บทที่ 1027.1 บุ๋นมีที่หนึ่งบู๊ไร ้ที่สอง

ยอดเขาโพโม่ เฉาเทียนจวินเงยหน้ามองฟ้ า ถามว่า “อาจารย์ อวี๋เสวียนผสานมรรคาแล้วหรือ?”

ลู่เฉินไม่ต้องเงยหน้ามองภาพปรากฏการณ์ดวงดาวก็รู ้ผลลัพธ ์ ได้แล้ว พยักหน้าเอ่ย “ส าเร็จแล้ว”

ลัทธิเต๋ามีผู้ฝึกตนขอบเขตสิบสี่เพิ่มมาอีกคนหนึ่งแล้ว ช่างเป็ น เกียรติยิ่งนัก

เฉาหรงมิอาจถอนสายตากลับมาได้เป็ นนาน

ลู่เฉินพึมพาเบาๆ ว่า “ซิ่วไฉเฒ่าชอบทาตัวเป็ นอาจารย์คนอื่น มิน่าเล่าถึงได้ล าเอียงรักลูกศิษย์ปิดสานักมากกว่าใคร ในเรื่องนี้เฉิน ผิงอันเหมือนเขาซิ่วไฉเฒ่ามากที่สุดแล้ว”

ควันธูปของสายเหวินเซิ่งไม่โชติช่วง ในบรรดาลูกศิษย์ผู้สืบทอด ทั้งหลาย หากจะพูดถึงคนที่มีความรู ้ยิ่งใหญ่ ทั้งชุยฉานและฉีจิ้งชุน ต่างก็มีความรู ้ยิ่งใหญ่มาก ส่วนจั่วโย่วกับจวินเชี่ยนนั้นจะด้อยกว่า เล็กน้อย อีกทั้งต่างก็ไม่ชอบพูดหลักการเหตุผลกับใคร ซุยฉานมีลูก ศิษย์เข้าห้องอยู่แค่ไม่กี่คน มีน้อยจนนับนิ้วได้ จึงมิอาจพูดได้ว่าท้อ หลีมิอาจเอื้อนเอ่ย แต่ใต้ต้นกลับถูกย่าเป็ นทาง (ต้นท้อและต้นหลีพูด ไม่ได้ แต่ผลมีรสชาติอร่อย ผู้คนจึงพากันมาเด็ดจนย่าพื้นใต้ต้น กลายเป็ นเส้นทาง เปรียบเปรยว่าหากคนมีความจริงใจก็จะได้ใจคน

ไปเอง ไม่จาเป็ นต้องพยายามโอ้อวด) ฉีจิ้งชุนที่แม้ว่าปีนั้นจะก่อตั้ง ส านักศึกษาซานหยาไว้ที่ราชสานักต้าหลี อีกทั้งยังได้เลื่อนเป็ นหนึ่ง ในเจ็ดสิบสองส านักศึกษา แต่ผ่านไปไม่นานเท่าไรเขาก็ไปอยู่ถ้า สวรรค์หลีจู เป็ นอาจารย์สอนหนังสือให้กับเด็กประถม ดังนั้นหากจะ พูดถึงคนที่ชอบเป็ นครูของคนอื่น ยังคงเป็ นเฉินผิงอันที่เหมือนซิ่วไฉ เฒ่ามากที่สุด

ภูเขาสูงจันทร ์จึงดูเล็ก แต่ไฉนพระจันทร ์เล็กจึงส่องแสงสว่างนัก

เฉาหรงทอดถอนใจอย่างอดไม่ได้ “การเข้าข้างและปกป้ องคน กันเองของอาจารย์เหวินเซิ่ง ไม่มีใครเทียบเคียงเขาได้เลย”

