บทที่401 เหวินชิงเขาบ้าไปแล้ว

“เรื่องนี้ เกรงว่าจะไม่ง่าย นอกจากเหวินชิงจะยอมเปิดปาก” เสิ่นเผยซวนมองออก เหวินชิงตัดสินใจทำแบบนี้แล้ว คงต้องคิดไว้แล้วว่าจงจิ่งห้าวจะต้องไม่ยอมแน่

เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาคงจะไม่หยุดกลางทางแน่นอน ไม่อย่างนั้นที่ทำมาด้านหน้าก็จะสูญเปล่า

นอกจากว่าจงจิ่งห้าวจะยอมรับข้อเสนอของเขา

เขาทำแบบนี้ ไม่มีอะไรมากไปกว่าการบีบจงจิ่งห้าวให้ยอมจำนน

เสิ่นเผยซวนรู้สึกหนักอึ้ง สถานการณ์ของหลินซินเหยียนในตอนนี้ ถ้าหากจงจิ่งห้าวจะต้องไปจากเธอเพราะเรื่องนี้จริงๆ เธอจะทำยังไง?

เขารู้ว่าจงจิ่งห้าวไม่มีทางประนีประนอมแน่นอน แต่ว่า ถึงจะเป็นการถ่วงเวลาแต่ก็เป็นการทำร้ายหลินซินเหยียนเหมือนกัน

ซูจ้านและเสิ่นเผยซวนกลับมาที่ห้องผู้ป่วย หัวหน้าเฉินส่งคนเฝ้าหน้าประตูโรงพยาบาลไว้ ตัวเขาเองก็อยู่ด้วย นั่งอยู่ตรงเก้าอี้แถว

ซูจ้านเห็นหัวหน้าเฉินก็โมโหขึ้นมา เสิ่นเผ่นซวนรั้งเขาไว้ “อย่าวู่วาม”

หัวหน้าเฉินคนนี้ไม่ใช่กุญแจสำคัญ กุญแจสำคัญคือเหวินชิง

เขาเป็นเพียงคนดำเนินการ ไม่ใช่คนวางแผน

เสิ่นเผยซวนดึงซูจ้านเข้าไปในห้อง

ภายในห้องเงียบมาก แล้วก็สะอาดมาก หลินซินเหยียนยังคงนอนสลบอยู่ จงจิ่งห้าวก็นั่งอยู่ข้างเตียง กุมมือเธอในแนบอก มือที่เย็นเฉียบถูกเขากุมจนมีความอบอุ่นขึ้นมา

เสิ่นเผยซวนและซูจ้านยืนอยู่ตรงหัวเตียง

“นายคิดจะทำยังไงต่อไป?” เสิ่นเผยซวนพยายามพูดเสียงต่ำลง กลัวจะรบกวนหลินซินเหยียนจนตื่น

แสงจากนอกหน้าต่างส่องเข้ามา ส่องสว่างครึ่งหน้าของเขา ขนตาหนาขยับเล็กน้อย เขากุมมือหลินซินเหยียน ใช้นิ้วโป้งลูบไล้หลังมือเนียนของหลินซินเหยียนเป็นพักๆ

“เผยซวน ในมือของนายยังมีคนที่พอใช้งานได้รึเปล่า?”เสียงของเขานิ่งสงบ ไม่มีอารมณ์ใดๆ

เสิ่นเผยซวนตอบ “มี”

อีกทั้งยังเป็นคนที่เขาไว้ใจได้

“เฝ้าตระกูลเฉินเอาไว้ ขอแค่เฉินชือหานโผล่ออกมา ให้จับตัวมา” นี่เป็นทางตัน โทษฐานของหลินซินเหยียนไม่มีทางลบล้างได้ มีเพียงเหวินชิงยอมเปิดปากเท่านั้น

แต่ว่ามันชัดเจนมาก เหวินชิงไม่มีทางเปิดปาก ใจจริงของเขาคือต้องการให้ตนเองแต่งงานกับเฉินชือหาน แต่ถ้าหากเฉินชือหานถูกเขาจับตัวไว้ล่ะ?

ก็จะข่มขู่พวกเขาได้ใช่หรือไม่?

อยากให้เขาแต่งงานกับเฉินชือหาน?

เสิ่นเผยซวนและซูจ้านสบตากัน นี่ทำไมยังมีเรื่องของตระกูลเฉินเข้ามาอีก?

จับตัวเฉินชือหาน?

จงจิ่งห้าวก็ไม่ได้ปิดบังพวกเขาทั้งสองคน “พวกเขาอยากให้ฉันกับเธอแต่งงานกัน”

ซูจ้านเดือดจัด พูดออกมาอย่างอดไม่ได้ “เหวินชิงเขาบ้าไปแล้ว?”

จงจิ่งห้าวหันข้างมองเขาแวบหนึ่ง ซูจ้านรีบปิดปาก เมื่อกี้เขาตื่นเต้นเกินไป เลยเสียงดังไปเล็กน้อย

“พวกนายออกไปเถอะ”

เขาอยากจะอยู่เป็นเพื่อนเธอคนเดียว

“ฉันไปทำเอง” เสิ่นเผยซวนรู้จุดประสงค์ที่จงจิ่งห้าวทำแบบนี้ จับตัวเฉินชือหานเพื่อเป็นกุญแจสำคัญ น่าจะเป็นจุดเปลี่ยนเพียงหนึ่งเดียวของเรื่องนี้