บทที่591 ความเมตตาจะทำให้ดูสวยงาม

ยังไม่ทันรอให้คุณนายโจวตอบ โจวฉุนฉุนก็พูดด้วยความโกรธ “เขาเป็นคนเลว”

คุณนายโจวตบลูกสาวเบาๆ “ชู่ อย่าพูดตรงนี้ ช่วยยิ่นหนิงออกมาก่อนเถอะ”

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าพี่สี่นั้นไม่ใช่คนดีอะไรน่ะ？น้องชายของตัวเองยังไม่ทำเรื่องดีๆ แล้วลูกน้องของเขาจะเป็นคนดีได้อย่างไร？

แต่ปกติคนที่มีหัวใจอยู่บ้าง ปกติใครที่มีหัวใจสักหน่อย ก็คงจะไม่คบค้ากับกู้เป่ยหรอก

ไนต์คลับที่อยู่ที่ถนนจงซิน ใครจะไม่รู้ว่าเป็นของกู้เป่ย เหมือนกับที่เสิ่นเผยซวนคิด ตระกูลกู้นั้นยิ่งใหญ่ หยั่งรากลึก ไม่มีใครกล้าทำอะไรเขาได้ง่ายๆ

ถึงจะมีคนรู้สึกขัดตาอยู่บ้างแต่ก็ไม่กล้าปริปากอะไร

เธอกับพี่น้องอีกคนหนึ่งนั้นไม่ได้โตมาด้วยกัน ไม่ได้ใช้ชีวิตด้วยกัน เลยไม่ได้รู้สึกสนิทสนมมาก ปกติเวลามีเรื่องอะไรถึงจะไปมาหาสู่ แต่ว่าด้านความรู้สึกนั้นไม่ได้สนิทเหมือนกับคนที่โตมาด้วยกัน

เป็นเพียงความสัมพันธ์ที่มีสายเลือดเดียวกันเท่านั้น

เธอไม่รู้ว่าพี่น้องคนอื่นสนิทสนมกับกู้เป่ยบ้างหรือเปล่า แต่หลังจากที่ผ่านเรื่องครั้งนี้ไป เธอก็เห็นอย่างชัดเจน ว่ากู้เป่ยนั้นไม่นับญาติกับใครด้วยซ้ำ ในเมื่อเขาไม่ไยดีกับพี่สาวของเธอคนนี้ จากนี้ก็ไม่ต้องไปมาหาสู่แล้ว

เธอจับมือของลูกสาว “วางใจเถอะ เดี๋ยวพอช่วยยิ่นหนิงออกมาแล้ว แม่ก็จะไม่คบค้ากับพวกเขาแล้วล่ะ”

โจวฉุนฉุนพยักหน้า

พวกเธอกลับเข้าไปบนรถอีกครั้ง พี่สี่ขลุกตัวอยู่ที่นั่งแถวที่สามด้านขวา โดยที่ไม่ขยับไปไหน เพราะรู้ว่าพวกเธอไม่ชอบตัวเอง อย่างนั้นก็จะได้ทำตัวเป็นอากาศธาตุ

คุณนายโจวโทรหากู้เป่ย “ฉันหาคนเจอแล้ว พวกเราจะไปเจอกันที่ไหน？”

กู้เป่ยถือโทรศัพท์พลางยิ้มแล้วมองไป๋ยิ่นหนิงที่นั่งอยู่ตรงข้ามตัวเอง พลางยิ้มมุมปากขึ้น “ฉันอยู่ที่บ้านพักตากอากาศในวงเวียนที่สอง คุณมาที่นี่เถอะ”

หลังจากที่วางสายไปกู้เป่ยก็นั่งพิงกับโซฟา พลางยิ้มแล้วพูดขึ้น “คุณว่า คุณไม่รู้ว่าคนอยู่ที่ไหน แต่แม่ภรรยาของคุณกลับใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่าชั่วโมงก็เอาคนออกมาได้แล้ว เธอเก่งเกินไป หรือคุณโกหกเหรอ？”

ไป๋ยิ่นหนิงไม่มีสีหน้าที่เปลี่ยนไป ในใจก็พอจะเดาได้ว่าคุณนายโจวต้องใช้เล่ห์กลกับโจวฉุนฉุนแน่นอน ไม่อย่างนั้นไม่มีทางหาเจอได้หรอก

เขาอยากช่วยหลินซินเหยียนนั้นจริงๆ แต่ไม่ได้อยากให้เธอมาตอบแทนอะไร ตอนนี้คุณนายโจวไปหาเธอ ก็ไม่รู้ว่าจะทำให้เธอเดือดร้อนอะไรหรือเปล่า

คนที่ตกที่นั่งลำบากเป็นเขาแท้ๆ แต่ในใจกลับเป็นห่วงหลินซินเหยียน กลัวว่าจะทำให้เขาเดือดร้อน กลัวว่าคุณนายโจวจะสังเกตเห็นเงื่อนงำอะไร

“คุณลองบอกมาซิ ว่าทำไมคุณต้องซ่อนพี่สี่เอาไว้ด้วย？” กู้เป่ยไม่รู้ที่มาระหว่างพวกไป๋ยิ่นหนิงกับหลินซินเหยียนแล้วก็จงจิ่งห้าวเลย

รู้เพียงว่าเขาเป็นสามีของพี่สาว มีชื่ออยู่บ้างในไป๋เฉิงเล็กๆ แห่งนั้น นอกนั้นก็ไม่ได้รู้อะไรมาก

พอจะมีชื่อในไป๋เฉิงบ้าง แต่ในเมืองBนั้น เขาไม่มีคนมองเลยแม้แต่น้อย！ดังนั้นกู้เป่ยเลยไม่ได้สนใจเขาเท่าไหร่ ถึงได้จับโดยพลัน

“ฉันบอกแล้ว ว่าฉันไม่ได้ซ่อน แต่เขาหายไปเอง ฉันจะทำอะไรได้เล่า？” ไป๋ยิ่นหนิงโกหกหน้าตาย ท่าทีหน้าตายนั้น เหมือนกับพูดความจริงเลยล่ะ

กู้เป่ยพึมพำเสียงเย็นชา “หรือว่าเขาลงจากรถหนีไปเองนั้นเหรอ？”

“ก็เป็นไปได้”

“ตอแหลจริงๆ เลยนะ เขาบ้าหรือไง？รู้ทั้งรู้ว่ามีคนอยากจับเขา แต่ยังหนีไปมางั้นเหรอ？”

ไป๋ยิ่นหนิงเองก็ไม่ได้หงุดหงิดใจ ยังคงแถต่อไปอย่างสงบนิ่ง “มันก็เป็นไปได้ทั้งนั้น ไม่แน่ว่าสมองของเขาอาจจะเน่าไปแล้วงั้นเหรอ？”

กู้เป่ยถือถ้วยน้ำชาเอาไว้ด้วยความโกรธ พลางอยากจะบีบจนแตกคามือไป เขาจ้องไป๋ยิ่นหนิงด้วยความโหดร้าย อยู่นานก่อนจะพูดออกมา “คุณเองก็อย่าปากแข็งให้มาก แม่ภรรยาของคุณกำลังจะเอามาส่งถึงที่แล้ว เขาหนีไปเองหรือเปล่านั้น เขารู้ดีกว่าใคร”

ไป๋ยิ่นหนิงยังคงมีสีหน้าเปลี่ยนไป “ถึงเขาจะบอกว่าฉันทำให้เขาหายไปแต่ว่าเขามีหลักฐานไหมล่ะ？จะว่าไป ถ้าเขาบอกว่าฉันไม่ได้ทิ้งเขาไว้ ก็หมายความว่าฉันไม่ได้ทำเขาหายไปจริงๆ งั้นเหรอ？”

“คุณเล่นลิ้นให้มันน้อยๆ หน่อยนะ！” กู้เป่ยไม่อยากจะคุยกับไป๋ยิ่นหนิงแล้ว ชายคนนี้เล่นลิ้นไปมา มันเป็นเหตุผลของเขาทั้งนั้น