บทที่292 มีผู้หญิงคนนึงมาหาคุณ

หลิวเฟยเฟยใส่เสื้อกันหนาวDown jacketสีขาว กางเกงยีนส์สีน้ำเงิน รองเท้าบูทสั้นสีดำ ผมเงาดกดำทิ้งตัวไว้ ดูแล้วยังสาวยังใสเหมือนเมื่อก่อนอยู่เลย

ตอนนั้นเธอบอกไปก็ไปเฉยเลย แม้แต่คำพูดก็ไม่ได้ทิ้งไว้สักคำ เขาวิ่งตามเธอไปที่สนามบิน ไปถามหาสาเหตุที่เลิกกับเขา แค่หน้าเธอก็ยังไม่ให้เขาได้เจอเลย

หายไปทีเดียวเป็นสิบปีเลย

ซูจ้านเคยคาดการณ์ ถ้าเจอเธออีกครั้งเขาจะต้องเค้นถามเธออย่างควบคุมตัวเองไม่ได้แน่นอน ทำไมตอนนั้นถึงจากไปอย่างเด็ดขาดขนาดนั้น

ทำไม แม้แต่สาเหตุที่เลิกก็ยังไม่บอกเขา

แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเจอหน้าเธออีกครั้ง เขาจะสงบขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะเวลาทำให้จืดจางแล้ว

เขาดึงสายตากลับอย่างเย็นชา และเปิดประตูรถ

ท่านย่าชายตามองหลิวเฟยเฟยทีนึงเหมือนมองไม่เห็น จากนั้นได้กุมมือของฉินยาไว้ “เราไปกันเถอะ”

ฉินยารู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่พูดยาก เธอมองไปที่ซูจ้าน กำลังอยากจะเปิดปากถาม ก็ถูกซูจ้านพูดขัดจังหวะก่อน “แค่คนไม่สำคัญเฉยๆ เราเข้าไปกันเถอะ”

“ซูจ้าน คุณโกรธฉันอยู่เหรอคะ?” หลิวเฟยเฟยมองซูจ้าน

ซูจ้านยิ้มทีนึง รอยยิ้มของเขาเย็นชายิ่งกว่าสายลมของฤดูหนาว

ฉินยาที่ยืนอยู่ข้างกายเขารู้สึกได้ถึงความโกรธของเขาในนาทีนี้อย่างชัดเจน

มือสองข้างสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ท่านย่าเห็นแล้วได้จูงมือเธอไว้ “ผู้หญิงคนนี้เป็นแฟนเก่าของซูจ้าน เลิกกันไปตั้งนานแล้ว”

ฉินยามองไปที่หลิวเฟยเฟย ผู้หญิงคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับซูจ้านจริงๆด้วย เพราะฉะนั้น อารมณ์ของซูจ้านถึงได้แปรปรวน พอรู้สถานะของผู้หญิงคนนี้แล้ว เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างไร้สาเหตุ

ท่านย่ามองหลิวเฟยเฟยด้วยหางตาอย่างเย็นชา “อารมณ์เสียแต่เช้าจริงๆ เสี่ยวยา ไป เราเข้าไปข้างในกัน”

ท่านย่าดึงซูจ้าน “หลานก็ไปด้วย”

เดิมทีซูจ้านก็ไม่อยากจะอะไรกับผู้หญิงคนนี้อยู่แล้ว สิบปี เขาหมดรักเธอไปตั้งนานแล้ว จะมีก็แต่ความเจ็บใจของตอนนั้นเฉยๆ

หลิวเฟยเฟยกัดริมฝีปากไว้ “ซูจ้าน ตอนนั้นที่ฉันจากไปเพราะมีความลำบากใจ……”

“เธอกับซูจ้านเลิกกันไปแล้ว ตอนนี้ซูจ้านเองก็แต่งงานแล้ว กรุณาอย่ามารบกวนเขาอีก ฉันว่าคุณหลิวก็คงไม่อยากเป็นผู้หญิงที่ไม่มีศีลธรรม เป็นมือที่สามของคนอื่นหรอกมั้ง” ท่านย่าพูดขัดจังหวะหลิวเฟยเฟย

“คุณย่า หนู……”

“อย่าเรียกฉันว่าย่า ฉันรับไว้ไม่ไหว” ท่าทีของท่านย่าชัดเจนมาก เธอยอมรับแค่ฉินยาคนเดียว

ตอนนั้นผู้หญิงคนนี้ทำให้ซูจ้านล้มแล้วลุกขึ้นมาไม่ได้เป็นเวลานาน เดินออกมาจากปมของการอกหักไม่ได้ ตอนนี้กลับมาอยากมาคืนดี?

