บทที่325 มาอยู่ในมือคุณได้ยังไง

หลินซินเหยียนวิ่งหนีไปตอนที่‘ท้องฟ้าเต็มไปด้วยประกายไฟ’ นี่เป็นปีที่ไม่ธรรมดา เกิดเรื่องราวมากมาย แต่ละเรื่องล้วนเกินความคาดหมายของเธอ ปีนี้ จะโชคดี หรือว่าโชคร้าย เต็มไปด้วยเรื่องไม่คาดคิด เต็มไปด้วย---เซอร์ไพรส์!

เธอจับมือเด็กทั้งสองคน ยืมท่ามกลางท้องฟ้าสีขาว เงยหน้ามองความงดงามบนฟ้า

เสื้อโค้ทของจงจิ่งห้าวติดเต็มไปด้วยหิมะ เขายืนอยู่ตรงนั้น มองเงาของทั้งสามคนที่อยู่ไม่ไกล เงาใหญ่หนึ่งเงาเล็กสอง

ปีนี้ สำหรับเขา ทำไมจะไม่พิเศษล่ะ?

ทำไมจะไม่---เซอร์ไพรส์?!

คืนสิ้นปีก็ต้องเคาน์ดาวน์ พวกเขาเล่นด้านนอกอยู่นานถึงจะกลับบ้าน ผลักเปิดประตูบ้าน ไอความร้อนก็แผ่ออกมา จงฉีเฟิงกับเฉิงยู่ซิ่วนั่งดูทีวีบนโซฟา ในทีวีออกอากาศเกี่ยวกับปาร์ตี้ฉลองวันตรุษจีน ป้าหยูกับคนใช้อีกคนเตรียมผลไม้และผลไม้อบแห้งมาเยอะแยะ วางจนเต็มโต๊ะ

ไม่รู้ว่าเล่นกันนานเกินไปหรือเปล่า มื้อค่ำย่อยไปหมดแล้ว พอเด็กทั้งสองคนกลับถึงบ้าน ก็กินอีกรอบ แถมยังดูทีวีไปด้วย

เวลาเที่ยงคืน เสียงเคาะระฆังปีใหม่ดังขึ้น

เข้าปีใหม่แล้ว

เด็กทั้งสองคนตื่นเต้นดีใจมากจนไม่ยอมนอน สุดท้ายวันที่สองก็ตื่นไม่ไหว

เพราะงั้นวันที่หนึ่งของปีใหม่ เด็กทั้งสองคนอยู่บนเตียงผ่านไป

ต้นปีวันที่สองเป็นวันเกิดของหลินซินเหยียน

หลินซีเฉินซื้อเค้กก้อนใหญ่มหึมาก้อนหนึ่งให้เธอ

ตั้งแต่เกิดเด็กทั้งสองคนออกมา หลินซินเหยียนก็ไม่เคยฉลองวันเกิดเลย เธอผ่านความเจ็บปวดจากการคลอดลูกมา เข้าใจดี ว่าวันเกิดเธอ เป็นวันที่ยากลำบากของมารดา

ดังนั้นที่ผ่านมาทุกปีที่ฉลองวันเกิด เธอจะไม่ซื้อเค้ก ไม่ไปเตือนใคร เพียงแค่ซื้อของขวัญสักชิ้นให้จวงจื่อจิ่นเท่านั้น

เธอคิดไม่ถึงเลยว่า หลินซีเฉินจะซื้อเค้กก้อนใหญ่ขนาดนี้ให้เธอ มี8ชั้นเต็มๆ ชั้นบนสุดเป็นตุ๊กตาสวมชุดแต่งงาน

ไม่ผิดหรอก เป็นตุ๊กตาสวมชุดแต่งงาน นี่มันไม่เหมือนเค้กวันเกิดเลย เหมือนกับเค้กแต่งงานมากกว่า

“สวยมั้ยครับ?”หลินซีเฉินถาม

หลินซินเหยียนพยักหน้า “สวยจ้า แต่ว่าแปลกๆนิดหน่อย”

หลินซีเฉินชี้ไปยังตุ๊กตาที่อยู่บนสุด “หม่ามี๊ว่าเธอดูแปลกหรอ?”

