาก ด้านหลังของฝั่งคนขับมีโซฟาวางอยู่ตัวนึง เสิ่นเผยซวนเอนตัวอยู่บนโซฟาและกำลังศึกษาเส้นทางอยู่ หลินซีเฉินนั่งอยู่ข้างๆเขา หมอบอยู่บนกระจกรถ มองนอกกระจกรถตลอด ได้ยินคำพูดของเสิ่นเผยซวน แม้แต่หน้าเขาก็ไม่หันมามองเลย “ไม่ง่วงครับ ไม่อยากไป”

น้องสาวติดจงจิ่งห้าวงอมแงม เขาไม่อยากดู เห็นแล้วไม่สบายใจ

ถ้าจงจิ่งห้าวรักพวกเขาจริงๆ ทำไมตอนนั้นถึงทิ้งหม่ามี๊ล่ะ?

ตอนนี้มาทำหน้าเสียใจขนาดนั้น มันหมายความว่ายังไง?

“คุณอาเสิ่น เขาเป็นคนยังไงครับ?” หลินซีเฉินรู้สึกสับสนกับจงจิ่งห้าวมาก ใจนึงอยากเข้าใกล้เขา แต่อีกใจก็ปล่อยวางเรื่องที่เขาเคยทิ้งหลินซินเหยียนไม่ได้

เสิ่นเผยซวนถูกถามจนอึ้ง เขาลุกขึ้นมานั่ง “นายว่าใคร?”

หลินซีเฉินชี้ไปที่ด้านหลัง เสิ่นเผยซวนเข้าใจแล้วว่าเขาหมายถึงใคร เขากอดคอเขาหลินซีเฉินไว้ในอ้อมกอด “เจ้าตัวแสบ นั่นมันพ่อของนายเชียวนะ นายเรียกพ่อว่า‘เขา’?”

“ทำไมผมต้องเรียกคนที่ทิ้งผมว่าพ่อด้วย?” หลินซีเฉินแหงนหน้า หน้าตาเย่อหยิ่งจะแย่อยู่แล้ว ที่จริงในใจกลับอิจฉาหลินลุ่ยซี ที่สามารถเรียกคำว่าแด๊ดดี้ออกมาได้อย่างง่ายดาย

แต่ว่าเขากลับยากที่จะเปิดปากพูด

เพราะฝังใจกับเรื่องที่เคยถูกเขาทอดทิ้ง จงจิ่งห้าวไม่เพียงแค่ทอดทิ้งพวกเขา ยิ่งได้ทอดทิ้งหม่ามี๊ของเขา เขาจะไม่ให้อภัยง่ายๆหรอก

ถึงแม้ตอนนี้เขาทำตัวดีอยู่

เสิ่นเผยซวนจ้องเจ้าตัวเล็ก ดูออกว่าเขามีเรื่องฝังใจกับจงจิ่งห้าว

ยื่นมือใช้แรงขยี้ผมของเขาทีนึง “ตอนนั้นแด๊ดดี้นายไม่รู้ว่าหม่ามี๊นายท้องอยู่แน่นอน ตามนิสัยของเขาแล้ว ถึงเขาไม่ชอบ ถึงรับผิดชอบ ก็ไม่มีทางหย่าร้างหรอก”

หลินซีเฉินไม่ได้โฟกัสว่าจงจิ่งห้าวจะรับผิดชอบ แต่เขาโฟกัสว่าจงจิ่งห้าวชอบหรือเปล่า หรือตอนที่เขาแต่งงานกับหม่ามี๊ก็ไม่ได้ชอบหม่ามี๊อยู่แล้ว?

ถ้าไม่ชอบ ทำไมยังต้องแต่งงานกับหม่ามี๊ด้วย?

หรือว่าน้ำเข้าสมอง?

“งั้นเขาก็ทำให้หม่ามี๊ผมเสียเวลาน่ะสิ?” หลินซีเฉินขมวดคิ้วพูด

ถ้าไม่ใช่เขา งั้นหม่ามี๊ก็สามารถหาคนที่ชอบเธอแล้วไม่ใช่เหรอ?

เสิ่นเผยซวนรูดจมูกเขาทีนึง “ตัวแสบ คิดอะไรน่ะ? เรื่องของผู้ใหญ่ นายอย่ากังวลหน่อยเลย ระวังแก่เร็วนะ”

หลินซีเฉินแบะปาก “จะแก่ก็คุณอาแก่ก่อนผมนะ” เขาคอยนับนิ้ว “อีก20ปีข้างหน้า คุณอาก็เข้าสู่วัยชราแล้ว ถึงเวลาผมเพิ่งโตเป็นหมุ่มพอดี”