ในฐานะลูกศิษย์ผู้สืบทอดของลู่เฉิน อันที่จริงความสัมพันธ ์ ระหว่างเฉาหรงกับสายเหวินเซิ่งก็ถือว่าไม่เลว ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทาง ขอให้ชุยฉานลงนามตราประทับให้ได้ ในความเป็ นจริงแล้วปี นั้น หลังจากที่สานักศึกษาซานหยาถูกก่อตั้งขึ้นได้ไม่นานเท่าไร เฉาหรง ก็เคยไปฟังฉีจิ้งชุนสอน ได้รับผลประโยชน์มาไม่น้อย มีครั้งหนึ่งออก จากด่านในอารามหลิงเฟยเพราะอยู่นิ่งมานานอยากขยับตัวบ้างจึงลง จากภูเขาออกทะเล ไปเยือนหลุมน้าสู่ที่ตั้นตั้นฮูหยินเป็ นผู้ครอบครอง ระหว่างนั้นก็เคยบังเอิญเจอกับจั่วโย่วที่ไปเยี่ยมเยือนเซียนบนทะเล ปราณกระบี่เปี่ยมล้นทั่วร่าง ฝ่ ายหลังแค่ถามเทียนจวินลัทธิเต๋าท่านนี้ ค าเดียวว่า รู ้หรือไม่ว่าเผยหมินไปอยู่ที่ไหน เฉาหรงตอบว่าไม่รู ้ จั่ว โย่วผงกศีรษะตอบรับ แล้วก็ไม่ได้มีค าโอภาปราศรัยไปมากกว่านั้น เฉาหรงกาลังจะเป็ นเปิดปากถามว่าต้องการหาตัวผู้อาวุโสเผยหนึ่งใน

สามสุดยอดของไพศาลผู้นั้นไปทาไม ร่างของจั่วโย่วกลับออกห่างไป ไกลร ้อยพันลี้ในชั่วพริบตาแล้ว ปราณกระบี่ของเขาเฉียบคมอย่างถึง ที่สุด ประหนึ่งรุ ้งขาวที่ลอดทะลุตะวัน

การพบเจอกันบนทะเลโดยบังเอิญครั้งหนึ่ง ผู้ฝึกตนสองคนกลับ พูดคุยกันได้ไม่เกินสิบค า

ตอนนั้นตั้นตั้นฮูหยินที่มีฉายาว่า “ชิงจง” แอบหลบซ่อนตัวอยู่ ห่างไปไกลอย่างขลาดกลัว รอกระทั่งจั่วโย่วจากไปแล้วนางถึงได้กล้า ปรากฏตัว เห็นได้ชัดว่าเคยเจอเรื่องลาบากด้วยฝีมือของผู้ฝึกกระบี่ คนนั้นมาก่อน

เหมือนอย่างที่เล่าลือกันจริงๆ ลูกศิษย์คนรองของเหวินเซิ่ง ตอน ที่ศึกษาหาความรู ้นิสัยก็ไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว หลังจากฝึ กกระบี่ก็ยิ่ง ฉุนเฉียวเจ้าอารมณ์เข้าไปอีก

ลู่เฉินกล่าว “ก็มนุษย์นี่นะ หากไม่รักบุพการีแล้วจะรักคนอื่นได้ อย่างไร”

เฉาหรงถามอย่างระมัดระวัง “อาจารย์ จั่วโย่วจะได้กลับมายัง ไพศาลหรือไม่?”

ลู่เฉินพลันแผดเสียงตะโกนดังลั่น ทิ้งสามคาไว้ด้วยน้าหนักแน่น เด็ดเดี่ยวว่า “คาถามยิ่งใหญ่!”

เฉาหรงอึ้งค้างไปทันที ได้แต่รอฟังประโยคถัดไปจากอีกฝ่ าย เพียงแต่ไม่รู ้ว่าทาไมอาจารย์ถึงคล้ายถูกร่ายเวทกักร่าง ยืนนิ่งงันเป็ น

หุ่นไม้อยู่นาน เฉาหรงจึงรู ้ว่าค าถามของตนไม่มีทางได้ค าตอบแน่ แล้ว จึงเปลี่ยนไปถามข้อสงสัยที่ค่อนข้างจะเป็ นรูปธรรมมากขึ้น “หลังจากอวี๋เสวียนผสานมรรคา มรรคกถาระหว่างเขากับอู๋ซวงเจี้ยง แห่งต าหนักสู้ยฉู ใครสูงใครต่า?”

เพราะถึงอย่างไรสองคนนี้ต่างก็เป็ นผู้ฝึ กตนที่เพิ่งเลื่อนเป็ น ขอบเขตสิบสี่คนใหม่

“คนรุ่นเยาว์” ในบรรดาขอบเขตสิบสี่ยังต้องรวมคนทรยศของ กาแพงเมืองปราณกระบี่อย่างอดีตอิ่นกวาน “เซียวสวิ้น” เข้าไปด้วย แต่จากข่าวลือเล็กๆ บางอย่างบนยอดเขา เซียวสวิ้นกับคนพิฆาต มังกรที่แม้ต่างก็เป็ นผู้ฝึกกระบี่ขอบเขตสิบสี่อย่างแน่นอน ทว่ากลับ ไม่ “บริสุทธิ์” นัก

