บทที่270แต่งงานแล้ว

“นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันครับเนี่ย?” ซูจ้านยิ้มออกมาอย่างคลุมเครือ

จงจิ่งห้าวรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าร่างกายของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมแขนเขากำลังเกร็งอย่างหนัก เหมือนกำลังอุ้มหินก้อนแข็งๆ อยู่ไม่มีผิด รู้ว่าเธอขี้อาย จงจิ่งห้าวไม่ได้สนใจซูจ้าน เขาหมุนตัวแล้วเดินเข้าห้องไป

“สองคนนี้ มีความสัมพันธ์ที่ดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?” ซูจ้านนั้นมองจนอึ้งไปเลย

ฉินยาหันมามองเขาแวบหนึ่ง แล้วเดินเข้าห้องไปโดยที่ไม่พูดอะไร ซูจ้านรีบตามไป “ยายาครับ……”

“หยุดเรียกได้แล้ว!” ฉินยาคำรามออกมาเบาๆ “คุณช่วยทำตัวให้มันสมเป็นผู้ใหญ่หน่อยได้มั้ย ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจบ้าง?”

“ได้ครับ” ซูจ้านกอดเธอไว้ “ถ้าคุณไม่ชอบอะไรก็บอกผมมา ผมจะยอมเปลี่ยนให้หมดเลยครับ”

มองดูสีหน้าที่จริงจังของซูจ้าน ฉินยาก็ชะงักไปแวบหนึ่ง

“เปลี่ยนจริงเหรอ?”

“จริงครับ” ซูจ้านตอบมาแบบไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เขามองเธอด้วยความจริงจังสุดๆ “เราแต่งงานกันเถอะครับ เรามาลองดู บางทีเราอาจจะเหมาะสมกันก็ได้นะครับ”

ฉินยาเงียบไปครู่หนึ่ง ได้แต่มองตรงมาที่ซูจ้าน จนผ่านไปสักพัก เธอถึงค่อยๆ เปิดปากออก “ค่ะ เรามาลองดูกัน”

ซูจ้านยิ้มออกมา แล้วกอดเธอแน่นยิ่งกว่าเดิม

ในคืนนั้น เจ้าของร้านที่รับปากว่าจะเอาไข่มุกมาส่งนั้น ก็ได้เอาไข่มุกมาส่งตามที่นัดไว้ มีทั้งหมดสองแบบ แบบหนึ่งนั้นมีขนาดเท่าเม็ดถั่ว ส่วนอีกแบบก็ใหญ่เท่าเม็ดถั่วเขียว ทั้งหมดแปดร้อยเม็ด ทุกเม็ดสีสวยเงางาม

ถึงแม้เจ้าของร้านคนนี้จะอยากได้กำไรจากมันบ้างนิดหน่อยก็ตาม แต่คุณภาพของสินค้าก็ถือว่าใช้ได้ หลังจากที่หลินซินเหยียนรับของและจ่ายค่าไข่มุกไปแล้ว เธอยังจ่ายค่าขนส่งให้เจ้าของร้านอีกส่วนหนึ่ง เขาซื่อสัตย์ หลินซินเหยียนก็ยินดีที่จะจ่ายเพิ่มให้เขาอีกหน่อย

เธอหิ้วไข่มุกเข้าห้อง หลินซินเหยียนก็เริ่มเย็บชุดทันที เนื่องจากเวลาที่เหลือให้เธอมันไม่มาก

ผ้าลายลูกไม้ที่เธอซื้อมานั้น เอามาใช้เวลาติดผม ไข่มุกก็เอามาเย็บไว้ที่ขอบๆ เพราะในการออกแบบของเธอ เวลนั้นลากยาวพื้น ใช้ความยาวหกเมตร มีไข่มุกห้อยอยู่ข้างๆ หนึ่งเพื่อความสวยงาม สองเพื่อเวลาลากพื้นแล้วเวลจะไม่พันกัน

หลังกินข้าวเย็นเสร็จ จงจิ่งห้าวก็พาเด็กสองคนไปเล่น เธอกำลังตัดเย็บชุดอยู่ เด็กทั้งสองนอนแล้ว เขาก็ไปอาบน้ำ ตอนออกมาเธอยังนั่งเย็บอยู่บนโซฟาอยู่เลย

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้วอย่างแรง “ผมจ่ายเงิน คุณอยากซื้อแบบไหนให้เธอก็ได้”

กว่าจะติดไข่มุกตั้งหลายร้อยเม็ดขึ้นไปได้ คงเหนื่อยแย่เลย

หลินซินเหยียนส่ายหน้า “มันเป็นน้ำใจจากฉัน ไม่เกี่ยวกับเงินทองหรอกค่ะ”

อีกอย่าง นี่คืองานของเธอ เธอไม่รู้สึกเหนื่อยเลย

ขอแค่เธอมีเวลา เธอก็จะตัดเย็บให้ลูกค้าด้วยตนเอง บางทีที่ยุ่ง ก็ต้องไหว้วานอาจารย์ให้ช่วยเย็บแทน

จงจิ่งห้าวเดินเข้ามาอยากจะนั่งลงข้างๆ เธอ พอย่อตัวลงมาจะนั่ง ก็ถูกหลินซินเหยียนใช้แรงผลักออก ตอนที่ทำงานเธอค่อนข้างที่จะเข้มงวด ตอนที่พูดใบหน้าก็ไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิด “นั่งไม่ได้ค่ะ คุณไปนอนกับเด็กๆ นะคะ”

จงจิ่งห้าว “……”

มองดูใบหน้าของหลินซินเหยียน จงจิ่งเหยียนก็ต้องกลืนคำพูดที่วนอยู่ตรงปลายลิ้นลงคอไป ได้แต่ปีนขึ้นเตียงไปนอนกอดลูกสาว

เขาคิดในใจ เขาคงเป็นสามีที่น่าสงสารที่สุดในโลกแล้วมั้ง

มีลูกสองคนแล้ว แต่เคยมีอะไรกับภรรยาแค่ครั้งเดียว แถมยังเป็นช่วงที่ไม่ค่อยมีสติอีก แม้แต่ความทรงจำยังเลือนรางเลย

หลินซินเหยียนเงยหน้าขึ้นมามองจงจิ่งห้าวที่เงียบไปแล้ว เธอก็สามารถทำงานอย่างตั้งใจได้แล้ว

ท้องฟ้ายิ่งดึกยิ่งมืด หลินซินเหยียนไม่รู้ตัวเลยว่านอนหลับไปตอนไหน ในความง่วงงุนนั้น เธอก็รู้สึกเหมือนมีคนมาขยับตัวเธอ แต่ก็ลืมตาไม่ขึ้น ไม่นาน เธอก็รู้สึกว่าตัวเองได้นอนลงบนที่นอนที่แสนนุ่มนวล

เธอขยับเนื้อขยับตัว พอหาท่าทางสบายได้เธอก็นอนต่อ