ตอนที่ 247
บทที่247 คนอาจจะเปลี่ยนไป
October 21, 2026
ตอนที่จงจิ่งห้าวกับหลินซินเหยียนลงมา ทุกคนก็รวมตัวกันหมดแล้ว ฉินยาดูแลหลินลุ่ยซี หลินซีเฉินไม่ต้องให้ใครดูแล ตัวเองก็กินอิ่มได้
“ดูเหมือนผมจะมาไม่ช้าไปเหมือนกัน ทันเวลาข้าวเช้าพอดี”ไป๋ยิ่นหนิงเข็นรถเข็นเข้ามาจากหน้าประตู
เขาหัวเราะมองหลินซินเหยียน“คุณบอกว่าจะเลี้ยงข้าวผม ผมจึงต้องมาหาคุณให้ทัน ถึงจะกินข้าวได้ ไม่น่าจะเป็นคุณเลี้ยงผม น่าจะเป็นผมเลี้ยงคุณมากกว่า”
หลินซินเหยียนกลับมาก็เจอคนแกล้งเรื่องตุ๊กตา จึงลืมเรื่องนี้ไป หลินซินเหยียนรู้สึกเสียใจ“ขอโทษนะ ฉันลืมไปแล้ว”
“ไม่เป็นไร ผมไม่ได้มาหาคุณแล้วหรือไงล่ะ？”ไป๋ยิ่นหนิงพูดไปก็เหลือบมองไปที่จงจิ่งห้าว“ข้าวมื้อนี้ก็เลี้ยงผมตอนเช้าเป็นไง？”
มือจงจิ่งห้าวที่โอบไหล่หลินซินเหยียน เลื่อนไปที่เอว ออกแรงจับ ร่างกายของหลินซินเหยียนแนบไปที่ตัวเขาทันที เขาเหลือบมองไป๋ยิ่นหนิงอย่างจะยิ้มก็ไม่ยิ้ม“ประธานไป๋ จนเหรอถึงไม่มีข้าวกิน？”
สายตาของไป๋ยิ่นหนิงหยุดไปที่มือใหญ่ๆช่วงเอวของหลินซินเหยียน สายตาเป็นประกายหน่อยๆ ยิ้มบางๆ“ไม่ใช่คุณหลินเลี้ยง อาหารอันโอชะก็จะเสียรสชาติไป”
สายตาของหลินซินเหยียนสำรวจไปที่ตัวของไป๋ยิ่นหนิงกับจงจิ่งห้าวไปมา ทำไมเธอรู้สึกได้ว่า เหมือนพวกเขากำลังไม่ยอมกัน？
ดุเดือดเลือดพล่านขนาดนั้นเลย？
เนื่องจากเธอเชิญไป๋ยิ่นหนิงกินข้าวด้วยกันแล้ว เธอจึงไม่อาจกลับคำได้“งั้นได้ คุณไปกับพวกเราเถอะ”
ไป๋ยิ่นหนิงมองไปที่โต๊ะที่อยู่ไม่ไกล ผู้ใหญ่กับเด็กต่างนั่งไปครึ่งโต๊ะแล้ว เขายังคงหัวเราะ“เลี้ยงข้าวผม แล้วคนตั้งเยอะอย่างนี้ไม่เหมาะมั้งครับ？ไม่ใช่ว่าคุณควรจะถามผมเหรอว่าอยากกินอะไร？”
“ขอโทษนะคะ ฉันไม่รอบคอบเอง ประธานไป๋อยากกินที่ไหน อยากกินอะไรคะ？”สีหน้าของหลินซินเหยียนดูพูดยากหน่อยๆ เธอคิดไม่ถึงว่าวันนี้ไป๋ยิ่นหนิงจะจู้จี้จุกจิกขนาดนี้
เขาในความประทับใจค่อนข้างสบายๆมาก
“ออกจากโรงแรมไปเลี้ยวขวา ไม่ไกลจากนี้มีร้านฟู๋ซ่างเปา อาหารเช้าในนั้นไม่เลวเลย ผมชอบฮะเก๋าของข้างในมาก ไม่รู้ว่าคุณหลิน จะยอมไปกินกับผมไหมครับ？”
หลินซินเหยียนยังคงปั้นหน้ายิ้มต่อไป พูดว่า“โอเคค่ะ”
พูดถึงตรงนี้ หลินซินเหยียนเหมือนจะไม่ตระหนักได้ว่า ไป๋ยิ่นหนิงอยากให้เธอเลี้ยงตัวเองแค่คนเดียว เขาเลยพูดเตือน“คุณเลี้ยงผมคนเดียวใช่ไหม？”
หลินซินเหยียนไม่สงสัยเขา พยักหน้า“ใช่”
เขายิ้มอย่างหล่อ“งั้นประธานจงตามมา ไม่เหมาะใช่ไหมครับ？”
ได้คืบจะเอาศอก！
คำพูดของจงจิ่งห้าววนเวียนอยู่ที่ปลายลิ้น ตอนที่จะพูดออกมา ก็พบว่าด้านหลังของตัวเองมีมือข้างหนึ่งออกแรงดึงเขาไว้
เขาหันหน้าไปเห็นหลินลุ่ยซีวิ่งเข้ามาเมื่อไหร่ไม่รู้ ดึงชายเสื้อเขาไว้“พ่อคะกินข้าวแล้ว หนูจะปอกไข่ให้พ่อ”
หลินซินเหยียนหัวเราะลูบหัวลูกสาว“เสี่ยวลุ่ยเด็กดี”เธอเงยหน้ามองจงจิ่งห้าว“งั้นเสี่ยวลุ่ยก็รบกวนคุณดูแลละกัน”
“พ่อ พ่อรีบมาดูหนูปอกไข่ให้พ่อ ……”หลินลุ่ยซีดึงจงจิ่งห้าวไปที่โต๊ะอาหาร เหมือนกับที่ตอนเช้าดึงหลินซินเหยียนกลับไปที่ห้อง
หลินซินเหยียนเดินไปตรงหน้าของไป๋ยิ่นหนิง พูดว่า“ไปเถอะ”
ไป๋ยิ่นหนิงหมุนรถเข็นเดินนำทางด้านหน้า
เพราะว่าไม่ไกล พวกเขาเลยไม่ได้ขับรถ เกาหยวนที่อยู่ข้างไป๋ยิ่นหนิงก็ไม่ได้ตามไป
“เมื่อกี๊คุณไม่ได้โกรธใช่ไหม？”ออกจากโรงแรม ไป๋ยิ่นหนิงก็พูด
หลินซินเหยียนหัวเราะ“ที่จริงเป็นฉันที่จะเลี้ยงคุณกินข้าวเอง ฉันลืมไป ก็น่าจะเป็นฉันที่รู้สึกเสียใจ”
“ผมหมายถึงว่า ที่เรียกคุณออกมา สองต่อสองกับคุณ”
หลินซินเหยียนแปลกใจจริงๆที่เขาดึงดันเรียกเธอออกมาขนาดนั้น
“ที่จริงผมมีเรื่องจะขอร้องคุณ พูดข้างในไม่ดีเท่าไหร่ ก็เลยเรียกคุณออกมา”ไป๋ยิ่นหนิงสารภาพออกไป
นี่ก็เพราะว่าทำไมเขาโทรหาหลินซินเหยียน ตั้งเช้าขนาดนั้น และยังพูดเรื่องเลี้ยงข้าว จุดประสงค์ก็คือจะเรียกเธอออกมา