บทที่524 เขาอยากมาสืบให้รู้ชัดไปเลย

ร้านกาแฟร้านนั้นเมื่อครั้งที่แล้ว อยู่แถวๆย่านที่หลินซินเหยียนพักอยู่ รถขับมาถึงที่นี่ เขาจึงได้พบว่าแถวๆนี้เป็นร้านอาหารทั้งนั้นเลย เขาหันหน้าไปถามลูกสาว “อยู่ตรงไหน?”

จงเหยียนซีแนบเข้ากับหน้าต่าง สายตามองตรวจตราตรงข้างถนนไปมา

ในเวลานี้เอง จงจิ่งห้าวก็เห็นร้านนั้นที่ชื่อว่าปูขนอบหม้อดิน แต่ทว่า เขายังค้นพบอีกว่ารถที่กำลังจอดอยู่ที่หน้าร้านนั้น เป็นรถที่ก่อนหน้านี้เขาเห็นฉินยาขับออกมาก็คือคันนี้ นึกขึ้นมาได้ว่าหลินซินเหยียนกับฉินยาก็คงจะมาที่ร้านนี้ด้วยเหมือนกัน

ในตอนที่จงจิ่งห้าวกำลังคิดอยู่ว่าจะกล่อมลูกสาวให้เปลี่ยนร้านยังไงดีอยู่นั้นเอง กลับเห็นหลินซินเหยียนกับฉินยาเดินออกมาจากด้านใน

พวกเธอมากันเร็ว เมื่อถึงตอนเที่ยงคนเยอะพวกเธอก็กินเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ตรงจุดนี้มันจึงได้เป็นการที่ลูกค้าเริ่มแห่กันเข้ามาอย่างแท้จริงแล้ว

จงเหยียนซีเห็นหลินซินเหยียนก็ตะโกนว่าหม่ามี๊ออกไปเสียงดัง หน้าต่างรถไม่ได้ร่นลงมารถดีการกันเสียงก็ดีไปด้วย หลินซินเหยียนจึงไม่ได้ยินว่ามีใครเรียกเธอ

จงเหยียนเฉินดึงน้องสาวเอาไว้ “ลืมไปแล้วเหรอว่าแด๊ดดี้บอกว่าอะไร? พวกเราแอบมากัน จะให้หม่ามี๊รู้ไม่ได้”

จงเหยียนซีรู้ตัวขึ้นมาทันควัน หันหน้าไปมองพี่ชาย “ฉันลืมไปเลย”

จงเหยียนเฉินเหมือนกับจะชินกับนิสัย “เอาแน่เอานอนไม่ได้” จำพวกนี้ของน้องสาวไปแล้ว ก็เลยไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลินซินเหยียนดึงประตูรถขึ้นรถไป เพียงไม่นานรถของพวกเธอก็ได้ขับออกไปจากที่จอดรถ

จงเหยียนซีซบลงไปที่หน้าต่างรถมองรถของหลินซินเหยียนขับผ่านตรงหน้าของเธอไป เบะปากออกมา เอ่ยออกมาด้วยอารมณ์ที่ดิ่งลง “ถ้าสามารถให้หม่ามี๊รู้ได้จะดีมากเลย อย่างนี้แล้วพวกเราก็จะได้นั่งกินอยู่ที่นี่ด้วยกัน”

จงเหยียนซีนับวันจะยิ่งมีท่าทางของพี่ชายออกมาเรื่อยๆ ยื่นแขนออกไปกอดน้องสาวเอาไว้ ในใจคิดว่าพวกเขาจะต้องได้อยู่ด้วยกันทั้งครอบครัวแน่นอน

นี่เป็นหัวข้อเรื่องที่ไม่ดีเลยเรื่องนึง ตอนที่จงจิ่งห้าวใช้เวลาอยู่กับเด็กทั้งสองคน จึงไม่อยากไปคุยเรื่องนี้ ภายในใจของเขาเองก็ทุกข์ใจมากเช่นกัน

เขาขับรถมาจอดที่หน้าร้าน ลงมาดึงประตูด้านหลังออก อุ้มลูกสาวออกมา ลูกสาวตัวหนักอึ้ง โตขึ้นไม่น้อยเลย และก็ยังหนักด้วย

จงเหยียนเฉินไม่ต้องการให้คนอื่นมาดูแล ลงมาด้วยตัวเอง อันที่จริงจงเหยียนซีเองก็ไม่ต้องการให้คนอื่นต้องมาดูแล ตัวเองสามารถดูแลตัวเองได้ เพียงแต่เมื่ออยู่ต่อหน้าจงจิ่งห้าวแล้วเธอเคยชินกับการออดอ้อน ชอบเกาะติดเขา ชอบให้เขาอุ้มตน ถึงแม้ว่าตนจะเป็นเด็กที่โตแล้ว แต่ก็ยังชอบให้แด๊ดดี้อุ้มอยู่

