บทที่65 ฝีมือสู้คนอื่นไม่ได้

“ฉันไม่เอา!”

เหอรุ่ยหลินส่ายหัวอย่างกับบ้าไปแล้ว ในปากทวนซ้ำคำเดิมอย่างไม่หยุด“ฉันไม่เอา ฉันไม่อยากตัดขาดกับคุณ ฉันจะให้คุณรักฉัน”

น้ำตาที่หลั่งริน ผมเผ้าที่ยุ่งเหยิง หน้าตาเธอน่าอนาถมาก

ถึงจะอย่างนี้ก็เถอะ จงจิ่งห้าวก็ไม่ใจอ่อนเลยสักนิด

“กับข้าวเตรียมเสร็จ——”เซี่ยเจินหยูเข้ามา เดิมทีอยากบอกเหอเหวินหวยว่าเตรียมกับข้าวเสร็จแล้ว ทานข้าวได้แล้ว ปรากฏก็เห็นภาพที่เหอรุ่ยหลินถือมีดและกำลังแทงจงจิ่งห้าวอยู่

เลือดที่แดงสด คอยกระตุ้นสมองของเธอ

ส่งเสียงร้องด้วยความตกใจออกมา

ทีนี้ทุกคนถึงดึงสติกลับมา จงฉีเฟิงตะโกนเสียงดัง“รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว”

เหอเหวินหวยที่มึนตึ๊บตะโกนให้เหอรุ่ยเจ๋อที่อยู่ข้างกายพวกเขา“ยังไม่รีบดึงน้องสาวแกออกอีก!”

เดิมทีเรื่องนี้เป็นความผิดของจงจิ่งห้าว ตอนนี้เขากลับได้รับบาดเจ็บที่ตระกูลเหอ

นี่ทำให้พวกเขาที่เดิมทีมีข้อได้เปรียบ ได้กลายเป็นผู้เสียเปรียบอีก

เรื่องกลายมาเป็นแบบนี้ ไม่มีผลดีกับเขาเลยสักนิด ในใจลุกเป็นไฟแต่ก็ระบายออกมาไม่ได้ โมโหจนมือจับขอบโต๊ะไว้แน่น เส้นเลือดดำที่หลังมือนูนออกมา

แกร๊ง!

เสี้ยววินาทีที่เหอรุ่ยเจ๋อดึงน้องสาวออก มีดปอกผลไม้ตกหล่นสู่พื้น ส่งเสียงดังก้องออกมา

บนใบมีดมีเลือดสีแดงสดเปื้อนอยู่

“อะ อะห้าวคุณเป็นอะไรมากมั้ยคะ?”เหอรุ่ยหลินอยากยื่นมือไปแตะบาดแผลของเขา

จงจิ่งห้าวปัดมือของเธอทิ้ง ในขณะนี้เอง จู่ๆในห้องรับแขกมีโทรศัพท์ดังขึ้น

สายตาของทุกคนต่างก็มองไปทางเสื้อคลุมที่วางอยู่บนโซฟาของจงจิ่งห้าว เสียงดังมาจากที่นั่น

แสงไฟสีขาวปกคลุมลงมาจากเหนือศีรษะของจงจิ่งห้าว ปกคลุมเขาให้อยู่ในวงแสงไฟทั้งคน

ในความพร่ามัว ถ้าไม่ดูอย่างละเอียด จะดูไม่ออกว่าหน้าผากเขามีเหงื่อซึมออกมา

เขาหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาล้วงมือถือ เห็นกวนจิ้งโทรมา เขาได้รับสาย

ไม่นานเสียงของกวนจิ้งก็ได้ก้องมา“ประธานจงครับ เรื่องที่ประธานให้ผมตรวจสอบผมตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ หกปีก่อนหลินซินเหยียนเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ ถึงได้ผิดสัจจะไม่กลับมาทำเรื่องหย่าร้าง เหอรุ่ยเจ๋อพาเธอกับแม่ของเธอมาซ่อนไว้ที่ประเทศA ตอนแรกพวกเขาอยู่ที่ปานี ต่อมาถึงย้ายมาที่เมืองหลวงของประเทศAครับ ในระหว่างนี้ ร่องรอยที่พวกเธอเคยใช้ชีวิต เหอรุ่ยเจ๋อล้วนจงใจลบทิ้ง ไม่ให้ให้คนรู้ครับ”

จงจิ่งห้าวกุมมือถือไว้ ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา สายตาหล่นอยู่ที่บนตัวของเหอรุ่ยหลินกับเหอรุ่ยเจ๋อ

เขามองเหอรุ่ยเจ๋อ แต่กลับพูดกับกวนจิ้ง“หลายปีมานี้ เขาอยู่กับเธอตลอด?”

