บทที่ 1024.1 วัยเด็กคือลิ่มที่ปักหมุด

โรงเรียนแห่งหนึ่งในหมู่บ้านชนบท มีอาจารย์สอนหนังสือนามว่า เฉินจี้กาลังชี้แนะท่าเดินวิชาหมัดให้กับลูกศิษย์

ตอนที่จ้าวซู่เซี่ยหยุดพัก อารมณ์ของเขาซับซ ้อนยิ่ง เพราะตอน กลางวัน อาจารย์เกือบจะถูกสตรีดุร ้ายคนหนึ่งที่บุกเข้ามาในโรงเรียน ข่วนหน้า

เมืองหลวงแคว้นอวี้เซวียนไม่มีการห้ามเข้าออกเคหะสถานยาม วิกาล อู๋ตีนักพรตที่ตั้งแผงดูดวงเข้าครัวทาอาหารมื้อดึกกินไปแล้วก็ เดินออกจากเรือนไปในยามราตรี ระหว่างทางเดินผ่านที่ว่าการ อาเภอฉางหนิง เห็นว่าศาลหยาเสินแห่งนั้นยังมีแสงไฟจุดสว่างไสว น่าจะมีข้อพิพาทเกิดขึ้นอีกแล้ว นักพรตเดินไปทางทิศเหนือ เดินอยู่ ในตรอกเก่าโทรมของอ าเภอหย่งเจีย คิดว่าจะไปหาเด็กหนุ่มคนหนึ่ง เพื่อพูดคุยกันสักสองสามประโยค

ทางฝั่งของภูเขาไฉอวี้ เฉินจิ้วจือเค่อฝ่ ายนอกของพรรคกิ่งไผ่มา ปั้นเหยื่ออยู่ที่ริมน้าคิดจะตกปลาตอนกลางคืน ยอดฝีมือก็มักจะเป็ น เช่นนี้ แค่ต้องการคันเบ็ดหนึ่งคัน ม้านั่งหนึ่งตัวและข้องปลาหนึ่งใบ เท่านั้น ไม่มีทางพกของพะรุงพะรังมาตั้งวางเป็ นแผงเด็ดขาด

จวนเฝิ่นหวานในภูเขาเหอฮวาน เด็กหนุ่มที่ใช ้นามแฝงว่าเฉินเห รินสวมรองเท้าสานสะพายกระบี่ แต่แท้ที่จริงแล้วในฝักกระบี่ว่างเปล่า

ก าลังลังเลว่าควรจะให้ลูกศิษย์ประมือกับปรมาจารย์เวินที่สายตา ล่อกแล่กอยู่ไม่สุขผู้นั้นดีหรือไม่

ทางฝั่งของยอดเขาโพโม่ เฉินผิงอันที่แต่งกายเปี่ยมไปด้วยมาด แห่งเซียนได้ยินประโยคนั้นแล้วก็ไม่ยอมรับและไม่ปฏิเสธ เพียงยิ้มเอ่ย อ าลา คารวะตามขนบลัทธิเต๋ากับเฉาหรง

“หากเฉาเทียนจวินมีเวลาว่างก็ไปเป็ นแขกที่ภูเขาลั่วพัวได้ แค่ บอกล่วงหน้าสักค า จะต้องปัดกวาดเรือนรอต้อนรับท่านแน่นอน”

เฉาหรงไม่ได้บอกว่าตัวเองจะต้องไปเป็ นแขกที่ภูเขาลั่วพั่ว แน่นอน เพียงแค่ยิ้มตอบกลับตามมารยาทว่า “ขอให้อู๋เลี่ยงเทียนจุน อ านวยพร”

ร่างของเฉินผิงอันกลายเป็ นสายรุ ้งพุ่งหายไปในเสี้ยววินาที ออกไปจากยอดโพโม่ทั้งอย่างนี้ เวลาเพียงแค่ไม่กี่ชั่วกะพริบตาก็ ออกไปจากอาณาเขตของภูเขาเหอฮวานแล้ว

ลู่เฉินกลับไปนั่งยองบนพื้นอีกครั้ง หยิบก้อนหินเล็กเก้าก้อนมา ก าไว้ในฝ่ ามือ เขย่ามือเบาๆ แล้วขว้างหินไปบนพื้นคล้ายการโยน กระดูกเสี่ยงทาย

แม้เฉาหรงจะบอกว่าตัวเองโง่เขลา ฝึกบ าเพ็ญตนมาสามพันปีก็ ยังตามหามหามรรคาแห่งการบินทะยานไม่เจอ เพียงแต่ค าพูดตาม มารยาทนี้ ฟังแล้วก็ปล่อยผ่านไป ทางที่ดีที่สุดคืออย่าไปเชื่อ

