บทที่ 1016.2 เว้นเสียจากถามนกที่บินอยู่นอกกรง

หากเฉินผิงอันมาเข้าร่วมงานพิธีที่เมืองหลวงแคว้นชิงซิ่งซึ่ง ตั้งอยู่ทางตอนใต้ช่วงกลางปี ถ้าอย่างนั้นการดารงอยู่ของสถานที่แห่ง นี้ก็จะกลายเป็ นกระดาษที่ไม่ห่อไฟ หากอิ่นกวานหนุ่มได้ยินว่ามี สถานที่ที่ภูตผีออกอาละวาดเช่นนี้อยู่ นี่ไม่ใช่แค่ความสกปรกขัดต่อ สง่าราศีทั่วไปแล้ว อย่าว่าแต่สกุลหลิ่วแคว้นชิงซิ่งและพรรคจินแชว เลย ตระกูลจางเขตเทียนเฉาของจางไช่ฉินก็คงรู ้สึกกระวนกระวายอยู่ เหมือนกัน

พูดง่ายๆ ก็คือ เป็ นเพราะก่อนหน้านี้นางไปเยือนท่าเรือหนิวเจี่ยว กับหงหยางโปมารอบหนึ่ง บังเอิญได้เจอกับเจ้าขุนเขาหนุ่มที่มาเดิน เที่ยวร ้านผ้าห่อบุญเหมือนกันพอดี ได้พบเรื่องน่ายินดีไม่คาดฝัน อีก ฝ่ ายถึงกับตอบตกลงว่าจะเข้าร่วมงานพิธีสวมกวานของรัชทายาท แคว้นชิงซิ่ง ฮ่องเต้สกุลหลิ่วแคว้นชิงซิ่งและเฉิงเฉียนเจินเหรินผู้ พิทักษ์แคว้นถึงได้ตัดสินใจว่าจะร่วมมือกับสกุลจางเขตเทียนเฉา อย่างไม่เสียดายค่าตอบแทน อีกทั้งยังแอบส่งข่าวให้กับราชส านัก ของอีกสองแคว้นอย่างลับๆ ตัดสินใจว่าจะทาการเก็บกวาดพื้นที่ใน รัศมีพันลี้ซึ่งมีภูเขาเหอฮวานเป็ นหนึ่งในนั้นให้สะอาดเอี่ยม ปราบปรามกลุ่มมารร ้ายให้ราบคาบ

หากภูเขาเหอฮวานรู ้สึกว่าเขาเฉิงเฉียนปรากฏตัวในครั้งนี้เพียง แค่เพื่อหยกลัญจกรสามชิ้น ถ้าอย่างนั้นก็ไร ้เดียงสาเกินไปแล้ว

เฉิงเฉียนจ้องมองไปทางภูเขาเหอฮวาน ยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “คา พังเพยในหมู่ชาวบ้านกล่าวไว้ว่าดินสามชื่อวันฟ้ าโปร่ง พอฝนตกก็ กลายเป็ นโคลนเละทั้งถนน เอามาใช ้บรรยายถึงถนนหนทางที่เดินได้ ล าบาก”

จางไช่ฉินยิ้มอย่างรู ้ใจ “ท่านลุงเฉิง ดังนั้นถึงต้องสาดน้าสะอาด ใส่ถนนที่มีแต่ดินเหลืองเปื้อนอย่างไรเล่า”

ทุกอย่างเพียงแค่เพื่อการให้เกียรติมาเยือนของเฉินอิ่นกวานแห่ง ภูเขาลั่วพั่วท่านนั้น

เฉิงเฉียนถาม “ไช่ฉิน เจ้าสามารถโน้มน้าวให้คนผู้นี้มาที่เมือง หลวงได้ ถือว่ามีคุณความชอบอย่างใหญ่หลวง เจ้าน้าเต้าตันหยา งหงโปบอกเล่ามาในจดหมายอย่างคลุมเครือเจ้าช่วยอธิบายอย่าง ละเอียดได้หรือไม่?”