ไม่รอให้หลินซินเหยียนตอบว่าใช่ เขาก็อธิบายขึ้นมาก่อน “หม่ามี๊เป็นดีไซเนอร์ ออกแบบชุดแต่งงานให้คนอื่นมาตั้งมากมาย แต่ว่าตัวเองกลับไม่เคยได้สวม ผมอยากให้หม่ามี๊ได้สวมสักครั้ง ผมคิดว่า ถ้าหม่ามี๊สวมจะต้องสวยที่สุดแน่ๆ”

หลินซินเหยียนไม่เคยสวมชุดแต่งงานมาก่อน หลินซีเฉินได้ยินมาจากจวงจื่อจิ่น

มีครั้งหนึ่ง หลินซินเหยียนออกแบบชุดแต่งงานชุดหนึ่งให้กับลูกค้าคนหนึ่ง สวยมากๆ หลินซีเฉินพูดออกมาว่า “หม่ามี๊สวมจะต้องสวยกว่าแน่ๆครับ”

จวงจื่อจิ่นยืนหน้าเศร้าอยู่ข้างๆ

หลินซีเฉินถามแบบเลี่ยงๆ ถึงรู้ว่า ที่แท้หลินซินเหยียนแต่งงาน แม้แต่ชุดเจ้าสาวก็ไม่ได้สวม

ในใจอดนึกดูถูกจงจิ่งห้าวไม่ไหว ไอ้คนขี้งก!

จงจิ่งห้าวยืนรับโทรศัพท์ที่ริมหน้าต่าง เป็นเสิ่นเผยซวนที่โทรมา ผลออกมาแล้ว หลินกั๋วอันไม่ได้เสียชีวิตอย่างกะทันหัน แต่ว่าถูกวางยาพิษ ในอาหารมีสารไนไตรท์

“จากคำบอกเล่าของคนใช้ จวงจื่อจิ่นทำอาหารให้หลินกั๋วอันด้วยตัวเองสามมื้อในหนึ่งวัน เธอมีโอกาส และมีแรงจูงใจ ตอนนี้จวงจื่อจิ่นถูกคุมขังไว้อย่างเป็นทางการ รอถูกตรวจสอบ”

สายตาของจงจิ่งห้าวมองกลับมา มองภาพภายในห้องรับแขก นัยน์ตาเคร่งขรึม

“ฉันที่เป็นตำรวจคดีอาญา สำหรับเรื่องแบบนี้ จะทำส่งเดชไม่ได้ แน่นอน ฉันรู้สถานะของเธอ ที่พอจะทำได้ก็คือ พยายามทำให้กลายเป็นฆ่าโดยไม่เจตนา อีกอย่างมีฉันอยู่ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอลำบากหรอก หลินกั๋วอันถึงจะผิดก็จริง เธอทำแบบนี้มันผิดกฎหมาย ทางพี่สะใภ้…”

ตั้งใจฆ่าคนกับฆ่าคนโดยไม่เจตนา ความผิดห่างกันมาก

“ปิดเงียบไว้ก่อน”เขายังคิดไม่ออกว่าจะบอกหลินซินเหยียนยังไง ตอนนี้พวกเขามีความสุขกันขนาดนี้ เขาไม่อยากไปรบกวน

ยิ่งไม่อยากไปทำลายบรรยากาศ

“ฉันเข้าใจแล้ว”เสิ่นเผยซวนกล่าว

จงจิ่งห้าววางสายโทรศัพท์ แล้วเดินเข้ามา

เมื่อกี้เขาได้ยินที่หลินซีเฉินพูด สายตาเลยหยุดอยู่ที่ตุ๊กตาตัวนั้น

“แด๊ดดี้”

“อื้ม?”