พูดถึงแค่วิชาค่ายกลยันต์ เฉาหรงก็มีมุมมองที่ยอดเยี่ยมอย่างถึง ที่สุด ไม่จาเป็ นต้องท ามุทราค านวณ ในใจก็ได้ค าตอบแล้ว

หูฟังเป็ นสิ่งลวง ตาเห็นจึงจะเป็ นของจริง อิ่นกวานหนุ่มที่มี ชื่อเสียงเลื่องลือท่านนี้ได้ก้าวเดินเข้าสู่ห้องของการเรียนสายยันต์ แล้ว พรสวรรค์ต้องไม่ต่าอย่างแน่นอน ส่วนจะสูงแค่ไหน เฉาหรงไม่ สนใจจะสืบเสาะหาคาตอบ ไม่ได้สนิทสนมอะไรกับเฉินผิงอัน ทั้งยังไม่ มีความแค้นใดๆ ต่อกัน เฉาหรงย่อมไม่คิดจะสนใจ

“โชคดีที่เจ้าอดใจได้ไหว ไม่อนุมานชะตาชีวิตของเฉินผิงอันเอง โดยพลการ ไม่อย่างนั้นก็ต้องไปเป็ นพี่น้องร่วมทุกข์ร่วมยากกับลู่เสิน แล้ว”

ลู่เฉินเอ่ยสัพยอกก่อน แล้วค่อยอธิบายว่า “ดาวเป่ยโต้วเจ็ดดวง บวกกับดาวช่วยเหลืออีกสองดวง เฉินผิงอันใช ้วิธีของยันต์สร ้างร่าง แยกขึ้นมาเก้าร่าง เฉินผิงอันคนเมื่อครู่นี้คือหนึ่งในสองดาวช่วยเหลือ ซ ้ายขวา มิอาจอยู่ที่นี่ได้นานนัก หาไม่แล้วกระตุกผมเส้นเดียวจะ สะเทือนไปทั้งร่าง ค่ายกลทั้งค่ายจะวุ่นวายอลหม่าน”

เฉาหรงถามอย่างประหลาดใจ “อาจารย์สนิทกับเฉินผิงอันมาก หรือ?”

ส่วนวิธีการที่ใช ้ยันต์ร่างแยกมาสร ้างเป็ นค่ายกลนี้ของเฉินผิงอัน ยังไม่ถึงขั้นทาให้เทียนจวินลัทธิเต๋าคนหนึ่งตกตะลึงได้

จะว่าไปแล้วก็น่าสงสาร ลู่เฉินผู้เป็ นอาจารย์มาเยือนใต้หล้า ไพศาลอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่เคยคิดจะมาหาลูกศิษย์ผู้สืบทอดแห่ง อารามหลิงเฟยอย่างเฉาหรงเลยสักครั้ง

เกี่ยวกับข่าวลือระหว่างอาจารย์กับเฉินผิงอัน หลายปีมานี้ เฉา หรงย่อมได้ยินข่าวลือเล็กๆ บนยอดเขาของในทวีปมาไม่น้อย แล้ว นับประสาอะไรกับที่ก่อนหน้านั้นเดินทางไปเยือนอุตรกุรุทวีปได้เจอ กับศิษย์น้องหญิงเฮ้อเสี่ยวเหลียงก็ได้ยินเรื่องวงในมาบ้างเหมือนกัน

ใบหน้าของลู่เฉินเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม พยักหน้าเอ่ยว่า “สนิทก็สนิทอยู่หรอกแล้วก็พัวพันกันอย่างลึกล้า คือบัญชีเลอะเลือน บัญชีหนึ่ง”

สองมือประกบกัน เป่าลมเบาๆ ลู่เฉินเงยหน้ามองไปยังภูเขาเหอฮ วานอีกครั้ง ถามว่า “เฮ้อเสี่ยวเหลียงเป็ นอย่างไรบ้างแล้ว?”