ว่ากันว่าเจ้าขุนเขาเฉินท่านนี้ไม่ใช่ว่าจะไว้หน้าใครง่ายๆ

จางไช่ฉินท าหน้ากระอักกระอ่วน กล่าวว่า “ท่านลุงเฉิง ไม่ได้ ปิดบังอะไรเลยจริงๆ แค่เพราะโชคดีเท่านั้น อาศัยว่าในอดีตเขาเคย ไปเยือนหอชิงฝูอยู่หลายครั้ง ได้ผูกความสัมพันธ์ควันธูปไว้กับท่าน ลุงหง”

เฉิงเฉียนคลี่ยิ้ม ไม่ได้ถามอะไรมากอีก

เพียงแต่ว่าพอพูดถึงอิ่นกวานหนุ่ม เจินเหรินผู้เฒ่าก็อดไม่ไหว นึกถึงหญิงสาวมัดผมทรงกลมกลางศีรษะบนสนามรบของเมืองหลวง ส ารองในอดีต วิชาหมัดของนางไร ้ศัตรู ทัดเทียมได้จริงๆ

หากว่า “เจิ้งเฉียน” หรือควรจะเรียกว่าเผยเฉียนลูกศิษย์ใหญ่เปิด ขุนเขาของเฉินอิ่นกวานผู้นี้ปรากฏตัวที่เมืองเล็กแห่งนั้น ก็จะ น่าสนใจมากแล้ว ไม่รู ้ว่าฝู่จวินทั้งสองท่านจะคิดเช่นไร

ทางฝั่งของภูเขาเหอฮวาน จวนเฝิ่นหวานตั้งอยู่ที่ภูเขาอูเถิงภูเขา เบื้องล่าง ในนั้นมีสวนขู่หยวนซึ่งเป็ นสวนส่วนตัวของฝู่จวินอวี๋ฉุนจือ

ฝู่ จวินจ้าวอวี๋สองท่านนาพาแขกผู้มีเกียรติท่านนั้นมาที่นี่ด้วย ตัวเอง ผนังบังตาของที่นี่ถึงกับเป็ นเงินเกล็ดหิมะเหรียญหนึ่งที่ใหญ่โต เกินกว่าจะหาสิ่งใดเปรียบ

ตอนที่เดินอ้อมผ่าน “ผนังบังตา” ฉินแจว๋ใช ้หางตาเหลือบมอง ประเมินอยู่พักหนึ่งกว้างก็กว้างอยู่หรอก ก็แค่บางไปสักหน่อย

อวี๋ฉุนจือเคยเดินทางไปเยือนทะเลสาบซูเจี่ยน เป็ นคนรู ้จักเก่า กับเถียนหูจวินผู้ฝึกตนหญิงแห่งเกาะชิงเสีย ความสัมพันธ ์ไม่เลว ใน อดีตมักจะส่งจดหมายไปมาหาสู่กันเป็ นประจ า

แต่ว่าเถียนหูจวินในเวลานั้นยังไม่ได้สร ้างโอสถทอง ยังคงเป็ นผู้ ฝึกตนขอบเขตประตูมังกรคนหนึ่ง อีกทั้งสถานะบนทาเนียบก็ไม่ใช่ ลูกศิษย์ใหญ่ของหลิวจื้อเม่าสกัดคงคาเจินจวิน แต่เป็ นลูกศิษย์คน รอง

เพียงแต่ว่าศิษย์พี่ใหญ่ท่านนั้นโชคไม่ดี ดันมาเจอกับศิษย์น้อง เล็กนิสัยเหมือนพญามารบางคน ทั้งสองฝ่ ายผูกปมแค้นต่อกัน ศิษย์ พี่ใหญ่ถูกสังหารทิ้งอย่างง่ายดาย หลิวจื้อเม่าผู้เป็ นอาจารย์ถึงกับไม่ เคยสืบสวนเรื่องนี้

ทุกวันนี้เถียนหูจวินคือเจ้าเกาะของเกาะซู่หลิน คือผู้ฝึกตนโอสถ ทองในท้องถิ่นของทะเลสาบซูเจี่ยน และยิ่งเป็ นผู้ฝึกตนบนทาเนียบ ของสานักเจินจิ้ง ได้ครอบครองพื้นที่แห่งหนึ่งในศาลบรรพจารย์เกาะ กงหลิ่ว

เพียงแต่ว่าเมื่อเทียบกับศิษย์น้องเล็กแซ่กู้คนนั้นแล้วก็ยังคงต่าง ราวก้อนเมฆกับดินโคลนอยู่ดี ห่างชั้นอยู่ไกลโขนัก เพราะถึงอย่างไร ทุกวันนี้ฝ่ ายหลังก็ได้เป็ นลูกศิษย์ผู้สืบทอดของเจิ้งจวีจงแห่งนคร จักรพรรดิขาวแล้ว และยังมีข่าวเล็กๆ ข่าวหนึ่งแพร่มาถึงแจกันสมบัติ ทวีปบอกว่าหันเชี่ยวเซ่อขอบเขตเซียนเหรินรักและเอ็นดูศิษย์หลาน คนนี้อย่างมาก