“ใช่ครับ……”

ก้อนเมฆดำได้ลอยไปมาอยู่บนใบหน้าดุร้ายของเขา“ในฐานะอะไร”

ถึงจะคุยกันทางโทรศัพท์กวนจิ้งก็รู้สึกได้ถึงความกดอากาศที่มาจากจงจิ่งห้าว อดกลืนน้ำลายไม่ได้ เขายังพูดไม่จบ อย่าเพิ่งโกรธขนาดนี้ได้มั้ย?

จงจิ่งห้าวไม่มีทางได้ยินคำวิจารณ์ของเขาอยู่แล้ว ได้แต่ตอบอย่างซื่อตรงว่า “ดูเหมือนว่าคุณหลินจะไม่ได้ยอมรับเขา เห็นเขาเป็นแค่พี่ชายเท่านั้นครับ นอกจากเขาแล้ว ข้างกายไม่มีชายอื่นอีกเลย ก็ใช่ว่าไม่มีผู้ชายครับ——เธอได้ให้กำเนิดลูกชายคนนึงครับ”

“ฉันรู้แล้ว”จงจิ่งห้าววางสาย ถลึงตาจ้องมองเหอรุ่ยเจ๋อทีนึงอย่างไม่เกรงกลัว จากนั้นได้กวาดสายตามองคนของตระกูลเหอทีนึง“พวกคุณยังคงสามารถเสนอเงื่อนไขได้อยู่”

พูดจบก็ได้ก้าวเท้าเดินออกจากตระกูลเหอไป เขาเหมือนไม่อยากราวีกับพวกเขาอีก

ในห้องรับแขกเละเทะไปหมด เงียบไปครู่หนึ่ง เหอเหวินหวยถึงฟื้นฟูกลับมาเหมือนเดิมพร้อมฉีกรอยยิ้ม“จิ่งห้าว เรื่องนี้——”

จงฉีเฟิงลุกขึ้น ทำท่าพักตามระเบียบ เสียงที่สุขุมลุ่มลึกค่อนข้างไม่สบอารมณ์“ลูกชายฉันเป็นคนผิดก่อน เพราะเขาไม่ได้ทำตามสัญญา พวกนายมีข้อเรียกร้องอะไรก็เสนอมาได้เลย”

จงจิ่งห้าวก็ได้รับบาดเจ็บไปแล้ว เขายังพูดแบบนี้อีก เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจแล้ว

“ฟังนายพูดเข้าซิ เรื่องรักๆใคร่ๆของเด็กๆ รักๆเลิกๆเป็นเรื่องปกติ ถึงเป็นญาติกันไม่ได้ ก็ยังมีมิตรภาพอยู่ไม่ใช่เหรอ ฉันจะเสนอข้อเรียกร้องได้ยังไง”เหอเหวินหวยแสร้งยิ้ม

เขาพูดแบบนี้แล้ว จงฉีเฟิงก็ไม่สะดวกที่จะพูดอะไรอีก ได้เรียกคำนึง“ลุงเฟิ๋ง เรากลับกันเถอะ”

ลุงเฟิ๋งรีบเดินมาข้างหน้า“คุณชายไปโรงพยาบาล เราจะไปด้วยมั้ยครับ?”

“ไม่ไปได้ยังไงล่ะ ฉันมีแค่ลูกชายคนเดียวเท่านั้น”ก็ไม่รู้ว่าเขาพูดให้ใครฟัง สีหน้าของเหอเหวินหวยเปลี่ยนไป เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเขามีนัยยะแอบแฝง