บทที่372 คำพูดที่ซ้อนคำพูดอีกที

เมื่อเหวินชิงเข้ามาในบ้าน หลี่จิ้งก็ช่วยเอาสลิปเปอร์มาให้เขาเปลี่ยน

เหวินชิงยืนนิ่งไม่ขยับ ก่อนจะเอ่ยปากถาม " วันนี้เกิดอะไรขึ้น "

" เข้ามาก่อนเถอะ " นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะพูดคำสองคำแล้วรู้เรื่อง หลี่จิ้งวางสลิปเปอร์ลงไว้ข้างๆเท้าเขา

เหวินชิงถอนให้ใจเฮือกหนึ่ง เขาอยากจะรู้นักว่าหล่อนจะอธิบายมันอย่างไร

กะอีกแค่นัดหลินซินเหยียนกินข้าวมื้อนึงมันจะไปยากอะไรนักหนา

เรื่องง่ายๆแค่นี้ก็ทำไม่ได้งั้นเหรอ

เขาใส่รองเท้าสลิปเปอร์แล้วเดินเข้ามา นั่งลงบนโซฟา" พูดสิ ว่าเรื่องเป็นยังไง "

หลี่จิ้งก็นั่งลงตำแหน่งถัดไป หล่อนคิดมานานแล้ว ตั้งแต่กลับมาจากร้านเสื้อผ้า หล่อนก็คิดมาตลอดว่าจะคุยเรื่องนี้กับเหวินชิงยังไง

แต่พอถึงเวลาต้องพูดจริงๆ หล่อนก็ไม่รู้ว่าจะเปิดปากด้วยเรื่องอะไรก่อน

" เธอก็พูดสักทีสิ "เหวินชิงเริ่มจะไม่สบอารมณ์

" ฉันว่าเด็กๆก็ดีอยู่แล้ว ก็เลยทนไม่ได้... " กว่าหลี่จิ้งจะพูดออกมาแต่ละคำ

เส้นเลือดตรงขมับของเหวินชิงก็ผุดขึ้นมา ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงกดต่ำลง " เพราะงั้นเธอก็เลยไม่นัดหล่อนออกมางั้นเหรอ "

หลี่จิ้งมองไปที่เขา " ใช่ คุณก็รู้นิสัยของจงจิ่งห้าวดี ถ้าเขารู้ว่าคุณทำเรื่องอะไร ไปความสัมพันธ์ของคุณกับเขาต้องแย่แน่คุณไม่สนใจในท่าทีที่เขามีต่อคุณหรือไง "

หลี่จิ้งเข้าใจเหวินชิงดี เพราะเขาแคร์จงจิ่งห้าวมาก

และหล่อนก็รู้ว่า ความรู้สึกที่แคร์แปดสิบเปอร์เซ็นต์นั้นก็เป็นเพราะเหวินเสียน

" ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้พวกเราควรพูดกับจงจิ่งห้าวให้ชัดเจน ให้เขาเล่าเรื่องหลินซินเหยียนให้คุณฟัง ก็เราไม่ควรเข้าไปแทรกกลางในเรื่องนี้.... "

" คุณรู้เรื่องที่หลินซินเหยียนทำผ้าไหมกวางตุ้งได้หรือเปล่าล่ะ " เหวินชิงชักจะเริ่มรู้สึกรำคาญ ก็เลยพูดตัดบทหลี่จิ้ง

เรื่องที่หล่อนพูดคิดว่าเขาไม่รู้หรือไง

แล้วคิดว่าเขาไม่เคยคิดมาก่อนหรือไงกัน

หลี่จิ้งตกตะลึง หลินซินเหยียนทำผ้าไหมกวางตุ้งได้ด้วยเหรอ

นั่นไม่ใช่สิ่งที่สืบทอดของตระกูลเฉิงหรือไง ทำไมถึงสอนให้หลินซินเหยียนเสียล่ะ

" คุณได้ยินมาจากใคร " หลี่จิ้งไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

เหวินชิงถอนหายใจเบาๆ " ผมให้คนที่ไปหาไป๋เฉิงเช็คให้เรียบร้อยแล้ว คิดว่าผมไม่รู้ข้อดีข้อด้อยของเรื่องนี้เลยไง จิ่งห้าวเป็นคนที่ฉลาดมาก เขาจะไม่รู้จริงๆเหรอว่าหลินซินเหยียนทำผ้าไหมกวางตุ้งได้ หรือคุณคิดว่า หลินซินเหยียนสามารถปิดบังเขาว่าเธอทำเรื่องพวกนี้ได้ แล้วเขาจะไม่รู้งั้นสินะ "

หลี่จิ้งทำตาโต " คุณจะสื่อว่าเขาก็รู้ใช่ไหม "

ตอนนี้เหวินชิงมั่นใจมากว่าจงจิ่งห้าวต้องรู้เรื่องนี้

แต่เขาก็ไม่ได้ละทิ้งหลินซินเหยียน เป็นเพราะว่าเขาคงชอบผู้หญิงคนนั้นจริงๆ แล้วหลินซินเหยียนก็ยังคลอดลูกที่น่ารักสองคนให้กับเขาอีก

ถึงในใจของเขาจะไม่สบายใจยังไงก็ไม่ควรจะไปโทษหรือไปโกรธเกลียดหลินซินเหยียน

แต่เขาแค่ทนไม่ได้ ที่เห็นว่าคนที่คู่เคียงจงจิ่งห้าวจะไปสนิทชิดเชื้อกับเฉิงยู่ซิ่ว" ถ้างั้นตอนนี้จะทำยังไง " หลี่จิ้งคิดว่าแค่แบไพ่ที่อยู่ในมือกับจงจิ่งห้าว แล้วให้เขาไปพูดกับหลินซินเหยียนให้อยู่ห่างจากเฉิงยู่ซิ่วก็พอแล้ว

แต่เหมือนเรื่องราวตอนนี้จะเริ่มวุ่นวายไปกันใหญ่

จงจิ่งห้าวรู้ถึงการมีอยู่ของความสัมพันธ์หลินซินเหยียนกับเฉิงยู่ซิ่วอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะขุดคุ้ยอะไร