บทที่58 คุณทำฉันเจ็บนะ

“หืม？”หลินซินเหยียนเปลี่ยนรองเท้าไปด้วยมองเขาไปด้วย“วันนี้วันหยุดไม่มีเรียน ลูกไม่อยากอยู่บ้านพักผ่อนหรอ？”

หลินซีเฉินพูดอย่างจริงจัง“น้องก็อยู่บ้าน ผมคิดว่า ผมคงไม่ได้พักผ่อนหรอก”

หลินลุ่ยซีชอบตัวติดกับคนอื่น เรื่องนี้หลินซินเหยียนรู้ดี

เธอสวมเสื้อคลุมให้ลูกชาย จากนั้นก็พาเขาไปทำงานด้วย

ลูกชายเธอค่อนข้างนิ่ง เพราะงั้นเธอจึงไม่ต้องกังวลมากเท่าไหร่

แต่ถ้าเป็นหลินลุ่ยซีขอไปด้วยล่ะก็ เธอคงไม่ยอมแน่

ลักษณะนิสัยของเด็กคนนั้นจะค่อนข้างเป็นไปตามวัยมากกว่า ส่วนนิสัยของลูกชายคนนี้เธอก็ไม่รู้หรอกว่าสุดท้ายแล้วมันดีหรือไม่ดี

เธออุ้มลูกชายขึ้นมาหอมแก้มหนึ่งที

หลินซีเฉินหน้าแดงระเรื่องขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดออกมาด้วยความเขินอาย“หม่ามี๊”

หลินซินเหยียนยิ้มร่า ตอนที่ลูกชายของเธอเขินนี่ช่างน่ารักเสียจริง

เธออุ้มหลินซีเฉินไปนั่งในรถพร้อมกับคาดเข็มขัดให้เขา

พอถึงLEO หลินซินเหยียนจัดการจอดรถเสร็จก็อุ้มลูกชายลงมา จากนั้นก็จูงมือเข้าไป

“คุณหลินคะ ลูกค้าที่นัดไว้มาถึงแล้วค่ะ ” ฉินยาผู้ช่วยของเธอกำลังพูดรายงาน “ดิฉันพาพวกเขาไปรอที่ห้องรับแขกแล้ว”

ลูกค้าคนนี้เคยนัดไว้ตั้งแต่เดือนก่อน พวกเขาอยากจะสั่งทำชุดใส่ในพิธีหมั้น

หลินซินเหยียนได้ทำการออกแบบไว้หลากหลายรูปแบบเพื่อให้ลูกค้าได้เลือกดู เธอบอกให้หลินซีเฉินไปเล่นรอก่อน“อย่าไปวิ่งเพ่นพ่านล่ะ”

“ผมรู้น่า”นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขามา เขาคุ้นเคยกับที่นี่อยู่พอสมควร อีกทั้งสาวๆที่นี่ยังชอบเขาเอามากๆด้วย

“เธอไปชงกาแฟมาสองถ้วยแล้วยกเข้ามา”หลินซินเหยียนพลิกดูรูปที่เธอออกแบบไปมา พอเห็นว่าไม่มีปัญหาอะไรแล้ว เธอถึงได้หยิบมันขึ้นแล้วตรงไปห้องรับแขก

เธอผลักประตูห้องรับแขกออก ที่โซฟาหนังแท้มีหญิงชายคู่หนึ่งนั่งอยู่ แต่เมื่อเห็นหน้าตาพวกเขาชัดๆแล้ว หลินซินเหยียนก็ตัวแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง พอรู้สึกตัวเธอถึงได้กระแอมเสียงขึ้น พร้อมกับฉีกยิ้มหวานออกมาและทำเหมือนกับว่าไม่รู้จักพวกเขา “สวัสดีค่ะ”

เธอหยิบสมุดออกแบบออกมาด้วยท่าทีสงบ

ไป๋จวู่เวย ไม่สิ ตอนนี้คงต้องเรียกว่าเหอรุ่ยหลิน หน้าของเธอซีดเผือดลงทันที เป็นหล่อนได้ยังไงนะ？

เธอหันไปมองจงจิ่งห้าวที่นั่งอยู่ข้างๆโดยสัญชาตญาณ

เขาจ้องผู้หญิงที่กำลังเดินเข้ามาตาเป็นมัน

หกปีที่ผ่านมาเธอปล่อยวางเรื่องทุกอย่างได้หมดแล้ว

ตอนนี้เธอก็แค่อยากจะใช้ชีวิตที่สงบสุข ฉะนั้นคนพวกนี้ล้วนแต่เป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ

หลินซินเหยียนแสร้งทำเป็นไม่รู้จักพวกเขาแล้วเดินไปนั่งที่โซฟา เธอสวมชุดยูนิฟอร์มสีดำ นั่งไขว่ห้างอยู่ท่วงท่าที่สง่างาม จากนั้นก็เอาสมุดออกแบบออกมาวางบนโต๊ะแล้วเลื่อนไปตรงหน้าเหอรุ่ยหลิน “นี่เป็นรูปต้นฉบับ คุณผู้หญิงลองดูสิคะ”

เหอรุ่ยหลินรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากชายข้างกาย มันหนาวเหน็บเข้ากระดูกดำเลยทีเดียว

ถ้าเกิดเธอรู้ว่านักออกแบบที่มีชื่อเสียงโด่งดังคนนั้นคือหลินซินเหยียน จ้างให้เธอก็ไม่เลือกLEOหรอก

ตอนนั้นเธอยืนกรานที่จะเลือกร้านนี้ แต่ตอนนี้เธอรู้สึกอยากจะเปลี่ยนใจแล้ว

เธอไม่มีทางเลือกนอกจากหยิบสมุดออกแบบขึ้นมาพลิกดู มือของเธอสั่นระริก แต่ละชุดมีความโดดเด่นมาก แต่ที่โดดเด่นที่สุดก็คือชุดที่มีชื่อว่าแรกเริ่ม ทั้งชุดเป็นสีชมพู คอปาดไหล่ เก็บเอว ดูเรียบง่ายทว่ากลับสง่างาม

เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าหลินซินเหยียนเป็นคนออกแบบ แต่เธอชอบชุดนี้มาก

ฉินยายกกาแฟเข้ามา ย่อตัวลงเสิร์ฟกาแฟให้พวกเขา หลินซินเหยียนมองไปที่เธอ “เสี่ยวยา เธอไปเอาชุดแรกเริ่มออกมาหน่อย”

“ค่ะ”ฉินยาเก็บถาดแล้วเดินจากไป ซักพักก็กลับมาพร้อมกับหุ่นที่สวมชุดที่มีชื่อว่าแรกเริ่ม

มันสวยกว่าในรูปซะอีก ผ้าไหมสีชมพูที่ผ่านการตัดเย็บมาแบบพิเศษ มันแพรวพราวแวววับสดใสมาก โดยเฉพาะเมื่อตอนโดนแสง ราวกับว่ากำลังมีดวงดาวส่องประกายระยิบระยับอยู่บนเสื้อยังไงยังงั้นเลย ส่วนคอเสื้อก็เป็นแบบปาดไหล่ มันสามารถเผยให้เห็นบริเวณที่เซ็กซี่ของผู้หญิงได้อย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นกระดูกไหปลาร้า ไหล่ แขน ส่วนบริเวณทรวดทรงองค์เอวก็เก็บเข้ารูปได้อย่างสวยงาม กระโปรงยาวไปถึงข้อเท้า ขับให้ดูสง่างามและเรียบร้อย

เหมาะจะเป็นชุดที่ใส่ในวันหมั้นที่สุดแล้ว