ไม่มีทาง!

ซูจ้านแต่งงานกับใคร ก็ไม่มีทางแต่งกับเธอ!

“ซูจ้าน……”

“สิบปีก่อรเราก็เลิกกันไปแล้ว ตอนนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก เรื่องของเมื่อก่อนผมไม่อยากถาม และไม่อยากเอ่ยขึ้นมาอีก” ซูจ้านจับมือฉินยาไว้ “เราไปกันเถอะ”

หลิวเฟยเฟยขมวดคิ้ว เธอเคยสอบถามมาว่าซูจ้านไม่ได้แต่งงาน อีกอย่างหลายปีมานี้ ข้างกายเธอแม้แต่แฟนเป็นตัวเป็นตัวก็ยังไม่มีเลย เป็นไปได้ยังไงที่จู่ๆข้างกายจะมีผู้หญิงโผล่มาคนนึง แถมยังแต่งงานแล้วด้วย?

ไม่ว่าซูจ้านจะแต่งงานแล้วหรือยัง ครั้งนี้ เธอก็จะไขว่คว้าผู้ชายคนนี้ไว้

เธอเลือกผิดมาแล้วครั้งนึง จะสูญเสียไปอีกครั้งไม่ได้!

เธอเพิ่งกลับประเทศได้ไม่นาน เดิมทีคืออยากมาเลือกเฟอร์นิเจอร์สักหน่อย แต่ว่า ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะเลือกแล้ว จึงได้หันหลังจากไป

หลังจากที่หลิวเฟยเฟยปรากฏตัว บรรยากาศของพวกเขาสามคนก็เปลี่ยนไป ฉินยาสามารถรู้สึกได้ว่าซูจ้านกลายมาเป็นเงียบสงบลง ตอนที่ขอความเห็นจากเขา เขามักจะใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวและใช้คำว่า “อะไรที่คุณชอบล้วนดีหมดเลย” มาตบตาเธอ

ฉินยาหลุบตาลง “ฉันว่าไม่ต้องซื้อแล้วมั้งคะ ฉันอยากไปดูที่ร้านเสื้อผ้าหน่อย ฉันจากมานานขนาดนี้ ไม่รู้ตอนนี้ที่ร้านเป็นยังไงบ้าง”

“ไหนๆมาก็มาแล้ว ซื้อไปเถอะ” ท่านย่าดึงฉินยาไว้

ฉินยามองหน้าซูจ้าน “ถ้าหัวใจไม่อยู่ ซื้อเฟอร์นิเจอร์ที่แพงแค่ไหน ตกแต่งบ้านได้อบอุ่นมากแค่ไหนก็มัดใจคนไม่ได้หรอกค่ะ”

ซูจ้านเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาใสสะอาดของฉินยา ในใจอึ้งเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้แต่งงานกับเขา ไม่ได้ร้องขออะไรเลย สามารถบอกได้ว่าเขาเป็นฝ่ายบังคับหลอกล่อให้เธอแต่ฃงานกับเขาเอง

เขาไม่ควรละเลยความรู้สึกของเธอ หลังจากได้ที่เจอหลิวเฟยเฟย

ลูกกระเดือกของเขาเคลื่อนไหวขึ้นลง พร้อมอธิบาย “เธอเป็นรักแรกของผม ตอนนั้นเราต่างก็รักอีกฝ่ายมาก ต่อมาได้เลิกรากันไป ตอนนี้เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ที่อารมณ์ผมแปรปรวนเพราะเธอ ไม่ใช่เพราะผมยังรักเธอ แต่เพราะผมทึ่งกับการเจอกันแบบนี้ เพราะยังไงซะมันก็สิบปีแล้ว”