บทที่320เขาทำร้ายคุณเหรอ

จงจิ่งห้าวเหลือบขึ้นมามองหญิงสาวที่นั่งกินข้าวอยู่หน้าเธอ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วอย่างแรง ไม่ใช่เพราะหลินกั๋วอันตายแล้ว แต่เพราะเขาคิดว่า เรื่องนี้จวงจื่อจิ่นต้องมีส่วนเกี่ยวข้องด้วยแน่นอน

ตั้งแต่ที่เธอตัดสินใจกลับมาอยู่กับหลินกั๋วอันอีกครั้ง เขาก็รู้สึกแล้วว่าเรื่องนี้มันมีอะไรที่ไม่ชอบมาพากล แล้วก็เป็นแบบนั้นจริงๆ ปีนี้ยังไม่ทันผ่านไปเลย หลินกั๋วอันก็ตายไปซะแล้ว

เขาเดินไปตรงหน้าต่าง มั่นใจแล้วว่าหลินซินเหยียนจะไม่ได้ยินแล้ว ถึงได้พูดออกมา “เขาตายอยู่ที่ไหน?”

“ที่บ้าน ตอนนี้ผมอยู่ในที่เกิดเหตุแล้ว ตอนที่ผมได้รับข่าวนี้ ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน ไม่เจ็บไม่ป่วย อยู่ๆ ก็ตายไปเลยหรือว่าจะเป็นกรรมตามสนอง?” เสิ่นเผยซวนพูด

จงจิ่งห้าวนั้นไม่เชื่อเรื่องไสยยาศาสตร์

นี่เป็นโลกแห่งความเป็นจริง

“ผมจะไปเดี๋ยวนี้” ถ้ามันไม่ได้เกี่ยวกับหลินซินเหยียน เขาก็ไม่มีทางสอดมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้แน่นอน

ต่อให้เป็นหลินกั๋วอันเขาก็คงไม่เข้าไปยุ่ง ตอนนี้เขากลัวว่ามันจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับจวงจื่อจิ่น

หลินซินเหยียนกับจวงจื่อจิ่นใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันมาหลายปี มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้ง ถึงแม้ครั้งนี้จวงจื่อจิ่นจะกลับไปคืนดีกับหลินกั๋วอันโดยที่ไม่สนคำเตือนจากหลินซินเหยียนเลยก็ตาม แต่เขาก็ดูออก ว่าหลินซินเหยียนนั้นยังคงเป็นห่วงเธอมาก

ถ้าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องก็ดีไป แต่ถ้ามี……เขาวางสาย เดินเข้าไปในห้องอาหาร หลินซินเหยียนก้มหน้าก้มตา ไม่มองเขา

ผมเป็นเส้นๆ ย้อยลงมา จงจิ่งห้าวจับพวกมันขึ้นมาพาดไว้ที่หูของเธอ แล้วพูดเบาๆ ว่า “ผมมีธุระต้องออกไปทำแปบหนึ่งนะครับ”

หลินซินเหยียนตอบอืมคำหนึ่ง

“วันนี้ในบ้านไม่มีคน หลังกินข้าวเสร็จ ก็กลับขึ้นไปนอนข้างบนอีกรอบนะครับ” เขาพูดกับเธอด้วยความอ่อนโยน

หลินซินเหยียนพยักหน้า แล้วถามไปคำหนึ่งว่า “คุณจะไปที่บริษัทเหรอคะ?”

จงจิ่งห้าวไตร่ตรองไปแปบหนึ่ง แล้วพูดโกหกไปว่า “ที่ร้านของเสิ่งเผยซวนกับซูจ้านเรียกผมไปครับ”

“อ๋อ อย่าดื่มเหล้านะคะ มันไม่ดีต่อสุขภาพ” เธอพูดด้วยความเป็นห่วง

จงจิ่งห้าวรู้สึกอึ้งอยู่ในใจ ไม่นาน แววตาของเขาก็เผยรอยยิ้มออกมา เขาจูบลงบนหน้าผากของเธอ “รอผมอยู่ที่บ้านดีๆ นะครับ”

หลินซินเหยียนผลักเขาทีหนึ่ง “รีบไปเถอะค่ะ อย่าให้พวกเขารอเลย”

จงจิ่งห้าวตอบอืม หยิบเสื้อโค้ทจากราวแขวนตรงทางเข้าห้องรับแขก แล้วเดินออกไป

หลังจากที่จงจิ่งห้าวออกไปไม่นาน ป้าหยูก็เดินเข้ามา

เธอถอดเสื้อกันหนาวที่มีน้ำแข็งเกาะออก เดินเข้ามา พอเห็นหลินซินเหยียนยังนั่งอยู่ในห้องอาหาร ไม่รู้ว่าเสื้อกันหนาวของหลินซินเหยียนเลิกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ จึงเผยให้เห็นรอยช้ำสีม่วงที่อยู่ตรงเอว

ป้าหยูนึกว่าตัวเองตาฝาด จึงเดินเข้ามา ก้มลงมามองที่เอวของเธอ

จ้องมองอย่างละเอียด มันเป็นรอยช้ำสีม่วงจริงๆ ด้วย เธอเบิ่งตาโต “เอวของคุณ……”

หลินซินเหยียนรีบดึงเสื้อกันหนาวลง เห็นได้ชัดว่าเธอค่อนข้างแตกตื่น

“คุณชายเขารุนแรงเหรอคะ? เขาทำร้ายคุณเหรอคะ?” ป้าหยูเบิ่งตาโตด้วยความแปลกใจ ถ้าไม่ใช่เพราะถูกจงจิ่งห้าวทำร้าย แล้วรอยฟกช้ำบนตัวเธอจะมาจากไหน?

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ทันระวังไปกระแทกโดนค่ะ” ดึงเสื้ออย่างแตกตื่น

ป้าหยูยังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ “คุณไปกระแทกโดนเอวได้ยังไงคะ?”

หลินซินเหยียนก้มหน้าลง ผมยาวๆ ปิดใบหน้าที่แดงก่ำเอาไว้ “ฉันลื่นล้มตอนอาบน้ำ จนกระแทกโดนค่ะ คือว่า ฉันขึ้นไปข้างบนก่อนนะคะ”

เธอลุกขึ้นแล้วออกจากห้องอาหารราวกับหนีอะไรอยู่ กลัวแต่ว่าป้าหยูจะถามเจออะไรเข้า

ป้าหยูเห็นว่าซุปในถ้วยยังไม่หมด จึงได้ตะโกนไปว่า “คุณกินอิ่มแล้วเหรอ? ซุปยังไม่หมดเลยนะ”

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ”

หลินซินเหยียนหน้าก็ไม่หันวิ่งกลับห้องแล้วปิดประตูลง เธอหายใจอย่างหนักหน่วง เดินเข้าไปในห้องน้ำ เปิดเสื้อกันหนาวออก มองไปที่เอวของตัวเองผ่านทางกระจก ถึงได้เห็นรอยช้ำที่เอวของตัวเอง เธอถูกจงจิ่งห้าวยันไว้ที่ขอบของอ่างอาบน้ำ ถึงว่าล่ะทำไมเธอถึงได้รู้สึกว่าเจ็บขนาดนั้น