บทที่262 ซื้อขายมนุษย์

ไป๋ยิ่นหนิงที่ถูกขัดจังหวะนั้นรู้สึกไม่พอใจมาก เขามองเสี่ยวหลิวด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม “มีอะไร ทำไมถึงต้องแตกตื่นขนาดนี้?”

เสี่ยวหลิวพักหายใจ “ที่หน้าประตูมีผู้ชายพาคนกลุ่มหนึ่งมา บอกว่าให้คุณส่งตัวน้องสาวของเขาไปค่ะ”

ไป๋ยิ่นหนิงกับหลินซินเหยียนหันมาสบตากัน ถึงไม่พูดออกมา ทั้งสองก็น่าจะเดาออกว่าคนที่อยู่ด้านนอกคือใคร

“เดี๋ยวผมขอออกไปดูหน่อย คุณรออยู่ในนี้อย่าออกไปนะครับ” ที่วิลล่ามีคนอยู่ไม่เยอะ นอกประตูก็มีแค่เกาหยวนเท่านั้น ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เขากลัวเธอจะได้รับบาดเจ็บ

หลินซินเหยียนลุกขึ้นยืน ถ้ามันเกิดมีการปะทะกันขึ้นมาจริงๆ แล้วคิดว่าเธอที่หลบอยู่ในห้องจะรอดไปได้อย่างนั้นเหรอ?

อีกอย่างเธอไม่คิดว่าน้องชายของเหยาชิงชิงคนนี้มาถึงที่นี่ จะมาเพื่อ ‘ช่วย’ พี่สาวจริงๆ พอรู้ว่าพี่สาวรู้จักกับไป๋ยิ่นหนิง เกรงว่าจะมาเพื่อข่มขู่เอาผลประโยชน์มากกว่า

“ขอแค่คุณยอมจ่ายเงิน ฉันคิดว่ามันคงไม่มีการปะทะกันเกิดขึ้นหรอกค่ะ”

หลินซินเหยียนพูดเยาะเย้ยออกมาเบาๆ เยาะเย้ยที่ทำไมโลกนี้ต้องมีคนอย่าง ตระกูลเหยาด้วย

ไป๋ยิ่นหนิงเองก็สีหน้าเคร่งขรึม เขามีแผนอยู่ในใจแล้ว เขาเหลือบตาขึ้นมามองหลินซินเหยียน “ผมไม่มีทางปล่อยให้คุณได้รับอันตรายใดๆ ในถิ่นของผมเด็ดขาด”

พูดจบ เขาก็บังคับรถเข็นออกไป เสี่ยวหลิวตามไปอย่างเงียบๆ แล้วแอบมองมาที่หลินซินเหยียน

เธอรู้สึกว่าไป๋ยิ่นหนิงนั้นทำดีกับหลินซินเหยียนมาก

เหยาปินพากลุ่มเพื่อนหน้าโง่สิบกว่าคนที่กินเที่ยวด้วยกันเป็นประจำมาถึงที่หน้าประตู เขาหาเหยาชิงชิงไม่เจอแล้ว พอรู้จากปากลูกผู้น้องว่าเหยาชิงชิงรู้จักกับไป๋ยิ่นหนิง เขาจึงยกพวกมาตามตัวกับไป๋ยิ่นหนิง

จากปัญหาเรื่องขาไป๋ยิ่นหนิงจึงไม่ค่อยได้ปรากฏต่อหน้าสาธารณชนสักเท่าไหร่ คนไป๋เฉิงต่างก็เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน รู้ว่ามีคนคนนี้อยู่ แต่มีน้อยคนที่จะเคยได้เจอ เหยาปินก็แค่เคยได้ยินชื่อของไป๋ยิ่นหนิงแต่ไม่เคยได้เจอหน้าเหมือนกัน

“เรียกไป๋ยิ่นหนิงออกมา ผมอยากถามว่าเขาเอาพี่สาวของผมไปซ่อนไว้ไหนแล้ว” เหยาปินนั่งอยู่ตรงข้างน้ำพุที่อยู่หน้าวิลล่าเขาคาบบุหรี่ไว้ในปากโดยมีนักเลงกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง

พอไป๋ยิ่นหนิงมาถึงหน้าประตูก็ได้ยินเสียงนั้นทันที สีหน้าเคร่งขรึม เขาบังคับรถเข็นมาที่หน้าประตู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังว่า “ผมนี่แหละไป๋ยิ่นหนิง”

เหยาปินที่เห็นไป๋ยิ่นหนิงนั่งอยู่บนรถเข็น ได้แต่กะพริบตา สับสนไปชั่วขณะ

“ฮ่าฮ่า...ที่แท้ไป๋ยิ่นหนิงก็เป็นคนขาเป๋นี้เอง โลกภายนอกล่ำลือกันว่าเขาเป็นคนที่เก่งกาจแค่ไหน แต่เขากลับเป็นแค่คนขาเป๋คนหนึ่งซะได้!” เหยาปินเอามือตบไปที่ต้นขาแล้วหัวเราะออกมาเสียงดัง

หลินซินเหยียนขมวดคิ้ว เธอตกใจกับความไร้เดียงสาของเหยาปิน

ไป๋ยิ่นหนิงสีหน้าเรียบเฉย เขามองดูเหยาปินที่หัวเราะอยู่ตรงนั้น ใบหน้านั่น เขารู้สึกคุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน

ทันใดนั้น เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเคยเจอใบหน้านี้จากที่ไหน ตอนที่ออกจากบ้านของเหยาชิงชิง เขาเคยเจอคนคนนี้ในลิฟต์ ตอนนั้นชายคนนี้ก็เคยล้อเลียนเรื่องขาของเขามาแล้ว เขาจำเรื่องนี้ได้ดี

วันนั้นเขาไปตามหา เหยาชิงชิงอย่างนั้นเหรอ?

