บทที่245 เรื่องอื้อฉาวของคุณ

กลางดึก หลินซินเหยียนกำลังหลับลึก ก็รู้สึกว่าที่หน้าคันๆ เธอขยับ กึ่งหลับกึ่งตื่น เธอรู้สึกว่ามีคนกำลังจูบเธอ จากหน้าไปที่ริมฝีปาก ……

ทันใดนั้น เธอก็ลืมตาขึ้น มองเห็นดวงตาสดใสคู่หนึ่ง กำลังมองเธออยู่

“ทำไมคุณไม่นอน？”เสียงของเธอเป็นเสียงแหบๆที่เพิ่งตื่นมา

จงจิ่งห้าวหัวเราะ“ตื่นแล้วเหรอ？”

หลินซินเหยียนจับผมไว้ ไม่ใช่ตื่นแล้วหรือไง？

วิธีปลุกคนแบบนี้ ก็พิเศษเกินไปแล้ว

จงจิ่งห้าวเอาเส้อคลุมให้เธอ“ไป ผมจะพาคุณไปดูของที่เหมือนกัน”

หลินซินเหยียนมองลูกสองคนที่อยู่ข้างๆ หลับอย่างสบาย หน้าเล็กๆแดงๆ นอนหลับได้สนิทมาก

“พวกเขาล่ะทำไง？”หลินซินเหยียนไม่อยากจากลูกชายลูกสาวไป

“อยู่ข้างๆเอง”

จงจิ่งห้าวจัดการเรียบร้อยแล้ว

แม้แต่ห้องที่พวกเขาอยู่ก็เปลี่ยนไป กลัวเรื่องของตุ๊กตา จะทำให้ในใจหลินซินเหยียนมีปม

เธอคลุมเสื้อนอกให้หลินซินเหยียน หลินซินเหยียนได้แต่ลงจากเตียง จงจิ่งห้าวโอบไหล่ของเธอออกไปจากประตูห้อง

ตอนปิดประตู เขามองลูกสองคนที่เตียง แน่ใจว่าพวกเขาไม่มีวี่แววของการตื่น จึงปิดประตูเบาๆ

ห้องข้างๆ เสิ่นเผยซวนก็ไม่ได้นอน ตอนนี้กำลังนั่งดื่มชาที่โซฟา โต๊ะข้างหน้าวางชุดเครื่องชาทั้งชุด กาน้ำชา ถ้วยน้ำชาเล็กๆลายครามหกถ้วย กาน้ำชากำลังเดือดปุดๆ ท่ามกลางควันสีขาว ทั่วทั้งในห้อง ก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของชา

“พี่สะใภ้มาแล้ว”เสิ่นเผยซวนวางแก้วชาลง ยืนขึ้นมาหัวเราะทักทาย

หลินซินเหยียนหัวเราะ“คุณยังไม่นอนเหรอ”

“จะนอนได้ไงล่ะ”เสิ่นเผยซวนตาเคลิ้มๆ“กล้ามากระตุกหนวดเสือของผมได้ ถ้าจับคนไม่ได้ ผมก็นอนไม่หลับสนิท”

ทันใดนั้นหลินซินเหยียนก็รู้ว่าเรียกเธอมาเพราะเรื่องอะไร หรือว่ามีเบาะแส？

ไม่งั้นคงไม่เรียกเธอมาหลอกมั้ง？

“เร็วขนาดนี้ก็หาเงื่อนงำของเรื่องเจอแล้วเหรอ？”หลินซินเหยียนกลับตกใจหน่อยๆ

“ยังไม่แน่ใจ แต่ว่า ใกล้แล้ว”ยังเหลืออีกคนที่ยังไม่กลับมา ก็คือคนที่เสิ่นเผยซวนส่งไปบ้านเกิดของเหยาชิงชิง

จงจิ่งห้าวโอบเธอมานั่งลง หยิบรีโมตบนโต๊ะ มาเปิดหน้าจอแสดงผลที่ติดอยู่บนผนัง

แป๊บเดียวภาพก็แสดงออกมาว่า“คุณไป๋คือใคร？”

ในวิดีโอ ผู้ชายที่สวมแจ็คเก็ตหนังคนหนึ่ง จ้องเหยาชิงชิงอย่างเยือกเย็น

เสิ่นเผยซวนกลัวหลินซินเหยียนสงสัย เลยอธิบายให้เธอฟังข้างๆ“จิ่งห้าวสงสัยผู้หญิงคนนี้ จึงเปิดเผยต่อไป๋ยิ่นหนิง ให้เขาไปสืบที่จริงเป็นแค่การยืมมือ แต่หลอกใช้ความสัมพันธ์ของเขากับเหยาชิงชิง สืบเจอที่พักของเธอ แล้วก็ตามนั้น หลังจากไป๋ยิ่นหนิงออกไปจากโรงแรม ก็ไปหาเหยาชิงชิง”

คนที่เสิ่นเผยซวนส่งไปสะกดรอยตามพวกเขาขึ้นไป เจอที่อยู่ของเหยาชิงชิง

พอไป๋ยิ่นหนิงออกไป คนที่สะกดรอยตามก็เอาเงินจำนวนหนึ่งมา ไปเคาะประตูของเหยาชิงชิง บอกว่าไป๋ยิ่นหนิงให้เธอ ตอนที่ให้เธอ ก็ปรากฏผู้ชายที่สวมแจ็คเก็ตหนังคนนั้น แย่งเงินในมือของเหยาชิงชิง ตอนที่ทั้งสองสู้กันอยู่นั้น คนที่สะกดรอยตามก็ถือโอกาสเอากล้องวงจรปิดไปติดบนทีวี

ถึงได้มีผู้ชายสวมแจ็คเก็ตหนังถามเหยาชิงชิงว่า คุณไป๋คือใครในหน้าจอวิดีโอ

หลินซินเหยียนเงยตาขึ้น จ้องเสิ่นเผยซวน“คุณรู้ความคิดของจงจิ่งห้าวได้ไง？”

เธอจำได้ว่าตอนนั้น จงจิ่งห้าวพูดจบก็อุ้มหลินซีเฉินออกไป

และไม่ได้โต้ตอบกับเสิ่นเผยซวน

และหลังจากที่กินข้าวเสร็จ เขาจึงเรียกพวกเขาออกไป

“พอจิ่งห้าวไป ผมก็ได้รับข้อความของเขา”และก็ตอนนั้นที่เขาถึงได้รู้แรงจูงใจของจงจิ่งห้าว