ลู่เฉินสะบัดชายแขนเสื้อ จิ้มๆ ชี้ๆ ไปบนความว่างเปล่าคล้าย โยกย้ายก าลังทหารบนสนามรบ พริบตานั้นก็ “ขนเอา” เหล้าหมัก เซียนสิบกว่าชนิดที่ซ่อนอยู่ในห้องเก็บเหล้าใต้ดินอย่างลับๆ ของ ภูเขาแต่ละแห่งในทวีปมาได้ ลู่เฉินให้เฉาหรงเลือกเองหนึ่งกา เฉา หรงไม่ชอบดื่มเหล้าจึงปฏิเสธความหวังดีของอาจารย์ไปอย่างละมุน ละม่อม ลู่เฉินจึงเลือกเอาเหล้าชุนคุ่นที่มาจากยอดเขาเกิงอวิ๋นภูเขา เมฆาเรื่องมากาหนึ่ง แล้วโบกสะบัดชายแขนเสื้ออีกครั้งเหล้าหมักไห อื่นๆ ล้วนกลับคืนสู่ตาแหน่งเดิมทั้งหมด ลู่เฉินแกะผนึกดิน ก้มหน้า สูดกลิ่นเหล้า ไม่เสียแรงที่เป็ นสุราดีซึ่งสหายรักหมักเองกับมือ ได้ยิน มาว่าทุกวันนี้หวงจงโหวได้เป็ นเจ้าขุนเขาคนใหม่ของภูเขาเมฆาเรื่อง

แล้ว น่ายินดีด้วยอย่างแท้จริง คราวหน้าผินเต้าจะต้องไปร่วมแสดง ความยินดีด้วยถึงที่อย่างแน่นอน ลู่เฉินยิ้มบางๆ เอ่ยว่า “มรรคกถาสูง ต่า? เจ้าหมายถึงความแข็งแกร่งอ่อนด้อยด้านความสามารถในการ ต่อยตีโดยเฉพาะหรือ?”

เฉาหรงพยักหน้า

ลู่เฉินใช ้มือหนึ่งนวดปลายคาง อีกมือหนึ่งแกว่งกาเหล้า สีหน้า ลาบากใจ “เรื่องนี้จะพูดอย่างไรดีล่ะ”

การผสานมรรคามีคร่าวๆ อยู่สามประเภท ฟ้ าอ านวย ดินอวยพร คนสามัคคี ฝูลู่อวี่ เสวียนเดินไปบนเส้นทางของ “ฟ้ าอานวย” ส่วนวิธี ผสานมรรคาของอู๋ซวงเจี้ยงนั้นตอนนี้ยังเหมือนถูกบดบังไว้ด้วยเมฆ หมอก ไม่มีใครล่วงรู ้ได้ ทางฝั่งของป๋ ายอวี้จิงก็มีพวกเต้ากวานที่ เชี่ยวชาญเรื่องหยินหยางลองทาการอนุมานกันอยู่ เพียงแต่เนื่องจาก อู๋ซวงเลี้ยงมีวิชาความรู ้หลากหลายเกินไป อีกทั้งคุณสมบัติด้านการ ฝึกตนก็ดีเยี่ยม เต้ากวานของป๋ ายอวี้จิงจึงได้แต่ใช ้วิธีการที่โง่ที่สุด นั่นคือลองคานวณทุกวิถีทาง ตัดดินอวยพรออกไปก่อนแล้วค่อยๆ ตัดฟ้ าอ านวยออกไปทีละนิด สุดท้ายก็ยังเหลือความเป็ นไปได้ถึงสิบ กว่าประเภท…

ประเด็นสาคัญคือช่วงเวลาระหว่างนี้เจ้าลัทธิสามของป๋ ายอวี้จิงก็ “ช่วยให้เสียเรื่อง” ไปอีกไม่น้อย ทาให้เต้ากวานกลุ่มนั้นที่เดิมทีก็มี ภาระหน้าที่หนักหน่วงยุ่งยากพอแล้วยิ่งมีภาระงานเพิ่มขึ้นอีก….อย่าง น้อยหนึ่งเท่าตัว