แขกผู้มาร่วมงานเลี้ยงนั่งกันอยู่เต็มห้องโถง ฉินแจว๋พบว่าบนเสา คานของห้องโถงเป็ นไม้แกะสลักรูปเทพเซียนผู้เฒ่าฮกลกซิ่วสามองค์ และเซียนเด็กอีกหนึ่งองค์ยืนอยู่ มีความหมายแฝงที่งดงามว่าแสงดาว แห่งความมงคลสาดส่องทั่วห้องโถงที่บรรยากาศชื่นมื่นยินดี

อันที่จริงห้องโถงทั้งแห่งเป็ นเพราะอวี๋ฉุนจือที่มีอารมณ์สุนทรีไป รื้อเอาศาลบรรพชนที่หรูหรางดงามของตระกูลผู้สูงศักดิ์ในราชวงศ์ ล่างภูเขามา จากนั้นนางก็ให้ช่างไล่เขียนกากับชิ้นส่วนแต่ละชิ้นลง

ไป ไม่ไปแตะต้อง ก่อนจะย้ายมาที่ภูเขาอูเถิง สุดท้ายสร ้างขึ้นมาใหม่ อีกครั้ง แทบจะเป็ นแบบเดิมกับเรือนหลังเก่าไม่มีผิดเพี้ยน

บนภูเขาและล่างภูเขาของภูเขาเหอฮวาน จุ้ยยวนกับอูเถิงต่างก็ เคยเปลี่ยนชื่อมาก่อนเคยเป็ นภูเขาที่มีประวัติความเป็ นมาอย่างยิ่ง ภูเขาจุ้ยยวนคือภูเขาทายาทของขุนเขากลางแคว้นใหญ่แคว้นหนึ่ง มีการสร ้างศาลบุรพกษัตริย์ ฮ่องเต้ได้ส่งตัวผู้บัญชาการทหารและรอง เจ้ากรมกรมโยธาให้นาพากองทัพหลายหมื่นนาย ระยะเวลาสิบปี ก่อนและหลัง จวนที่มีการปรับปรุงใหญ่และตาหนักที่ถูกสร ้างขึ้นอยู่ ที่นี่มีถึงยี่สิบกว่าแห่ง ต าแหน่งเป็ นรองแค่ห้ามหาบรรพตเท่านั้น ทาง ราชสานักมีการแต่งตั้งขุนนางผู้ตรวจตราให้มาคอยประจาการ หลังจากเปลี่ยนรัชสมัยแล้วก็ถูกทิ้งร ้างไม่มีการใช ้งาน พูดถึงแค่ภูเขา อูเถิงใต้ฝ่ าเท้าลูกนี้ อดีตของจวนเฝิ่นหวาน ในประวัติศาสตร ์ก็เคย เป็ นเรือนพักส่วนตัวที่หรูหรางดงามของท่านหญิงผู้หนึ่ง

สองเจ้าบ้านหนึ่งแขกนั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ พูดคุยกันถึงเรื่องราว น่าสนใจในแจกัน สมบัติทวีปช่วงที่ผ่านมา

ยกตัวอย่างเช่นอารามหลิงเฟยในอาณาเขตแคว้นเพื่อนบ้าน ของราชวงศ์อวิ๋นเซียวทางทิศใต้ได้เลื่อนขั้นเป็ นตาหนักเต๋าแล้ว ถือ ว่าได้รับสถานะอักษรจงตามวัดก่วงฝูไปติดๆ

อาจารย์ของฉินแจว๋คือหลิวอันดับหนึ่งของสานักเจินจิ้ง

ทุกวันนี้ตลอดทั้งแจกันสมบัติทวีป ต่อให้รวมวัดก่วงฝูของลัทธิ พุทธและต าหนักหลิงเฟยของลัทธิเต๋าเข้าไปก็เพิ่งจะมีวัดและอาราม อักษรจงสักกี่แห่งกันเชียว?

อวี๋ฉุนจือพูดอย่างตรงไปตรงมา เอ่ยกึ่งๆ หยอกล้อว่า พี่น้องฉิน หลิวเหล่าเฉิงเป็ นเซียนเหรินแล้ว ต้องมีปณิธานยิ่งใหญ่อยู่ที่บิน ทะยานอย่างแน่นอน จะเป็ นไปได้หรือไม่ที่จะให้หลิวเจินจวินจะมารับ หน้าที่เป็ นเจ้าสานักเจินจิ้งต่อ?

