บทที่240 ผมเสียใจแล้ว

หลินซินเหยียนรู้สึกถึงความเจ็บ แต่ไม่ส่งเสียง ปล่อยให้เขาระบายออกมา

ยังไง เธอก็ปิดบังเรื่องเขา

สายตาเขาลึกซึ้ง พูดด้วยเสียงโทนต่ำและเร่าร้อน“ผมมีคุณเป็นผู้หญิงคนเดียว……”

ในความรู้สึก ร่างกาย เขามีแค่เธอผู้หญิงคนนี้คนเดียว

หลินซินเหยียนไม่แน่ใจว่าลมหายใจของเขาเร่าร้อนไป หรือว่าคำพูดนี้ที่ทำให้เธอไม่ทันตั้งตัว เธอตื่นตระหนกไปทั้งตัว แต่แสร้งทำเป็นนิ่งๆ“งั้นเหอรุ่ยหลินล่ะ？”

เธอตั้งใจขุดคุ้ยเรื่องเก่าในอดีต

ถ้าไม่หาเรื่องสักหน่อย ก็กลัวว่าเขาจะยุ่งแค่ว่าเธอปิดบังอะไรเขา เรื่องนี้

ครั้งนี้จงจิ่งห้าวจะถูกเธอหลอกได้อย่างไร เขาจับคางของเธอ เอาเธอมาไว้ในอ้อมแขน“ชาติที่แล้ว ผมต้องเป็นคนเลวที่ร้ายกาจสุดๆแน่ ชาตินี้ พระเจ้าเลยส่งคุณมาอยู่เคียงข้างผม ลงโทษผม”

รู้อยู่แล้วว่า แบบนี้คือเธอจงใจ แต่เขากลับเปิดเผยไม่ได้

ช่างเถอะ

ยังไงซะเขาก็กลับไปสืบเอง

เขากลับอยากดูว่าข้างในซ่อนอะไรไว้กันแน่

ที่สามารถทำให้เธอเปลี่ยนทัศนคติ ทำให้เธอพยายามจัดการกับเขาอย่างที่สุด

หลินซินเหยียนคว้าคอเสื้อของเขา ความปั่นป่วนในใจ แป๊บเดียวก็ใจเย็นกลับมา เพราะว่าเธออยากเข้าใจเรื่องบางอย่าง คิดดีแล้ว จึงตัดสินใจ “ฉันไม่เคยมีความรัก ไม่รู้ว่าต้องรักคนอย่างไร ถ้าฉันมีตรงไหนที่ทำไม่ดี อภัยให้ฉันด้วย”

จงจิ่งห้าวตะลึง ลดสายตาลงช้าๆ“นี่คุณกำลังสารภาพกับผมเหรอ？”

ในใจหลินซินเหยียนยังคงไม่แน่ใจหน่อยๆ แต่ว่า เธอตัดสินใจว่าจะลองแล้ว“คุณก็ถือว่าใช่ละกัน”

เขาหัวเราะออกมา สายตาหยุดไปที่แก้มที่เขินอายของเธอ ทั้งๆที่เมื่อกี๊รู้จักพูด ตอนนี้ กลับหน้าแดง

หลินซินเหยียนหลบหลีกเขา เขาทัดผมที่ตกลงมาของเธอขึ้นไป มองดูเธออยู่สักพัก คิดว่าเธอดูสวยไปหมด

เขาเอาริมฝีปากเข้ามาใกล้ แนบไปที่แก้มของเธอ พูดออกมาประโยคหนึ่งที่ไม่มีที่มาที่ไป“ผมเสียใจแล้ว”

หลินซินเหยียนตาเบิกโต ไม่ได้สติคืนกลับมาสักพัก ประโยคนี้ของเขาหมายความว่าอย่างไร

“คุณหมายความว่าอะไร？”

จงจิ่งห้าวเลิกคิ้วขึ้นหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ พร้อมกับความสมยอมที่แฝงไว้ “ลืมไวขนาดนี้เชียว？ไม่เป็นไร เดี๋ยววันไหนค่อยเสริมให้”

หลินซินเหยียนคิดว่าคำพูดเขาต้องมีอะไรแอบแฝง

ทันใดนั้น ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น เขาหมายถึงเมื่อคืนเหรอ？

ตูม！

หน้าของเธอเหมือนถูกแผดเผา แดงมากขึ้น

จงจิ่งห้าวนอนโอบเธออีกเตียงที่ไม่กว้างมากนัก จงจิ่งห้าวสูงมาก ข้อเท้าของเขาวางไว้ด้านนอก บนเตียงก็นอนงอตัว หันข้าง กอดหลินซินเหยียน หลินซินเหยียนก็หันข้าง นอนบนเตียงกับเขา

มือเล็กๆของหลินซีเฉินกำหมอนไว้แน่น ไม่ได้กระโดดขึ้นมา บอกตัวเองในใจเสมอว่า นี่คือพ่อแม่ พวกเขากอดกันคือเรื่องปกติ ไม่ผิดกฎหมาย

เขาคิดว่าตัวเองนั้นขัดแย้งกันอย่างมาก ไม่หวังว่าหลินซินเหยียนจะอภัยให้จงจิ่งห้าวง่ายๆ

แล้วก็กลัวพวกเขาจะต้องแยกจากกันจริงๆ

เขาคิดในใจเงียบๆ ผมอาจจะเป็นคนที่ขัดแย้งในตัวเองคนหนึ่ง

เกือบเที่ยง พวกเขาก็กลับไปที่ไป๋เฉิง

ช่วงนี้ใช้ชีวิตที่หมู่บ้าน ความสะดวกสบาย พักผ่อนไม่ค่อยดี กลับไปถึงโรงแรมทุกคนต่างเหน็ดเหนื่อยจากการตะลอนๆ

“ทุกคนขึ้นไปอาบน้ำ พักผ่อนกันเล็กน้อย แล้วเดี๋ยวลงมาทานข้าว ผมจัดการเอง”เสิ่นเผยซวนพูด

ซูจ้านไปก่อน“หลายวันแล้วที่ผมไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ผมต้องกลับห้องแล้ว”

“ไปพวกเราไปด้วยกัน”เขามองฉินยาที่อยู่ข้างๆ

ฉินยารีบถอยหลังไป เว้นระยะห่างกับเขา

ซูจ้านขมวดคิ้ว“อย่าลืมล่ะ พวกเรายังคบกันอยู่ ……”

“พวกเราเลิกกันแล้ว”ฉินยาพูดเสียงดัง

เธอกลัวซูจ้าน กังวลว่าพัวพันกับเขานานไป ก็จะยิ่งสลัดเขาไม่ออก

ซูจ้านเหมือนจะคิดไม่ถึง ว่าเธอจะพูดแบบนี้ต่อหน้าทุกคน สักพักหนึ่งถึงได้สติคืนมา

เสิ่นเผยซวนเรียกชื่อเขาอย่างเป็นห่วง“ซูจ้าน……”

“นั่นไม่เป็นไร เรื่องความรู้สึกเอง เรื่องของคนสองคน เธอพูดเองคนเดียวไม่นับ”ซูจ้านคืนกลับสภาพคนหัวรั้นที่ไม่มีสิ้นสุดเหมือนเดิม“ผมขึ้นไปก่อน”

“เสี่ยวยา”หลินซินเหยียนเอาลูกทั้งสองคนให้จงจิ่งห้าว แล้วเดินเข้ามาอยากปลอบเธอ

“พี่หลิน ฉันไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงฉัน ฉันขึ้นไปก่อน ไม่ได้อาบน้ำนานแล้ว ฉันอยากไปอาบน้ำสักหน่อย”