ผู้ฝึกลมปราณที่ขอบเขตต่ากว่าสิบสี่ลงมา พลังพิฆาตสูงต่ายัง พอจะวิเคราะห์ได้ง่ายความตื้นลึกของปราณวิญญาณที่สะสมไว้ การ บุกเบิกช่องโพรงลมปราณ เวทคาถาวิชาอภินิหารที่ชานาญ จานวน ของสมบัติอาคม การจับคู่กับวัตถุแห่งชะตาชีวิต มีท่าไม้ตายที่เป็ น วิชาก้นกรุหรือไม่ ทักษะพิเศษที่เก็บซ่อนไว้อย่างลึกล้า…ทั้งหมดนี้ ล้วนสามารถน ามาก าหนดให้เป็ นรูปธรรมและเขียนลงบน หน้ากระดาษได้ แต่หากผู้ฝึ กตนใหญ่ผสานมรรคาเดินก้าวเข้าสู่ ขอบเขตสิบสี่ก็จะกลายเป็ น “บัญชีเลอะเลือน บัญชีหนึ่งแล้ว

ลู่เฉินทาเรื่องประหลาดด้วยการเทเหล้าชุนคุ้นออกมาจากในกา สุราสีเขียวมรกตลอยค้างอยู่กลางอากาศไม่ร่วงหล่นลงมา รวมตัวกัน เป็ นกระแสน้าไหลเส้นเล็กบาง ประหนึ่งคูน้าเล็กจิ๋วสายหนึ่งที่ถูกสาด ส่องด้วยแสงจันทร ์

ลู่เฉินเอ่ยเนิบช ้าว่า “ในเมื่อเทพเซียนผู้เฒ่าอวี๋สามารถ ครอบครองค าว่าฝูลู่จากใต้หล้าไพศาลไปเพียงล าพังได้ แน่นอนว่า ต้องเป็ นขอบเขตบินทะยานที่มีพลังพิฆาตสูงมากคล้ายคลึงกับหนึ่ง ในคนที่เล่นหมากล้อมเก่งที่สุด ไม่ใช่คนที่พวกฝีมืออ่อนด้อย ฝีมือ ธรรมดาทั่วไปจะเทียบเคียงได้ ที่สาคัญที่สุดก็คือยันต์สามารถจาแลง ออกมาเป็ นเวทคาถานับพันนับหมื่นรูปแบบ ทั้งกระบี่บิน ทั้งเวทอสนี การอัญเชิญเทพลงมาจุติ ฯลฯ ล้วนสามารถใช ้ยันต์ท าให้เกิด ประสิทธิผลที่คล้ายคลึงกันได้ นี่ก็คือข้อได้เปรียบที่มีเฉพาะของยันต์

ดังนั้นขอบเขตบินทะยานของอวี๋เสวียน ไม่ว่าจะอยู่ในใต้หล้าแห่งใดก็ ถือเป็ นขอบเขตบินทะยานที่ต่อสู้ได้เก่งมาก”

“ส่วนเจ้าต าหนักอู๋ของพวกเราท่านนั้น ตอนที่อยู่ต่ากว่าขอบเขต สิบสี่ก็เดินไปบนเส้นทางที่คล้ายคลึงกับฝูลู่อวี๋เสวียนเช่นกัน แอบ เรียนรู ้วิธีการไปมากมาย อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในทุกด้าน ไม่ใช่พวก คนที่รู ้ครึ่งๆ กลางๆ เรียนหลายอย่างแต่ไม่ชานาญสักอย่าง ดังนั้น หากตอนที่ทั้งสองฝ่ ายเป็ นขอบเขตบินทะยานแล้วมาเจอกันบนทาง แคบ ต้องวัดสูงต่า ต้องแบ่งแพ้ชนะเป็ นตายกัน เชื่อว่าหากตีกันขึ้นมา จะต้องน่าดูอย่างมากแน่นอน ต้องใช ้เวลานานมาก ปล่อยกลเม็ด วิธีการต่างๆ ออกมาอย่างต่อเนื่อง จะต้องน่าตื่นตาตื่นใจอย่างยิ่ง”

เฉาหรงได้ยินแล้วก็พยักหน้า บนภูเขามีคากล่าวบางอย่างที่แม้ จะผ่านมาเนิ่นนานก็ยังไม่เสื่อมหาย นอกจากนามาใช ้ชื่นชม “หนึ่ง กระบี่ทาลายหมื่นอาคม” ของผู้ฝึ กกระบี่แล้ว ยังมีความหมายว่า “ยันต์คือแผ่นฟ้ า แผ่ปกคลุมทุกสรรพสิ่ง” ด้วย

ในประตูใหญ่ของการฝึกตนบนภูเขา ผู้ฝึกกระบี่และผู้ฝึกตนสาย ยันต์ล้วนเป็ นบุคคลที่พิเศษอย่างมาก