เรื่องบางอย่างลู่เฉินคร ้านจะไปอนุมาน เขาคือนักพรตที่ยึดเต๋า เป็ นหลัก ไม่ใช่แม่ไก่แก่ที่คอยกางปี กปกป้ องลูกเจี๊ยบฝูงหนึ่งเสีย เมื่อไหร่

เฉาหรงตอบอย่างนอบน้อม “เรียนท่านอาจารย์ ก่อนหน้านี้ไม่ นานป๋ ายฉางปิดด่านอย่างลับๆ ศิษย์น้องหญิงเฮ้อรู้ดีว่าบางทีอาจเป็ น กับดักที่จงใจเล่นงานนาง แต่กระนั้นก็ยังยืนกรานจะไปขัดขวาง ศิษย์ กับศิษย์พี่กู้จึงได้แต่เดิมพันตามนางไปด้วย ในทางลับยังมีเทียนจวิน เซี่ยสือคอยช่วยคุมหลังให้ เพียงแต่ตัวเขาติดขัดที่สถานะจึงไม่

สะดวกจะลงมือกับป๋ ายฉาง ได้แต่คอยคุมหลังให้อยู่ไกลๆ ป้ องกัน ไม่ให้ป๋ ายฉางลงมือสังหารศิษย์น้องหญิงเฮ้อ”

กู้ชิงซงที่มีฉายาว่า “เซียนฉา” ผู้นั้นไม่ใช่ลูกศิษย์ของลู่เฉินอย่าง ถูกต้องชอบธรรม ปีนั้นก็แค่เคยติดตามไปเป็ นคนถ่อเรือพาลู่เฉิน ออกทะเลไปเยี่ยมเยือนเซียนเท่านั้น

เพียงแต่ลูกศิษย์ผู้สืบทอดอย่างพวกเฉาหรงต่างก็ยอมรับในตัว ศิษย์พี่ใหญ่ที่ “ทะเลาะไม่เคยแพ้ใคร เจอใครก็ไม่เคยขี้ขลาด” ผู้นี้

เทียนจวินเซี่ยสือคือผู้นาบนภูเขาของอุตรุกรุทวีปในนาม นอกจากส านักศึกษาลัทธิขงจื๊อแล้ว เขาก็สามารถควบคุมฟ้ าควบคุม ดิน

เทียนจวินลัทธิเต๋าที่ภูมิลาเนาอยู่ในตรอกเถาเย่ของถ้าสวรรค์หลี จูผู้นี้ สถานะและต าแหน่งล้วนพอๆ กับฉีเจินแห่งส านักโองการเทพ ของแจกันสมบัติทวีปในอดีต

ทว่าฮว่อหลงเจินเหรินแห่งยอดเขาพาตี้ไม่มีทางยอมรับใน สถานะลูกพี่ใหญ่แห่งสองวิถีขาวด าของตัวเองอย่างแน่นอน มักจะ ชอบพูดว่าในกระเป๋ าผินเต้ามีเงินแค่ไม่กี่แดงพูดจาแข็งกระด้างไม่ได้

คิดถึงสิ่งที่ประสบพบเจอจากเหตุการณ์ตั๊กแตนจับจักจั่น นก ขมิ้นรออยู่เบื้องหลังครั้งนั้น เฉาหรงก็อดหวาดผวาไม่ได้ จึงทามุทรา เงียบๆ สลายภาพลักษณ์ของผู้ฝึกกระบี่ป๋ ายฉางในใจตนให้เจือจาง ลง “ป๋ ายฉางปิดด่านเป็ นเรื่องจริง จริงแท้แน่นอน ก็แค่ความเร็วใน

การฝ่ าทะลุขอบเขตออกจากด่านเร็วจนทาให้คนเดาะลิ้น เรียกได้ว่า ไม่เคยได้ยินมาก่อน อีกทั้งไม่เหมือนบินทะยานใหม่เอี่ยมที่ต้องทา ขอบเขตให้มั่นคงเลยสักนิด ก่อนหน้านี้ศิษย์คิดว่าตัวเองประเมิน เซียนกระบี่ป๋ ายฉางไว้สูงพอแล้ว คาดไม่ถึงว่ายังต่าเกินไป ถูกโจมตี จนรับมือไม่ทัน ศิษย์พี่กู้อาศัยการจัดวางค่ายกลขึ้นมากะทันหันชิง ต้านทานกระบี่แรกเอาไว้ได้ ได้รับบาดเจ็บไม่เบา ตอนนี้ไปรักษา บาดแผลอยู่บนเกาะกุ้ยฮวา ศิษย์รับกระบี่ที่สอง ศิษย์น้องหญิงเฮ้อฝืน รับกระบี่ที่สามไว้ได้ เพียงแต่ว่าถูกกระบี่หนึ่งฟันจนร่างกระเด็นไป กระแทกยอดเขาแห่งหนึ่งแตก โชคดีที่บาดเจ็บไม่หนัก ไม่รอให้ เชี่ยสือลงมือช่วยเหลือก็มีนักพรตคนหนึ่งที่บอกว่าตัวเองฉายาฉุนห ยางมาช่วยไว้ก่อน”