ตอนที่ 432
บทที่432 ยังไม่อยากตาย
October 21, 2026
หมอมาตรวจอาการของหลินซินเหน้ำผึ้งยน อยู่ในโรงพยาบาลมาหลายวันนี้ เธอไม่มีอาการเจ็บท้อง และไม่มีเลือดไหล อาการคลื่นไส้ก็ดีขึ้น “สามารถกลับไปพักฟื้นได้ ก็ยังเป็นคำนั้น จะให้ดีที่สุดคือก่อนสามเดือนห้ามลงพื้นเดินรอให้ครรภ์มั่นคงก่อน ค่อยกลับไปใช้ชีวิตที่ปกติ แต่ก็ต้องระวัง เพราะเคยมีสัญญาณของการแท้งมาก่อน ทุกครึ่งเดือนมาทำการตรวจหนึ่งครั้ง ถ้าฟื้นฟูได้ดี ก็สามารถลงพื้นทำกิจกรรมต่างๆ ได้ก่อนกำหนด
วันนี้ที่โรงพยาบาลคนมาเยอะมาก เรื่องก็แพร่ออกไปนานแล้ว รู้เรื่องของหลินซินเหยียนไม่มากก็น้อย เพราะก่อนหน้านี้บนเว็บก็ได้มีการแชร์ไปทั่ว น่าจะเป็นจงจิ่งเหยียนที่จัดการทิ้งไปหมด ตอนนี้เรื่องก็เลยเงียบลง
แต่ว่าน่าจะยังจัดการไม่หมด ไม่อย่างนั้นวันนี้คนก็ไม่มาเยอะขนาดนี้
แต่ว่าคนในโรงพยาบาลก็ไม่มีใครกล้ามาพูด เพราะสถานะของจงจิ่งห้าววางอยู่ตรงนี้แล้ว กลัวว่าจะไปเข้าหูของเขา
หลังจากที่หมอไปแล้วป้าหยูถึงจะรีบมา วันนี้รถที่ส่งเธอมาโรงพยาบาลเสียกลางทาง เธอต้องการรีบมาโรงพยาบาล ก็เลยเรียกรถแท็กซี่ แต่ดันมาเจอชั่วโมงเร่งด่วนของช่วงเช้า ติดอยู่บนถนน
ก็เลยมาสาย
“หิวแล้วใช่ไหม” หยูมาพูดอย่างรู้สึกผิด
ไม่รู้ว่าก่อนที่เธอมาถึงเกิดเรื่องอะไรขึ้น
เห็นแค่ประตูเปิดไว้ เธอเอากล่องข้าววางไว้บนโต๊ะ กำลังจะเอาของกินข้างในนั้นออกมา หลินซินเหยียนพูดขึ้นมาว่า “ป้าหยูไม่ต้องเอาแล้ว หนูไม่หิว”
เธอไม่มีความอยากเลยแม้แต่น้อย อารมณ์หนักหน่วงเล็กน้อย
“ตอนนี้ใกล้จะเที่ยงแล้ว จะไม่หิวได้ยังไง อีกอย่างตอนนี้เธอก็ไม่ใช่ตัวคนเดียว เพราะว่าป้ามาสายไปหรอ ก็เลยไม่หิว？”
จงจิ่งห้าวเดินมา “ป้าเก็บของหน่อย วันนี้ออกโรงพยาบาล”
ป้าหยูแปลกใจ “สังเกตการณ์ยังไม่ครบหนึ่งอาทิตย์เลย ตอนนี้สามารถออกโรงพยาบาลได้แล้วหรอ？”
“อื้ม ป้าเก็บทำความสะอาดหน่อย” จงจิ่งห้าวไม่แสดงสีหน้าอะไรทั้งนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดอะไรมาก ป้าหยูเองก็เข้าใจสีหน้าของเขา ไม่ได้พูดอะไรต่อ ไปเก็บของใช้ชีวิตประจำวันของหลินซินเหยียนที่ตู้เก็บของ