ฉินแจว๋คลี่ยิ้ม แต่ไม่ต่อคา หัวข้อสนทนาที่หากไม่ทันระวังชีวิตก็ จะหายไปเช่นนี้ เขาหรือจะกล้าพูดถึงอย่างส่งเดช ดังนั้นจึงแค่ยกยอ ถึงการทุ่มเทก าลังสร ้างสรรค์ส านักให้รุ่งเรื่องของเจ้าสานักหลิวไป ไม่กี่ประโยคเท่านั้น

จ้าวฝูหยางดื่มชาเมฆหมอกที่ศาลเทพภูเขาจุ้ยยวนทาขึ้นเองไป หนึ่งคาแล้วยิ้มเอ่ยว่า “ได้ยินมาว่าหลวงจีนของวัดก่วงฝูรูปนั้น เมื่อปี ก่อนเพิ่งจัดงานเลื่อนตาแหน่งเทศนาธรรมทางฝั่งของภูเขาลั่วพั่ว แม้ว่าใต้เท้าอิ่นกวานจะไม่ได้ไปร่วมแสดงความยินดีด้วยตัวเอง แต่ กลับให้เว่ยซานจวินแห่งขุนเขาเหนือช่วยส่งกลอนคู่บทหนึ่งไปให้ และวัดก่วงฝูก็ให้ความสาคัญมาก เอากลอนคู่นี้ไปแขวนคู่กับกลอน ของวัดเสวียนคงแผ่นดินกลาง”

สีหน้าของฉินแจว๋เป็ นธรรมชาติ แต่แท้จริงแล้วอารมณ์กลับ ซับซ ้อนอย่างยิ่ง พยักหน้าเอ่ยว่า “มีเรื่องนี้อยู่จริง”

หากเป็ นไปได้ล่ะก็ ชั่วชีวิตนี้ฉินแจว๋ก็ไม่อยากเจอเจ้าคนแซ่เฉิน ผู้นั้นอีกแล้ว ต่อให้อีกฝ่ ายจะเคยเป็ นนักบัญชีให้กับเกาะชิงเสียของ ตนช่วงระยะเวลาหนึ่งก็ตาม

อวี๋ฉุนจือกล่าวว่า “ต่างก็พูดกันว่าหลวงจีนท่านนี้มีพระธรรม สูงส่งลึกล้า มีเรื่องเล่าของนิกายฉานสองเรื่องคือเรื่องคว้าเมฆมาซ่อม จีวรและปล่อยเลือกลับภู ชื่อเสียงเลื่องลือไปทั้งทวีป อันที่จริงยังมีคดี อีกคดีหนึ่ง เพียงแต่ว่าไม่ได้แพร่หลายกว้างขวางนักในแจกันสมบัติ ทวีป ข้าก็แค่เคยได้ยินฝูหยางพูดถึงเท่านั้น เล่าลือกันว่าอดีต ฮ่องเต้ต้าหลีเคยเรียกภิกษุสมณศักดิ์สูงท่านนี้เข้าพบ สนทนาธรรม กับเขา ผลคือรอกระทั่งพวกเขาเดินอยู่ในอุทยานหลวง นกล้วนตกใจ บินหนีไป กระต่ายและจิ้งจอกต่างก็หลบลี้หนีไปไกล”

“อดีตฮ่องเต้ต้าหลีจึงยิ้มถามประโยคหนึ่งว่า “แค่เคยได้ยินมาว่า ภิกษุสมณศักดิ์สูงเดินท่องอยู่ในป่า สัตว์ร ้ายไม่เพียงแต่ไม่มารบกวน กลับกันยังให้ความสนิทสนม ยินดีช่วยปกป้ องคุ้มครอง เหตุใดวันนี้ ถึงมีภาพเหตุการณ์เช่นนี้ได้?”

“ผลคือเจ้าลองเดาดูสิว่าเป็ นเช่นไร ภิกษุเฒ่าถึงกับตอบด้วย ประโยคที่ว่า “อาตมาฆ่าได้ง่าย”

“พี่น้องฉิน เจ้ามีความรู ้กว้างขวาง เกี่ยวกับเรื่องนี้ เจ้ารู ้หรือไม่ว่า จริงหรือเท็จ?”

ฉินแจว๋พยักหน้า “บังเอิญเคยได้ยินอาจารย์พูดถึง เรื่องนี้ไม่ใช่ เรื่องโกหก อาจารย์ยังบอกด้วยว่าอันที่จริงตอนนั้นราชครูต้าหลีก็อยู่ ข้างๆ ด้วย เคยเอ่ยประโยคหนึ่งกับภิกษุเฒ่าหลวงจีนมีโจรในใจให้ฆ่า มากมายขนาดนั้นเสียเมื่อไหร่ เลี้ยงเสือไว้เป็ นภัยหรือ?”

้

์