บทที่322 อย่าหลุดปากล่ะ

ตอนนี้ทำได้เพียงปิดบังหลินซินเหยียนไว้

“ถ้ามีอะไรคืบหน้า รายงานฉันได้ตลอด”จงจิ่งห้าวมองดูเวลาครู่หนึ่ง “ฉันขอตัวก่อน”

เสิ่นเผยซวนตอบโอเค

เดินถึงหน้าประตูจงจิ่งห้าวก็หยุดฝีเท้าลง

“นายตัวคนเดียว คืนนี้มากินมื้อส่งท้ายปีเก่าที่บ้านสิ”

เสิ่นเผยซวนไม่ใช่คนเมืองB คนในครอบครัวก็ไม่อยู่ที่นี่ คืนข้ามปีเขาไม่อยู่บ้านฉลองปีใหม่ พวกเขาสามคนก็จะนัดเจอกันข้างนอก ปีนี้ไม่เหมือนเดิม ซูจ้านแต่งงานแล้ว มีครอบครัวเป็นของตนเองแล้ว เขาก็มีหลินซินเหยียนและลูกสองคน คืนส่งท้ายปีเก่าออกไปไหนไม่ได้แน่นอน เห็นชัดว่าเสิ่นเผยซวนรู้สึกอ้างว้างโดดเดี่ยว

“ได้”

เสิ่นเผยซวนยิ้ม “ฉันคิดว่าพวกนายมีครอบครัวแล้ว จะลืมฉันไปแล้วซะอีก”

จงจิ่งห้าวพูดเตือนเขาประโยคหนึ่ง “อย่าหลุดปากล่ะ”

“ฉันรู้แล้วน่า”

จงจิ่งห้าวเดินออกจากวิลล่า ด้านนอกหิมะตกหนักลงมาเรื่อยๆ เสื้อคลุมสีเทาปลิวไปตามลมหนาว หิมะค่อยๆร่วงลงมา ตกลงบนเส้นผมของเขา เขากดปุ่มปลดล็อกที่กุญแจรถ ไฟรถยนต์กะพริบออกมาครู่หนึ่ง เขาเปิดประตูรถและเข้าไปนั่ง

เปิดกระจกรถลงมองดูวิลล่าที่ใกล้จะถูกหิมะปกคลุมจนหมดครู่หนึ่ง แล้วดึงสายตากลับมา สตาร์ทรถขับออกไป

รถยนต์จอดลงที่ตระกูลจง ชายคาบ้านแขวนไว้ด้วยโคมแดง ในค่ำคืนหิมะขาวโพลน สว่างแพรวพราวเป็นพิเศษ

เขาเดินเข้าประตู เห็นเด็กสองคนกำลังแขวน‘ประทัด, ปลา…’ของตกแต่งวันปีใหม่ต่างๆนาๆ พวกเขารู้สึกสนุกสนาน เลยตื่นเต้นดีใจมาก

จงฉีเฟิงและเฉิงยู่ซิ่วตามประกบ กลัวพวกเขาไม่ระวังหกล้มขึ้นมา

ป้าหยูเดินเข้ามารับเสื้อคลุมที่เขาถอดออก

“เธอล่ะ?” จงจิ่งห้าวถาม

“อยู่ในห้องค่ะ” ป้าหยูตอบ

“นอนกลางวันหรอ?” จงจิ่งห้าวถามอีก

ป้าหยูส่ายหน้า “ออกไปช้อปปิ้งค่ะ” เธอพูดอวด “แล้วยังซื้อเสื้อให้ป้าด้วยนะคะ ป้าไม่เคยเจอผู้หญิงที่ดีขนาดนี้มาก่อนเลย”

พูดถึงประโยคหลังป้าหยูก็สะอื้นขึ้นมา

ตลอดชีวิตของเธอไม่ได้แต่งงาน ไม่มีลูก แม้ว่าจงจิ่งห้าวจะดีกับเธอ ให้เงินเธอมากมาย แต่ว่า ไม่เคยมีใครซื้อของให้เธอมาก่อน

