บทที่405 นายเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ฉันหรอ

“ใครจะไปรู้ล่ะ เด็กคนนี้…” คุณนายเฉินตระหนักขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หลี่จ้านพูดแบบนี้ราวกับว่าอยากเจอเฉินชือหาน เขากับเฉินชือหานอายุใกล้เคียงกัน รู้จักกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ถือได้ว่าเป็นคู่รักที่มีใจให้กันตั้งแต่เด็กๆ อีกทั้งยังรู้จักกันเป็นอย่างดี ในสายตาของคุณนายเฉิน หลี่จ้านและเฉินชือหานเหมาะสมกันเป็นอย่างมาก

หลี่จ้านก็เป็นคนที่เธอเห็นมาจนโต

พอตระหนักได้ว่าเขาคงจะอยากเจอกับเฉินชือหาน คำพูดหยุดลงตรงนี้เธอก็พูดอ้อมๆว่า “เดี๋ยวฉันไปเรียกเธอลงมาให้ พวกเธอคนหนุ่มสาวจะได้คุยกัน”

หลี่จ้านยิ้ม รู้สึกดีตามธรรมชาติ

เดิมทีเขาก็ตั้งใจมาหาเฉินชือหานนั่นแหละ

คุณนายเฉินขึ้นไปข้างบน เฉินชือหานกำลังนั่งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้งและกำลังอ่านข่าวทั้งหมดในปีนี้ของจงจิ่งห้าว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นช่องการเงินและเศรษฐกิจ

แอ๊ด---

คุณนายเฉินผลักประตูและเดินเข้ามา “ชือหาน…”

เฉินชือหานพับคอมลงและมองไปที่แม่ของเธอ “แม่ เข้ามาทำไมไม่เคาะประตู”

“แม่ลืมเลย” คุณนายเฉินเหลือบมองคอมที่เธอปิดไว้แวบหนึ่ง “ลูกดูอะไรอยู่หรอ?”

“ไม่ได้ดูอะไร” ”เฉินชือหานเก็บคอมลงในลิ้นชัก “แม่มาหาหนูมีธุระอะไร?”

“เสี่ยวจี้มาเที่ยวหาลูกน่ะ” คุณนายเฉินกล่าว

สีหน้าของเฉินชือหานนิ่งไปพักหนึ่ง “เหวินเสี่ยวจี้กลับมาแล้ว?”

คุณนายเฉินพยักหน้า “เห็นว่าพึ่งกลับมา กลับมาก็มาเที่ยวหาลูก ชือหาน…”

“แม่” เฉินชือหานจ้องเธอที่ทำสัญลักษณ์มือ ON

เฉินชือหานรู้ว่าเธออยากจะพูดอะไร

จะมีอะไรนอกจากอยากให้เธอและหลี่จ้านคู่กัน บอกว่าหลี่จ้านเหมาะสมกับเธอ

เรื่องที่เฉินชิงอยากให้เธอแต่งงานกับจงจิ่งห้าว คุณนายเฉินยังไม่รู้

เฉินชือหานลุกขึ้น เดินไปทางประตู

คุณนายเฉินไม่ตายใจ พูดขึ้นว่า “ชือหาน ตระกูลเรากับตระกูลเหวินฐานะเท่าเทียมกัน…”

“แม่” เฉินชือหานพูดขัดขึ้นมา เธอรู้สึกหมดความอดทน “หนูไม่ชอบเขา ไม่ต้องมาบอกว่าเราเหมาะสมกัน หรือว่ามาจับคู่ให้เราได้ไหม?”

คุณนายเฉินไม่เข้าใจ หลี่จ้านรูปร่างหน้าตาดี ฐานะทางบ้านยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทำไมเธอถึงไม่ตกลงนะ?

“ชือหานเอ๋ย ผู้หญิงคนหนึ่งแต่งงาน ไม่ใช่ต้องการคนที่รู้จักกันเป็นอย่างดี ฐานะชาติตระกูลดีงั้นหรอ ตระกูลของเรากับตระกูลของคุณอาเหวินของลูกก็ถือได้ว่ามีฐานะเท่าเทียมกัน ทำไมลูกไม่พิจารณาดูหน่อยล่ะ?”

เฉินชือหานไม่อยากจะฟังที่คุณแม่พูดพร่ามไปมากกว่านี้ เธอมองแม่ของเธอ พูดอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “แม่ หนูมีคนที่ชอบแล้ว”

“ใครกัน?” คุณนายเฉินรู้สึกประหลาดใจไปสักพัก เฉินชือหานตาสูง คนรอบตัวที่ตามจีบเธอต่างก็โดนเธอปฏิเสธไปอยู่ไม่น้อย มาวันนี้บอกว่ามีคนที่ชอบแล้ว เธอรู้สึกสงสัยอย่างมาก

เฉินชือหานทิ้งปริศนาให้เธอ “ถึงตอนนั้นแม่ก็รู้เอง”

พูดจบเธอก็สวมรองเท้าสลิปเปอร์เดินลงบันไดไปด้านล่าง

“นายกลับมาเมื่อไหร่?” เฉินชือหานเห็นหลี่จ้านที่กำลังนั่งอยู่ตรงโซฟาข้างล่าง ถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม