บทที่598 ชายชราใสซื่อคนหนึ่ง

เมื่อเห็นว่าคนที่มาเปิดประตูเป็นเสิ่นเผยซวน ซางหยูก็ตึงเครียดขึ้นมา “คุณเรียกฉันมาทำไม？”

เรื่องครั้งก่อน ทำให้เธอสติหลุดไปเลยกลัวว่าจะทำให้เขาลำบากอีก

เสิ่นเผยซวนเบี่ยงตัวมา “เข้ามาก่อนค่อยคุยเถอะ”

ซางหยูสะพายกระเป๋า สายมันร่วงลงมา เธอก็เอาขึ้นไปบนไหล่ แต่ไม่เดินเข้ามา

เสิ่นเผยซวนถามเธอ “หิวน้ำไหม？”

ซางหยูส่ายหัว “ฉันไม่หิวน้ำ”

เสิ่นเผยซวนเบ้ปาก พลางพูดว่า “เชิญคุณมา เพราะอยากให้คุณช่วยอะไรฉันหน่อย”

“แค่คุณบอกมา ถ้าฉันช่วยได้ จะไม่ปฏิเสธแน่นอน” เรื่องในครั้งก่อน มาจนถึงตอนนี้เธอยังรู้สึกผิดอยู่ ถึงอย่างไรคนที่ทำให้เขาลำบากก็เพราะตัวเอง

ซางหยูเกรงใจขนาดนั้น จนทำให้เสิ่นเผยซวนรู้สึกเขินอาย “คุณไม่ต้องเกรงใจ ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร คือหัวหน้าฉันให้ฉันไปกินข้าวที่บ้านเขา แล้วอยากจะให้ฉันพาคุณไป ก็คือผู้บัญชาการซ่งที่คุณเจอครั้งก่อน เขาคิดว่าพวกเราเป็นแฟนกัน แล้วก็ไม่ยอมให้ฉันอธิบาย แถมยังสั่งแล้ว เขามีบุญคุณกับฉัน ฉันไม่สามารถหักหน้าเขาได้ ดังนั้นเลยมาหาคุณ”

ในใจของซางหยูออกจะเศร้าไปสักหน่อย ที่แท้ก็ไม่ใช่ว่าเขาอยากมาหาตัวเอง แต่เพราะมีเรื่อง ถึงจะนึกถึงเธอ

เขานั้นลืมตัวเองไปแล้วใช่ไหม？

“ถ้าไม่ใช่เพราะหัวหน้าคุณขอร้อง คุณก็ลืมฉันไปแล้วใช่ไหม？” ซางหยูยิ้มเล็กน้อยพลางถาม

เสิ่นเผยซวนพูด “ไม่ได้ลืม น้องสาวน่ารักขนาดนี้ ไม่มีทางลืมหรอก”

เขาไม่มีทางเป็นแฟนกับซางหยู ไม่ว่าซูจ้านหรือคนอื่นจะว่าอย่างไร เขาก็ไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก

เธอเด็กเกินไป

เขาคบกับเด็กขนาดนี้ไม่ได้เพราะกลัวว่าคนอื่นจะว่าเอาได้

เสิ่นเผยซวนนั้นยังหัวโบราณถึงกระดูกดำ

ซางหยูเข้าใจความหมายของเสิ่นเผยซวนในทันที ก็คือเห็นเธอเป็นน้องสาวงั้นเหรอ？

ตอนนี้เธอยังเรียนไม่จบมหาลัย และก็ยังไม่ได้มีงานดีๆ ทำ ไม่คู่ควรกับเขา แต่ถ้าให้เวลาสักหน่อยเธอจะต้องคู่ควรกับเขาได้แน่นอน

เธอยิ้ม “โอเค ช่วยพี่ชายนั้นไม่มีทางปฏิเสธ ตอนนี้ใกล้เที่ยงแล้ว พวกเราไปกันเลยไหม？”

เสิ่นเผยซวนบอกว่าไป จากนั้นเขาก็ใส่ชุดยูนิฟอร์มแล้วก็ใส่หมวก แล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ”

“ถ้าเกิดรู้เร็วกว่านี้หน่อย ว่าต้องไปกับเจอคนอื่นกับคุณ ฉันจะแต่งหน้าสักหน่อย แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ดีๆ หน่อยค่อยมา” ซางหยูกล่าว

เสิ่นเผยซวนปิดประตู ก่อนจะมองเธอ เธอใส่กางเกงขาบานสีดำ ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวกับปกคอสีดำคอวี สะโพกผายสวยงาม รองเท้าส้นเตี้ยสีขาว สะพายกระเป๋าบนไหล่ แต่งตัวดูบริสุทธิ์ และมีชีวิตชีวาของวัยรุ่น

“เท่านี้ก็ดูดีมากแล้ว”

ซางหยูก้มหน้าลงมองตัวเอง และก็ไม่รู้สึกว่ามันดูดีตรงไหน ยิ้มพลางพูดว่า “คุณไม่ได้ตั้งใจโกหกฉันใช่ไหม？”

เสิ่นเผยซวนกดปุ่มล็อกและเปิดประตู ก่อนจะมีเสียงติ๊ดดังขึ้นไฟรถก็กะพริบขึ้นมา ก่อนจะปลดล็อกประตูข้างคนขับพลางหันไปมองซางหยู “ไม่ได้โกหก คุณดูดีจริงๆ ขึ้นมาเถอะ”