“เกาหยวน พักนี้คุณทำงานไม่ได้เรื่องเข้าไปทุกทีแล้วนะ” เขาจำได้ว่าตอนนั้นเกาหยวนได้ส่งคนไปจับตาดูเหยาชิงชิง แต่เขาก็ไม่ได้ความคืบหน้าอะไรเลย

เกาหยวนเองก็ไม่กล้าออกความเห็นใดๆ ได้แต่ก้มหน้า เขาแค่ส่งคนไปเฝ้าอยู่หน้าหมู่บ้านเท่านั้น แล้วเขาจะไปรู้ได้ยังไงล่ะว่าเกิดอะไรขึ้นข้างในนั้นบ้าง?

ตอนนี้เหยาปินหยุดหัวเราะแล้ว “พี่สาวของผมอยู่ที่คุณรึเปล่า?”

“อยู่ที่ผมนี่แหละ” ไป๋ยิ่นหนิงยอมรับไปตามตรง ทำให้เหยาปินไม่รู้จะพูดอะไรต่อไปเลยดีกว่า

ตอนแรกเขาคิดว่าถ้าไป๋ยิ่นหนิงไม่ยอมรับ เขาก็จะใช้ความสัมพันธ์ในฐานะญาติของเหยาชิงชิงมาเป็นข้ออ้าง ถ้ายังไม่ยอมส่งคนออกมา เขาก็จะใช้สิ่งนี้เป็นเหตุผลมาแสวงหาผลประโยชน์สักหน่อย แต่ไป๋ยิ่นหนิงกลับมายอมรับไปแบบนี้ แล้วเขาจะเปิดปากเรียกร้องอะไรได้อีก?

“แล้ว พี่สาวของผมอยู่ไหน? ส่งเธอออกมานะ ผมจะพาเธอกลับไป แต่ถ้าคุณรู้สึกว่าพี่สาวของผมยังมีประโยชน์อยู่ละก็ ผมก็สามารถขายเธอให้คุณได้” เหยาปินพูดออกมาหน้าด้านๆ

เป้าหมายในการมาของเขาก็เพื่อเงิน ต้องรู้ว่าไป๋ยิ่นหนิงนั้นเป็นคนที่รวยมากแค่ไหน เป็นคนที่รวยที่สุดในไป๋เฉิงเลยนะ

สีหน้าของไป๋ยิ่นหนิงนั้นเคร่งขรึมและเย็นชา สองมือกำแน่นอยู่ที่ราวจับ เยี่ยม เยี่ยมมาก เยี่ยมมากจริงๆ คนเป็นๆ ทั้งคนเขากลับมาขายกันง่ายๆ แบบนี้เลยสินะ!

“ได้สิ” ไป๋ยิ่นหนิงตอบตกลง

เหยาปินดีอกดีใจ ไม่นึกเลยว่าไป๋ยิ่นหนิงจะตัดสินใจง่ายแบบนี้ หัวเราะด้วยความดีใจ “คนรวยนี่มันใจกว้างแบบนี้นี่เอง”

พวกนักเลงที่อยู่ด้านหลังเขาก็เห็นด้วยขึ้นเหมือนกัน

“บอกมา ว่าจะเอาเท่าไหร่?” ไป๋ยิ่นหนิงเก็บความรู้สึกไว้ แล้วพูดไปอย่างเรียบเฉย

เมื่อพูดถึงเรื่องเงิน เหยาปินก็จริงจังขึ้นมาทันที เขาเอามือถูคาง ใช้ความคิดไปครู่หนึ่ง “พี่สาวของผมหน้าตาก็ถือว่าใช้ได้ทำงานเก่ง ถ้าคุณอยากที่จะซื้อเธอ ถึงคุณจะไม่ได้ชอบเธอ แต่เธอก็ยังมีประโยชน์ เอาแบบนี้แล้วกัน ให้ผมล้านหนึ่งผมก็จะยอมขายเธอให้กับคุณ ถ้าคุณจ่ายเงินให้ผมแล้ว เธอก็จะกลายเป็นของคุณ”

ไป๋ยิ่นหนิงแสร้งทำเป็นไม่สบายใจ “คุณบอกว่าจะขายเธอให้ผม ก็ขายเลยอย่างนั้นเหรอ? คำพูดของคุณมันมีประโยชน์ด้วยเหรอ? เธอยังเป็นคนที่ยังมีชีวิตอยู่เลยนะ”

เหยาปินกลัวไป๋ยิ่นหนิงจะเปลี่ยนใจ จึงรีบพูดไปว่า “คุณไม่ต้องเป็นห่วง คำพูดของผมนั้นมีประโยชน์แน่นอน ในครอบครัวของผม คำพูดของผมถือเป็นคำขาด เธอก็แค่เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่ครอบครัวของผมเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น เลี้ยงดูเธอโตมาจนถึงป่านนี้ เธอก็ควรตอบแทนครอบครัวของเราแล้ว”