บทที่2 ท้อง

“เหยียนเหยียน เรื่องแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ทั้งชีวิตเลยนะ แม่ไม่อนุญาตให้ลูกทำแบบนี้” จวงจื่อจิ่นรู้เจตนารมณ์ของหลินซินเหยียน

หลินซินเหยียนวางข้าวกล่องลงที่ชั้นวางของตรงหัวเตียง เธอหยิบกล่องอาหารออกมาด้วยพร้อมพูดด้วยว่า “ที่หนูแต่งด้วยก็ไม่ใช่คนนอกนี่คะ เป็นลูกชายของเพื่อนแม่ไม่ใช่เหรอคะ ”

“เธอจากไปตั้งนานแล้ว แม่ไม่รู้เกี่ยวกับลูกชายของเธอเลยสักนิด ถึงจะผิดคำพูด แม่ก็จะให้ลูกแต่งงานกับคนที่ชอบ แต่ไม่ใช่เอาเรื่องแต่งงานไปเป็นตัวต่อรอง ถ้าเป็นแบบนั้น แม่ยอมอยู่ที่นี่ทั้งชีวิตดีกว่า”

คนที่ชอบ?

ถึงต่อไปได้เจอคนที่ชอบ เธอก็ไม่มีสิทธิ์แล้ว

เธอก้มหน้าไว้ แต่งกับคนอะไรล้วนไม่สำคัญ ที่สำคัญคือเอาทุกอย่างที่ถูกคนอื่นแย่งไปกลับมา

จวงจื่อจิ่นไม่สามารถพูดโน้มน้าวให้หลินซินเหยียนเปลี่ยนใจได้ วันถัดมาพวกเธอก็ได้กลับประเทศเลย

หลินกั๋วอันรังเกียจเธอสองแม่ลูก ไม่ได้ให้พวกเธอเข้าบ้านของตระกูลหลิน แต่ได้ให้พวกเธอเช่าห้องอยู่ข้างนอก พอถึงวันแต่งงาน ให้หลินซินเหยียนกลับไปก็พอ

พอดีเลย หลินซินเหยียนเองก็ไม่อยากกลับไปเหมือนกัน ถ้ากลับไป แม่ก็จะต้องเผชิญหน้ากับเมียน้อยที่ทำลายชีวิตคู่ของเธอ แทนที่อยู่อย่างอึดอัดสู้อยู่ที่นี่ดีกว่า

เงียบสงบ

จวงจื่อจิ่นก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี “เหยียนเหยียน ถ้านี่เป็นการแต่งงานที่ดี คงไม่มาตกอยู่ที่ตัวลูกหรอก ถึงแม่กับคุณนายจงเคยมี——มิตรภาพที่ดี”

หลินซินเหยียนไม่อยากพูดคุยเรื่องพวกนี้กับแม่ ก็เลยเปลี่ยนประเด็น “แม่คะ รีบกินอะไรหน่อยค่ะ”

จวงจื่อจิ่นถอนหายใจ เห็นได้ชัดว่าหลินซินเหยียนไม่อยากพูดเรื่องนี้ เธอลำบากมาพร้อมกับตัวเอง ตอนนี้แม้แต่ชีวิตคู่ก็ยังต้องเสียสละอีก

ในมือของหลินซินเหยียนถือตะเกียบไว้ แต่กลับไม่รู้สึกอยากอาหารเลย แค่รู้สึกคลื่นไส้

“ลูกไม่สบายเหรอ?” จวงจื่อจิ่นถามด้วยความเป็นห่วง

หลินซินเหยียนไม่อยากให้เธอเป็นห่วง จึงได้โกหกไปว่านั่งเครื่องบินจนไม่อยากอาหาร พอวางตะเกียบลงก็ได้เดินเข้าไปในห้องนอน

ปิดประตูห้องนอน เธอพิงอยู่ที่ประตู ถึงแม้เธอไม่เคยตั้งครรภ์ แต่เธอเคยเห็นตอนที่จวงจื่อจิ่นตั้งครรภ์ ท่านจะคลื่นไส้และกินข้าวไม่ลง

ตอนนี้เธอก็มีอาการแบบนี้เลย

จากวันนั้นก็ผ่านมาหนึ่งเดือนกว่าแล้ว นี่ก็เลยเวลามาสิบกว่าวันแล้ว ประจำเดือนของเธอยังไม่มาเลย——

เธอไม่กล้าคิดต่อไปอีก คืนนั้นก็อัปยศมากพอแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะแม่กับน้องชาย เธอไม่ขายตัวเองหรอก

เธอตัวสั่น……

“คุณท้องได้หกสัปดาห์แล้วครับ”

ออกมาจากโรงพยาบาล ในหัวของหลินซินเหยียนยังมีแต่คำว่า“คุณท้องแล้ว”ของหมอวนเวียนอยู่

หลังจากหลินซินเหยียนปิดบังจวงจื่อจิ่น

มาตรวจที่โรงพยาบาล ผลก็คือแบบนี้ อารมณ์ของเธอสับสนมาก ไม่รู้ควรจะทำยังไงดี จะคลอดออกมา หรือว่าทำแท้ง?

มือของเธอจับที่หน้าท้องอย่างควบคุมไม่ได้ ถึงแม้เหนือความคาดหมาย แม้กระทั่งอับอายขายหน้า ไม่คิดเลยว่าเธอจะค่อนข้างตัดใจทำแท้งไม่ได้

มีความสุขและความคาดหวังของคนที่ได้เป็นแม่ครั้งแรก

แววตาเธอเหม่อลอย

กลับมาถึงที่พัก หลินซินเหยียนเก็บใบอัลตร้าซาวด์เสร็จถึงผลักประตูออก

แต่แล้ว หลินกั๋วอันก็อยู่ พริบตาเดียวสีหน้าของเธอก็ห้อยลงมาลง

เขามาทำไม?

สีหน้าของหลินกั๋วอันก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ดูหมือนเพราะมาแล้วไม่เจอเธอ ให้เขารอนานไป จึงได้พูดอย่างเย็นชาว่า “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อย”

หลินซินเหยียนขมวดคิ้ว “ทำไมคะ?”

“ในเมื่อจะแต่งเข้าตระกูลจงแล้ว แกกับคุณชายใหญ่ของตระกูลจงก็ต้องเจอหน้ากันอยู่ดี” หลินกั๋วอันสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “แกจะไปเจอเขาอย่าง

โทรมแบบนี้เลยเหรอ? อยากจะขายหน้าฉันรึไง?”

เจ็บคือความรู้สึกยังไง?

เธอนึกว่าขายตัว น้องชายตาย ก็ทำให้เธอเจ็บจนด้านชาไปแล้ว

แต่พอได้ยินคำพูดแล้งน้ำใจของหลินกั๋วอัน หัวใจก็ยังเจ็บอยู่ดี ไม่ได้ด้านชาเลย

เขาส่งเธอกับแม่ไปยังประเทศที่ค่อนข้างยากจนของตะวันตก ก็ไม่เคยสนใจเธออีกเลย