บทที่566 ใจเธอแข็งมาก

เสียงนั้นดูคุ้นเคย และในไม่ช้าเธอก็รู้ว่ามันเป็นเสียงของใคร และร่างกายของเธอก็แข็งทื่อ

เธอไม่ได้หันหน้าไป เสแสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

พอเจอหน้ากันก็ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไร

ตอนนี้เอง คนที่เอ่ยเรียกเธอก็เรียกเธออีกครั้ง สายตาก็มองมาที่เธอไม่หยุด

หลินซินเหยียนไม่สามารถเสแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินได้อีก จำเป็นต้องหันหน้าไป

แล้วก็เป็นดังนั้นจริงๆ หลี่จิ้งยืนอยู่ค่อนข้างห่างจากเธอ ที่จริงแล้วก็ไม่ได้ห่างกันนาน แต่ว่าหลี่จิ้งนั้นเปลี่ยนไปเยอะมาก เธอดูแก่ลงไปยัง ลักษณะที่ได้รับการดูแลอย่างดีในแบบดั้งเดิมนั้นดูแก่กว่าอายุจริงเล็กน้อย และผมสีดำปนกับผมสีขาวจำนวนมาก

หลี่จิ้งคลี่ยิ้ม “ฉันก็นึกว่าจำผิดซะแล้ว”

ระหว่างที่พูดนั้นสายตาก็มองไปที่หน้าท้องของเธอ ตอนนี้หน้าท้องของเธอนั้นเห็นชัดเจนแล้ว หน้าท้องส่วนล่างเริ่มโป่งออกมา “น่าจะใกล้ห้าเดือนแล้วใช่ไหม? ”

หลินซินเหยียนตอบรับอย่างเรียบง่าย “ใกล้แล้ว”

“มาซื้อของเหรอ? ” หลี่จิ้งถาม

หลินซินเหยียนตอบว่าใช่

“รีบไหม? ถ้าเกิดว่าไม่รีบ ชั้นหกมีร้านกาแฟร้านหนึ่ง พวกเราไปนั่งกันหน่อยเถอะ” เธอลองถาม

หลินซินเหยียนเม้มปากไม่พูดอะไร ในใจรู้สึกสับสนไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอดี

“ฉันไม่ได้มีความหมายอื่น ก็แค่อยากจะพูดคุยกับคุณเท่านั้นเอง ฉันอยู่บ้านคนเดียว เหงามากเลย” หลี่จิ้งยิ้มและพูด

เธอพูดขนาดนี้แล้ว ถ้าหลินซินเหยียนปฏิเสธอีกก็ถือว่าเป็นคนไม่มีเหตุผล แม้ว่าเธอไม่อยากจะพูดคุยเกี่ยวกับความสัมพันธ์กับตระกูลเหวิน แต่ว่าผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เมื่อก่อนเคยพูดคุย และกินข้าวดว้ยกันเหมือนญาติกันแท้ๆ

“คุณไปหาที่รอฉันก่อนก็ได้” หลินซินเหยียนพูดกับคนขับ

คนขับพยักหน้า “ได้ครับ”

“ตรงนั้นมีลิฟต์” หลี่จิ้งชี้ไปที่ตำแหน่งของลิฟต์

หลินซินเหยียนเดินเข้าไป พอลิฟต์มาพวกเธอทั้งสองคนก็ขึ้นไปที่ชั้นหก หลี่จิ้งเลือกที่นั่ง ตำแหน่งใกล้กับหน้าต่าง ในร้านกาแฟนั้นเงียบมาก เวลานี้ก็ไม่ได้มีคนเยอะเท่าไหร่นัก

พนักงานเดินเข้ามา หลี่จิ้งสั่งกาแฟ หลังจากนั้นก็มองไปที่หลินซินเหยียนแล้วถามว่า “คุณอยากสั่งอะไรดี? ”

“น้ำผลไม้แก้วหนึ่งค่ะ”

หลี่จิ้งยื่นเมนูกลับไปให้พนักงานพร้อมกับพูดว่า “กาแฟแก้วหนึ่ง แล้วก็น้ำผลไม้แก้วหนึ่งค่ะ”

“ครับ” พนักงานรับเมนูกลับไปแล้วถามว่า “คุณผู้หญิงต้องการรับกาแฟอะไรดีครับ? ”

“แล้วแต่เลยค่ะ”หลี่จิ้งตอบ

“ได้ครับ”พนักงานถอยออกไป

ทั้งสองคนพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง หลินซินเหยียนเองก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มพูดก่อนยังไงดี ถามว่าช่วงนี้เธอสบายดีไหมงั้นเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

เหมือนกับว่าไม่สามารถหาคำพูดที่เหมาะสมในตอนนี้ได้

หลี่จิ้งหาเรื่องคุยได้ก่อน “ยิ่งตั้งท้องนานขึ้นก็ยิ่งเหนื่อย เหนื่อยไหมใช่ไหม? ”

หลินซินเหยียนตอบเบาๆ “ยังพอได้ค่ะ ก็แค่ง่วงนอนมากกว่าเดิมหน่อย ดูเหมือนว่คนอื่นจะขี้เซาในตอนเริ่ม แต่ว่าฉันมาเริ่มขี้เซาตอนหลัง”

หลี่จิ้งยิ้ม ยังไงซะเธอก็เคยมีลูกมาก่อน พอพูดไปมาแล้วก็มีหัวข้อให้คุย “ตอนที่ฉันมีเสี่ยวจี้นั้น ก็มาขี้เซาหลังๆ เหมือนกัน แต่ว่าคุณไม่อ้วนเลยเนอะ ตอนนั้นฉันอ้วนขึ้นเยอะมากเลย ตอนก่อนคลอดหนักขึ้น70กิโลเลยเชียวล่ะ”

หลินซินเหยียนยิ้ม “น่าจะเป็นเพราะร่างกายของฉันด้วยค่ะ กินเท่าไหร่ก็ไม่อ้วน”

หลี่จิ้งยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง ตอนนี้เองพนักงานเสิร์ฟก็เดินเข้ามา แล้วก็เสิร์ฟกาแฟตรงหน้าหลี่จิ้ง และเสิร์ฟน้ำผลไม้ตรงหน้าหลินซินเหยียน “ถ้าเกิดว่าต้องการอะไรสามารถเรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ”

หลินซินเหยียนตอบรับอย่างเรียบง่าย หลังจากที่พนักงานไปแล้วหลินซินเหยียนก็ยกน้ำผลไม้ขึ้นมาจิบสองอึก

หลี่จิ้งยกกาแฟขึ้นมาแต่กลับไม่ได้ดื่ม พยายามคิดถึงคำพูดในใจ ว่าเธอจะเอ่ยปากพูดเรื่องของหลินซินเหยียนกับเหวินชิงยังไงดี

ไม่ว่าจะพูดยังไงก็เหมือนแต่จะทำให้บรรยากาศดูอึดอัดขึ้นเท่านั้น

สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้

“คุณกับเสี่ยวจี้ยังติดต่อกันอยู่ไหม? ” หลี่จิ้งวางแก้วกาแฟลงแล้วเอ่ยปากถาม