บทที่407 เป็นศัตรูกันชัดๆ

ในใจของเหวินชิงนั้น จงฉีเฟิงทรยศหักหลังเหวินเสียน แต่ว่าจงจิ่งห้าวไม่ได้!

เขาไม่อนุญาตให้ลูกชายของเหวินเสียนเข้าใกล้เฉิงยู่ซิ่ว!

หลี่จิ้งถอนหายใจ เธอรู้ความคิดของเหวินชิงดี เพียงแค่เป็นห่วงว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงเกินไป ทำร้ายความรู้สึก

“คุณลองถามเฉินชิงดูดีไหม ว่าเขาเปิดเผยเรื่องนี้หรือเปล่า” หลี่จิ้งถาม

เรื่องนี้ต้องจัดการให้ชัดเจน เพื่อหลีกเลี่ยงจงจิ่งห้าวไม่ให้เข้าใจเหวินชิงผิด เมื่อถึงเวลาค่อยแบ่งบุญคุณความแค้น

เหวินชิงขมวดคิ้ว “คุณไปโทรหาเฉินชิง พวกเราต้องเจอกันหน่อย”

เหวินชิงตั้งใจไปถาม อย่างไรเสียเรื่องนี้ก็ทำร้ายหลินซินเหยียนเป็นอย่างมาก โชคดีที่การแต่งงานของจงจิ่งห้าวและหลินซินเหยียนในตอนแรกเป็นความลับ ไม่ค่อยมีคนรู้ เลยไม่ได้สร้างปัญหาให้เขาเท่าไหร่ ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้คงจัดการไม่เรียบร้อย

หลี่จิ้งเดินไปหน้าประตูแล้วเปิดประตูออก หลี่จ้านยืนอยู่หน้าประตูกำลังจะเคาะประตู ทั้งสองคนได้มาพบกันโดยไม่ได้นัด “แม่”

“ลูกพูดว่าไม่กี่วันนี้จะไม่กลับมาไม่ใช่หรอ?” หลี่จิ้งถาม

หลี่จ้านยิ้มแล้วพูดว่า “ผมเปลี่ยนความคิดละ จริงสิ คุณลุงเฉินมาแล้วครับ”

หลี่จิ้งตีไหล่หลี่จ้าน มองเห็นเฉินชิงและเฉินชือหานอยู่ด้านหลังเขา ตอนแรกเธออยากจะออกมาโทรศัพท์ ตอนนี้ก็ไม่ต้องโทรแล้ว เธอดึงลูกชายเดินออกมา จ้องมองเฉินชิง “เหวินชิงอยู่ในห้องหนังสือ คุณเข้าไปเถอะ เขามีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ”

เฉินชิงพยักหน้า ในใจนั้นเข้าใจดี เหวินชิงจะคุยอะไรกับเขา ตอนที่เขาปล่อยข่าวออกมา ก็คิดหาทางออกที่ดีไว้แล้ว

“ชือหาน หนูต้องเป็นผู้ใหญ่ที่สุขุม” สายตาของเขาเคร่งขรึม กำชับลูกสาว กลัวเธออยู่ต่อหน้าหลี่จ้านพูดส่งเดช

เฉินชือหานเข้าใจความหมายของบิดา เธอพยักหน้า “ลูกรู้”

เฉินชิงถึงจะวางใจแล้วเดินเข้าไปในห้องหนังสือ ปิดประตูห้องหนังสือลง เหวินชิงยืนขึ้นมา ลากเก้าอี้มาให้เฉินชิงหนึ่งตัว ทั้งสองนั่งตรงหน้าหน้าต่าง

“คุณน่าจะเห็นข่าวบนอินเตอร์เน็ตแล้วสินะ?” เฉินชิงเริ่มพูดก่อน

เหวินชิงพยักหน้าอย่างไม่สะทกสะท้าน

“ฉันมาหาคุณ ก็เพราะเรื่องนี้” เฉินชิงพูดอีกครั้ง เขามองเหวินชิงอย่างสงบ “เรื่องนี้ฉันทำไม่ดีเองนั่นแหละ”

เหวินชิงตกใจ เขานึกว่าตระกูลเหอทำ แต่ทำไมเป็นเขาล่ะ?

“อา ฉันรู้ว่าตระกูลเหออยากจะรีบแก้แค้นเร็วๆ แต่ก็ไม่ควรให้คุณใช้ประโยชน์จากเหอรุ่ยเจ๋อ ฉันได้ยินมาว่าเหอรุ่ยเจ๋อชอบหลินซินเหยียนมาก ตระกูลเหอมีความขุ่นเคืองต่อหลินซินเหยียน จึงกล้าประกาศเรื่องนี้ออกมา เรื่องนี้ฉันรู้ ในตอนนั้นเหอเหวินหวยบอกว่า ฉันไม่เก็บมาใส่ใจหรอก ฉันนึกว่าเขาแค่พูดไปอย่างนั้น นึกไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทำจริงๆ…” เฉินชิงพูดอย่างทรมานใจจากความละอาย

ไม่นาน ประโยคสนทนาของเขาก็เปลี่ยนไป “คุณกับฉันตอนที่เข้าร่วมเป็นทหารด้วยกัน ในตอนนี้แม้อายุไม่เท่ากันแต่เราก็ยังไปมาหาสู่กัน ฉันไม่ปิดบังคุณ แต่ในใจที่ฉันคิด ในเมื่อเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเราทำได้แค่ปล่อยให้เรือลอยตามสายน้ำ”

เฉินชิงสารภาพอย่างเปิดเผย เหวินชิงเองก็ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา เพียงแค่ในใจนั้นเคียดแค้นตระกูลเหอ

เหวินชิงมองเฉินชิง “คุณหมายความว่า…...”

เฉินชิงพยักหน้า “ตอนนี้เป็นช่วงกดดันจิ่งห้าว”

เหวินชิงลังเลเล็กน้อย หากว่าหลินซินเหยียนไม่ได้ท้อง เขาจะไม่ลังเลเลย ในตอนนี้หลินซินเหยียนท้องอีกแล้ว กลัวว่าจงจิ่งห้าวคงยากที่จะประนีประนอม

“ทำไม รู้สึกลำบากใจหรอ?” เฉินชิงเห็นความลังเลของเหวินชิง เลยพูดโน้มน้าวต่อว่า “คุณยังมีทางถอยได้อีกหรือ? ฉันยังมีทางถอยได้อีกหรือ? ฉันถึงกับเอาลูกสาวสุดที่รักคนเดียวของฉันมอบให้แล้ว”

เหวินชิงเข้าใจ เรื่องมาถึงขนาดนี้ไม่มีทางที่จะถอยแล้ว

เขายิ่งไม่อยากทำให้เฉินชิงผิดหวัง

“อีกสักพัก ฉันจะไปเจอเขา” เหวินชิงกำหมัด