ร้านอาหารไม่ได้ใหญ่มาก บรรยากาศเองก็ไม่เลวเลย เพียงแต่ในตอนนี้คนเยอะไปหน่อย ที่นั่งเห็นได้ว่าขาดแคลนอยู่บ้าง ดีที่ตรงมุมยังมีที่ว่างอยู่ที่หนึ่ง พวกเขานั่งลงที่ตรงนี้ จงเหยียนซีสั่งอาหาร มาที่นี่แน่นอนว่าจะต้องกินปูขนอบหม้อดินเมนูแนะนำของที่นี่อยู่แล้ว เธอสั่งโจ๊ก แล้วยังพูดกับจงจิ่งห้าวออกไป “หม่ามี๊ชอบอันนี้”

รสนิยมของหลินซินเหยียนชอบกินแบบจืดๆพอๆกับจงจิ่งห้าวเลย ต่างก็ชอบอาหารที่จืดชืดกันมากกว่า เดิมทีเด็กทั้งสองคนเองก็ตามรสนิยมของเธอไปด้วยเหมือนกัน ต่อมาในภายหลังถูกฉินยาพาออกมาหลายครั้ง เคยได้ลิ้มลองอาหารที่ค่อนข้างจะจัดจ้าน และก็ได้ค่อยๆชอบขึ้นมา

ตอนที่ได้ลองกินครั้งแรก จงเหยียนซีเกือบจะเผ็ดจนร้องไห้ออกมา

ความเผ็ดนี้ไม่ได้เผ็ดมาก เพียงแต่คนที่ไม่เคยกินมาก่อนจะรู้สึกว่าเผ็ด เมื่อกินจนชินแล้วก็จะไม่รู้สึกเผ็ดมาก

จงจิ่งห้าวยื่นมือออกไปลูบหัวของลูกสาวเบาๆ “อยากกินอะไรก็สั่งให้มากหน่อย”

เด็กหญิงตัวน้อยยิ้มออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยการเอาอกเอาใจ “กินเสร็จแล้ว หนูกินไอศกรีมสักหน่อยได้หรือเปล่า?”

ปกติแล้วหลินซินเหยียนจะไม่ให้เธอกินเยอะเกินไป บอกว่ามันเย็นเกินไปไม่ดีต่อกระเพาะ กินเยอะไปเมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิจะท้องเสียได้ง่าย แต่ว่าฤดูร้อนก็ต้องกินไอศกรีมสิ

ไม่อย่างนั้นแล้วฤดูร้อนมันก็จะไม่สนุกเอามากเลย?

จงจิ่งห้าวหยิกคางของลูกสาวไป ใบหน้าเล็กของเด็กคนนี้ยืดออกมา ใบหน้านับวันจะเหมือนกับหลินซินเหยียนขึ้นเรื่อยๆ สวยมีชีวิตชีวา ตอนที่ยิ้มออกมาเหมือนกับพระจันทร์เสี้ยวก็ไม่ปาน แต่แก้มจมูกปากก็ยังเหมือนกับเขามากๆอีก

เขาพยายามที่จะพูดเหตุผลกับลูกสาว “หม่ามี๊ของลูกไม่ให้ลูกกิน เพื่อให้ลูกมีร่างกายที่แข็งแรง ลูกจะต้องเชื่อฟัง เพื่อร่างกายที่แข็งแรงพวกเราจะไม่กิน”

หน้าของจงเหยียนซีหงอยลงทันที ริมฝีปากเองก็ได้กดลงไป เอ่ยพูดพึมพำออกมา “อันที่หนูอยากกินมันก็ไม่ได้เยอะเลย หม่ามี๊ดูแลหนูเสียเข้มงวดขนาดนั้น แด๊ดดี้เองก็ต้องการจะกีดกันความสุขเล็กๆตรงจุดนี้ของหนูด้วยเหมือนกันเหรอ?”

จงจิ่งห้าวขมวดคิ้วออกมา “กินไอศกรีมก็มีความสุขแล้ว?”

“ใช่แล้ว กินสิ่งที่ตัวเองชอบ มันก็คือความสุขแล้วไง” จงเหยียนซีลงมาจากเก้าอี้ ซบลงมาที่บนขาของเขา แก้มน้อยๆหนุนอยู่บนต้นขาของเขา ยื่นแขนไปกอดเอวของเอาไว้ ถึงแม้ว่าตรงช่วงเอวของจงจิ่งห้าวจะไม่มีไขมันส่วนเกิน แต่แขนของลูกสาวก็ไม่สามารถโอบล้อมรอบได้อยู่ดี มือเล็กดึงเสื้อของเขา ดึงจนยับยู่ยี่ “แด็ดดี้ แด๊ดดี้สนองความต้องการหนูหน่อยเถอะ หนูจะกินให้น้อยลงหน่อย ดีมั้ย”