จงจิ่งห้าวตบบ่าเขาเบาๆ “ผมขึ้นไปดูเธอหน่อย”

ป้าหยูพูดอย่างยิ้มหวาน “รีบขึ้นไปเถอะค่ะ”

ชั้นบน หลินซินเหยียนนั่งอยู่ตรงหน้าต่างเบย์ กอดหมอนอิงไว้ในอ้อมแขน สองมือเท้าคางมองหิมะที่ตกลงมาเรื่อยๆด้านนอก

แม้แต่ประตูห้องถูกเปิดออกเธอก็ไม่รับรู้ถึงสิ่งใด

จงจิ่งห้าวเดินเข้าไป มือวางลงบนบ่าของเธอ “คิดอะไรอยู่?”

หลินซินเหยียนเงยหน้าขึ้น ขณะนั้น จงจิ่งห้าวเห็นขอบตาเธอแดงๆ เอื้อมมือไปลูบแก้มของเธอ “เป็นอะไร?”

“ฉันคิดถึงคุณแม่”หลินซินเหยียนโอบเอวของเขา จริงๆแล้วเธออยากไปดูเขาที่ตระกูลหลิน แต่ว่า ก็กลัวจะทะเลาะกัน

พวกเธอฉลองปีใหม่ด้วยกันมาโดยตลอด นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอไม่ได้ฉลองด้วยกัน เธอรู้สึกเสียใจ

“ถ้างั้น ให้ฉันส่งคนไปรับเธอมามั้ย?” จงจิ่งห้าวลองถามดู

หลินซินเหยียนส่ายหัว “ช่างเถอะ ฉันกลัวว่าเราจะทะเลาะกันอีก จริงๆแล้วฉันแค่คิดไม่ออก หลินกั๋วอันเป็นคนเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง เค้าน่าจะรู้”

“เลิกคิดได้แล้ว เปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยมั้ย อีกสักพักพวกเราก็จะไปกินมื้อส่งท้ายปีเก่ากันแล้ว” จงจิ่งห้าวตั้งใจดึงความสนใจเธอไปที่อื่น

“จริงสิ ฉันซื้อเสื้อผ้าให้คุณ คุณลองสวมดูว่าใส่ได้รึเปล่า” เธอปล่อยจงจิ่งห้าว สวมรองเท้าสลิปเปอร์ แล้วเปิดถุงที่วางอยู่บนเตียงออก หยิบสูทที่อยู่ข้างในออกมา “ฉันเห็นว่ามันเหมาะกับคุณ เลยซื้อมา”

เสื้อผ้าของจงจิ่งห้าวล้วนแต่สั่งทำมาจากต่างประเทศ 1ปี4ฤดู เขาไม่จำเป็นต้องไปซื้อเสื้อผ้าในห้าง ที่นั่นมีไซส์ของเขา ทุกฤดูจะส่งมา

เขาเดินเข้ามา หลินซินเหยียนก็คึกคักดีใจ “คุณลองสวมดูได้มั้ย?”

จงจิ่งห้าวตอบอืมอย่างให้เกียรติ

หลินซินเหยียนถอดเสื้อบนตัวเขาออก แล้วสวมชุดที่เธอซื้อให้เข้าไป พอดีตัวมาก จริงๆแล้วเธอเองก็ไม่รู้ว่าจงจิ่งห้าวสวมไซส์อะไร แต่ในฐานะดีไซเนอร์คนหนึ่ง เลยค่อนข้างเข้าใจโครงสร้างร่างกายของมนุษย์ แค่เห็นส่วนสูงกับน้ำหนักโดยประมาณของคนคนหนึ่ง ก็สามารถรู้แล้ว ว่าสวมเสื้อผ้าไซส์อะไรถึงจะเหมาะสม