จงจิ่งห้าวเอาอาหารในกล่องข้าวออกมา กล่องข้าวสามารถเก็บความร้อนได้ กับข้าวข้างในยังร้อนๆ อยู่เลย เขาเอากับข้าวไปวางไว้บนตู้ที่หัวเตียง ที่มือยังจับถ้วยโจ๊กไว้ ตักออกมาแล้วเอามาวางไว้ที่ริมฝีปากเพื่อลองอุณหภูมิ ไม่ร้อนแล้วถึงจะยื่นไปตรงปากหลินซินเหยียน
หลินซินเหยียนไม่ได้อ้าปาก เอาแต่มองเขาไว้
จงจิ่งห้าวยื่นไปต่อ ช้อนทับบนริมฝีปากล้างของเธอไว้ “เธอไม่หิว ลูกชายเธอไม่หิวหรอ？”
หลินซินเหยียนจับมือของเขาไว้ “ฉันอยากเจอเช็กว่าวินชิง”
“กินให้เสร็จก่อนค่อยว่า อ้าปาก” จงจิ่งห้าวไม่อยากให้เธอไปเจอเหวินชิง สภาพร่างกายในตอนนี้ ถ้าถูกกระตุ้นอะไรขึ้นมา ผลที่จะตามมาเขาเองก็ไม่กล้าคิด เขาจะเสี่ยงไม่ได้
หลินซินเหยียนก็ยังไม่อ้าปากกินข้าว “นายสัญญากับฉันไหม？”
เธอรู้สึกว่าเธอต้องคุยกับเหวินชิงดีๆ
“ขู่ฉัน？”
หลินซินเหยียนเงียบ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เธอไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้นอีกไหม เธอไม่ได้กลัว แต่เป็นห่วงเขา
“นายรู้ไหม？ใจของฉันทรมานมาก พอเห็นนาย ฉันไม่กล้า ฉันกลัวว่านายจะมีภาระ ฉันเกลียดตัวของฉันในตอนนี้มาก ถ้าไม่มีเด็กคนนี้.......”
เธอยังไม่ทันพูดจบ อยู่ๆ ก็ถูกจงจิ่งห้าวปิดปาก ไม่ใช่จูบ แต่เป็นการกัดอย่างรุนแรง หลินซินเหยียนขมวดคิ้วแต่ไม่ส่งเสียง
ฝ่ามือของเขาวางไว้บนหน้าท้องที่แบนเรียบของเธอ เห็นได้ชัดว่าข้างในมีชีวิตอยู่ชีวิตหนึ่ง กลับไม่มีร่องรอยอะไรเลย แต่เขาสามารถรู้สึกได้ว่าข้างในมีหัวใจเต้นอยู่
นั้นเป็นลูกของเขากำลังเจริญเติบโตอยู่ข้างใน
“ไม่ว่าเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องพูดแบบนี้ เขาได้ยินแล้วจะเสียใจมาก สิ่งที่เธอต้องทำในตอนนี้ คือต้องกินให้ดีและนอนให้ดี อย่างอื่นไม่ต้องสนใจ”
“นายละ ？จะมีอันตรายไหมน้ำผึ้ง” ตอนที่เขาจับปืน เธอตกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าเขาจะพกปืน
กำลังจะไปทำอะไรที่อันตรายใช่ไหม？
เธอยุ่งเหยิงไปหมด
จงจิ่งห้าวค่อยๆ เช็ดน้ำตาออกจากหางตาของเธอ ปลายนิ้วข้ามตาของเธแล้วไปที่หน้า “ไม่มี ฉันยังอยากแก่เฒ่าไปกับเธออยู่ ยังไม่อยากตาย เด็กดีนะ ไม่ต้องคิดอะไรไปเรื่อย กินอะไรหน่อย เดี๋ยวกวนจิ้นมาพวกเราก็ไปเลย”